ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: “ਨੰਦਿਨੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।” ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸੁਰਭੀ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਹੈ: “ਹੇ ਮুনি, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਕਠੋਰਤਾ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਹਨ?” ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ।” ਮਹਾਤਮਾ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਦੇਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਜਾ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ; ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਮਹਾਤਮਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣੀ ਧੁਨ ਵਜਾਈ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਤੁਰੰਤ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਨਿਕਲੇ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਕਵਚ-ਕੁੰਡੀ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋਏ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਚੀਕਦੇ: “ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!” ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਨੰਦਿਨੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਰਾਜਾ, ਗਹਿਰੀ ਪੀੜਾ ਵਿਚ, ਇਕੱਲਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਕੋਸਿਆ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਗਾਧੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਯੋਧਾ ਪੰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਮুনি ਦੀ ਪਦਵੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਵਿਅਪਕ ਵੈਰ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰੋ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਉੱਚ ਮুনি ਕੋਲ ਜਾਓ, austerity ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿਓ; ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਨਿਰਧਨ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਇਸ ਅਸਹਾਇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣਾ ਬੇਸੁਦ ਹੈ। ਹਰ ਥਾਂ ਦਇਆ ਦਿਖਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਭਾਗ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਈਰਖਾ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਹੇ ਰਾਜਾ? ਜੋ ਭਾਗ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਵਜਰ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਘਾਸ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਗ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ। ਇੱਕ ਖਰਗੋਸ਼ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਮੱਛਰ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਬੇਸਮਝੀ ਛੱਡੋ, ਹੇ ਬੁਧਿਮਾਨ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨੋ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਾਜਿਤ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੂਲ ਮੂਹਤ bowed ਕਰ ਕੇ, ਮুনি ਕੋਲੋਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮਨੋਰਮਾ ਵੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ, ਜੋ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ; ਮੂਨੀਆਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇੱਕ ਬਿਲਲੀ ਉਥੇ ਆਈ; ਮੂਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ‘ਅਸਮਰਥ’ ਆਖਿਆ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੱਕ ਅੱਖਰ, ਨਕਸ਼ੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਸਾਫ਼ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਾਮਰਾਜ ਮੰਤਰ ਦਾ ਬੀਜ-ਰੂਪ ਸਮਝ ਲਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਅਦਭੁਤ ਕਾਮਰਾਜ ਮੰਤਰ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪੰਜਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਛੰਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਨਾ ਧਿਆਨ, ਨਾ ਕਰਮ-ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ। ਉਹ ਮੰਤਰ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਖੇਡਦੇ ਜਾਂ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁਲਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਅਸਲਤ ਨੂੰ ਆਪ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਗਿਆਰਵਾਂ ਸਾਲ ਆਇਆ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਮੂਨੀ ਨੇ ਦীক্ষਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਵਿਦਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਦ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਰਵੈਦ ਦੇ ਸਾਰੇ ਉਪਵੈਦ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿਦਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਲਾ-ਵਿਗਿਆਨ, ਮੰਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਖਿਆ: ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ, ਲਾਲ ਰੰਗ, ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਗਹਨੇ। ਉਹ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਵਿਸ਼ਨਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇਖ ਕੇ ਆਨੰਦਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਤਿਆਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਖੇਡਦਾ। ਉਥੇ ਹੀ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼, ਲੋਹੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਤੂਣੀਰ ਤੇ ਕਵਚ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਸੁਪ੍ਰਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ—ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ, ਸੁੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਦੂਜੇ ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਭਟਾਂ ਦੀ ਜੁਬਾਨ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ, ਜਗਦੰਬਾ ਉਸ ਕੋਲ ਆਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੰਦੀ ਹੋਈ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ: “ਆਪਣਾ ਵਰ ਚੁਣ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ! ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਤੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਸ਼ਿਕਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਮਾਤਾ ਦਾ ਮੋਹਕ ਰੂਪ ਦੇਖਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, noble lady ਨੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਠ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਲਜਾ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਹੱਸਦੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ, ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਘਟਨਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਦੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਪਕਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ ਵਿਚ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ। ਫੁੱਲ ਚੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਕੁੜੀ, ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਚੰਪਕਾ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਖੜੀ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਰਾਹ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਕਥਾ ਆਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।