ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਭ ਸੁਤਾ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੁਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: “ਸੁਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦਾ ਸੰਚੇਪ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਾਓ। ਤੁਸੀਂ ਚਿਰ ਜੀਵੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣੋ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹੋ। ਅੱਜ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਾਓ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਕੰਨ ਤੇ ਹੋਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸੁਖ-ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ; ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਦੇ ਧੋਖੇ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਜੀਭ ਨੂੰ ਛੇ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਕੰਨ ਵੀ ਵਧੀਆ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।” “ਸੱਪਾਂ ਕੋਲ ਕੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਧੁਨੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੰਨ ਹਨ, ਪਰ ਸੁਣਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਕੰਨ-ਰਹਿਤ ਹੀ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੁਗਣ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਕਲਿ ਯੁਗ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਸੁਣਨ ਆਏ ਹਨ।” “ਸਮਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲੰਘਦਾ ਹੈ: ਮੂਰਖਾਂ ਲਈ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ, ਚਲਾਕੀ, ਅਹੰਕਾਰ, ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣਾ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵੀ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਤ, ਤਰਕ, ਤੇ ਵਿਸਤਾਰ ਹੈ।” “ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਵੇਦਾਂਤ ਸਾਤਵਿਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੀਮਾਂਸਾ ਰਾਜਸਿਕ, ਤੇ ਨਿਆਯ ਤਾਮਸਿਕ। ਪੁਰਾਣਾ ਵੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗਵਤ ਪੰਜਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲਕੜੀਆਂ ਹਨ।” “ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਅਸਧਾਰਣ ਹੈ; ਜੋ ਮੋਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਰਮ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿਸਤਾਰ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਓ; ਸਾਰੇ ਦੁਗਣ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਇੱਥੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪੁਰਾਣਾ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।” “ਸੁਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸੰਕਲਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸਾਤਵਿਕ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ। ਹੋਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਪਰ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।” “ਸੁਤਾ ਜੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੀਣ 'ਤੇ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਪਰ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸਵਰਗ ਹੈ, ਪਰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਮੁੜ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਅੰਤਹੀਨ ਘੁੰਮਣ ਹੈ।” “ਸੁਤਾ ਜੀ, ਜੇ ਗਿਆਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਾਓ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਸ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ, ਗੁਪਤ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੋਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।” ਸੁਤਾ ਜੀ ਨੇ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਪੁਰਾਣਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਸਮਝਾਊਂਗਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨਾਲ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੇ ਆਗਮਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਗੁਪਤ ਹੈ।” ਸੁਤਾ ਜੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਿਸਤਾਰ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਾਉਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ।” “ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਜੋ 'ਗਿਆਨ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਦਿ, ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਪਰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਜਾਣਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” “ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਰਚਿਆ, ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ; ਪ੍ਰਲੈ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” “ਜਗਤ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਪੁਰਾਣਿਕ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕਮਲ 'ਤੇ ਜਨਮੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਵਤੰਤਰ ਨਹੀਂ।” “ਪ੍ਰਲੈ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕਮਲ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਸ਼ੇਸ਼ ਇੱਥੇ ਆਧਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੁਰ-ਵਧਕ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਗੇ?” “ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਜਲ ਸਾਰ-ਰੂਪ ਹੈ; ਬਿਨਾਂ ਪਾਤਰ ਦੇ, ਸਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਾਤਾ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।” “ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਯੋਗ-ਨਿਦਰਾ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਆਖਾਂ ਨਾਲ, ਕਮਲ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਅਜਨਮਾ ਨੇ ਉਸ ਮਾਤਾ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।” “ਮੈਂ ਉਸ ਮਾਇਆ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਾਉਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ।” “ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਰਮਮਈ ਪੁਰਾਣਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਾਗਵਤ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਵਿਅਕਤੀ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਕੰਧ ਹਨ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰਚੇ ਹਨ; ਚੈਪਟਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤਿੰਨ ਸੌ ਹੈ, ਜੋ ਅਠਾਰਾਂ ਦਹਾਈਆਂ ਬਣਦੇ ਹਨ।” “ਪਹਿਲੇ ਸਕੰਧ ਵਿੱਚ ਵੀਹ ਚੈਪਟਰ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ, ਤੀਜੇ ਵਿੱਚ ਤੀਹ, ਚੌਥੇ ਵਿੱਚ ਪਚੀਹ। ਪੰਜਵੇਂ ਵਿੱਚ ਪੈਂਤੀ, ਛੇਵੇਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਤੀ, ਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਵਿੱਚ ਚਾਲੀ। ਅੱਠਵੇਂ ਵਿੱਚ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਨੌਵੇਂ ਵਿੱਚ ਪਚਾਸ, ਤੇ ਦਸਵੇਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾਂ ਚੈਪਟਰ ਹਨ। ਗਿਆਰਵੇਂ ਸਕੰਧ ਵਿੱਚ ਚੌਵੀਹ, ਤੇ ਬਾਰਵੇਂ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਚੈਪਟਰ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਲੋਂ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਕੁੱਲ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਹੈ।” “ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪ੍ਰਲੈ, ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਮਨੂਆਂ ਦੇ ਯੁੱਗ, ਤੇ ਰਾਜਵੰਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ—ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਪੰਜ ਲਕੜੀਆਂ ਹਨ।” “ਉਹ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ, ਅਨਾਦੀ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਰੂਪ-ਵਧੀ, ਸ਼ੁਭ, ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਪਹੁੰਚੀ ਜਾਂਦੀ, ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਤੇ ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ—ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ: ਸਾਤਵਿਕ, ਰਾਜਸਿਕ, ਤੇ ਤਾਮਸਿਕ; ਇਹ ਮਹਿਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਤੇ ਮਹਾਕਾਲੀ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੁਤਾ ਜੀ ਤੋਂ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸੁਤਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਗੁਪਤ ਤੇ ਮੁਕਤੀ-ਦਾਇਕ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਵਿਸਤਾਰਿਤ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਰਚਨਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ।