ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਰਾਜ ਬੀਜ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਿਮਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਉਚਾਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ! ਭਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕਾਮਰਾਜ ਮੰਤਰ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਪੰਜਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਛੰਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਧਿਆਨ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਵਿਦੀ ਵਿਧਾਨ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਚੁੱਪਚਾਪ, ਖੇਡਦਿਆਂ ਜਾਂ ਸੌਂਦਿਆਂ ਵੀ, ਉਸ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਤੱਤ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਰਵੇਦ ਦੇ ਸਾਰੇ ਉਪਵੇਦਾਂ ਸਮੇਤ, ਨੀਤੀ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ, ਮੰਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਲਾਲ ਵਸਤਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਸੀ, ਹਰ ਅੰਗ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਵੇਖਕੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੇਡਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਧਨੁਸ਼, ਲੋਹੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਤਰਕਸ਼ ਅਤੇ ਕਵਚ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਸੁਪਰੀਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ। ਉਹ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੀ ਕਾਮਦੇਵ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਭਟਾਂ ਦੀ ਜੁਬਾਨੀ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਯੋਗ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗ ਪਈ। ਇਕ ਰਾਤ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜਗਦੰਬਾ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ! ਮੰਗ ਆਪਣਾ ਵਰ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਦਾ ਮੋਹਕ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ। ਮਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਠੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਹੱਸਦੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਚੰਪਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਵਨ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਫੁੱਲ ਚੁਣਦਿਆਂ, ਉਹ ਚੰਪਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖੜੀ ਸੀ, ਜਦ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਦਿੱਸਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ: "ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ! ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋ?" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਭਾਰਦਵਾਜ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ? ਦੱਸੋ।" ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਜੋਖੀ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ ਹੈ? ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ?" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: "ਉਥੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧ੍ਰੁਵਸੰਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ! ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਾਂ ਇਹ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਅਰਥਹੀਣ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਇਕਠੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਉਸ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ ਬਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਸੋਨੇ ਵਿਚ ਜਵਾਹਰ ਜੜਨ ਵਰਗਾ ਹੈ।" ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਤੜਫ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੜਫਦੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਦੀ ਸੀ: "ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਬਦਲਾਅ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ—ਕਾਮਦੇਵ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਲਈ ਤੜਫਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ?" "ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੂਜੇ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਮਨ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਨਰਮ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਲਗਿਆ ਚੰਦਨ ਵੀ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਹਾਰਾਂ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਠੰਢ ਵੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।" "ਨ੍ਹਾ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਨ੍ਹਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਨ੍ਹਾ ਤਲਾਬ ਉੱਤੇ, ਨ੍ਹਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਨ੍ਹਾ ਦਿਨ, ਨ੍ਹਾ ਰਾਤ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਨ੍ਹਾ ਕਿਸੇ ਸੁਖ ਦੇ ਉਪਾਇ ਵਿੱਚ।" "ਨ੍ਹਾ ਖਟਿਆ, ਨ੍ਹਾ ਪਾਨ, ਨ੍ਹਾ ਗੀਤ, ਨ੍ਹਾ ਸੰਗੀਤ—ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਰੱਜਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।" "ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਚਲਾਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਡਰ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦੀ ਹੈ।" "ਜੇ ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਸਵਯੰਵਰ ਨਹੀਂ ਕਰਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।" "ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜੇ ਹਨ, ਬੜੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ; ਪਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਰਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ—ਉਹ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।" ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਨਿਰਬਲ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ (ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ) ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਵਸਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਫਲਤਾ ਪਾਈ; ਇਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।