ਇਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉੱਚ ਕੋਟ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਰੱਖੇ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵੀ, ਰਾਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ, ਉਥੇ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਬਿਲਕੁਲ ਲਾਚਾਰ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਬੇਸਹਾਰਾ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧਤਾ ਬਿਲਕੁਲ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੈ। ਦਇਆ ਹਰ ਥਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਈਰਖਾ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ। ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਰਾਜਾ, ਵੱਜਰ ਵੀ ਘਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਘਾਸ ਵੀ ਵੱਜਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੱਛਰ ਵੀ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੁਚੇਤ ਹੋ ਜਾ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਸਲਾਹ ਮੰਨ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਕੇ, ਯੁਧਜਿਤ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮਨੋਰਮਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਰਹੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੀ, ਜੋ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਦਿਨੋਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਭ। ਇਕ ਵਾਰ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਬਿੱਲੀ ਆਈ; ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ "ਬੇਕਾਰ" ਆਖਿਆ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਨਾਸਿਕ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਰਾਜ ਮੰਤ੍ਰਾ ਦੀ ਬੀਜ ਰੂਪ ਧਾਰਨਾ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਮੰਤ੍ਰਾ ਬੜੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਪਣ ਲੱਗਾ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਡਾ ਰਾਜਾ, ਕਾਮਰਾਜ ਮੰਤ੍ਰਾ ਸੁਭਾਵਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਪੰਜਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਛੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਧਿਆਨ, ਨਾ ਮੁਦਰਾ। ਉਹ ਮੰਤ੍ਰਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਜਪਦਾ, ਚਾਹੇ ਖੇਡਦਾ ਜਾਂ ਸੌਂਦਾ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅਸਲ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਗਿਆਰਵੇਂ ਸਾਲ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣ ਲੱਗਾ। ਧਨੁਰਵੇਦ, ਰਾਜਨੀਤੀ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇ ਸਿੱਖੀਆਂ। ਇਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੀ ਰੂਪ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ: ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ, ਲਾਲ ਰੰਗ, ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਤੇ ਲਾਲ ਗਹਣੇ। ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਵਿਸ਼ਨਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵਜੂਦ ਵਿੱਚ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਉਸ ਦੀ ਦਇਆਲੂ ਮੁਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੇਡਦਾ। ਉਥੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨੁ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ, ਤੂਣੀ ਤੇ ਕਵਚ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਸੁਪ੍ਰਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਸੀ, ਦਿਵਯ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਸੋਹਣਾ, ਸਾਰੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਗਾਇਕਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣੇ। ਰਾਤ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਗਦੰਬਾ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ, ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ: "ਮੰਗ ਆਪਣਾ ਵਰ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ! ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ ਦਾ ਮੋਹਕ ਰੂਪ ਦੇਖਿਆ; ਮਾਤਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ। ਉੱਠ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਕੁੜੀ ਲਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕੀ। ਉਹ ਹੱਸਦੀ, ਸੁਪਨਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਘਟਨਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੀ। ਇਕ ਵਾਰ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਗੀਚੇ ਵਿੱਚ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਗਈ। ਫੁੱਲ ਚੁਣਦਿਆਂ, ਚੰਪਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਉਹ ਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਿਆ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ: "ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ?" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਕੁੜੀਏ, ਮੈਂ ਭਾਰਦਵਾਜ ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਇਆ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਹੋ? ਦੱਸੋ।" ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਾਧਾਰਣ ਚੀਜ਼ ਹੈ? ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਖਣਯੋਗ?" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਥੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਧ੍ਰੁਵਸੰਧੀ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਉੱਚ-ਕੋਟ ਦੇ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਸ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" "ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਅਰਥ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ। ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ, ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਇਕਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ; ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂ।" "ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਬਣਨ ਯੋਗ ਹੈ; ਇਹ ਜੋੜ ਗਹਣੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੈ।" ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਯਾਮਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ, ਪਿਛਲੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ, ਕਾਮ ਦੇ ਬਾਣ ਲੱਗਣ ਵਰਗਾ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।