ਮੁੱਖ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕਦੇ ਵੀ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੋ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਮुनਿ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਾਧੀਪੁਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬਿਠਾਇਆ। ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਸੈਨਿਕ ਦਲ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਨੰਦਿਨੀ ਗਾਂ ਵਲੋਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਅੰਜਨ ਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਮਨਚਾਹਾ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਨੰਦਿਨੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ, ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਨੰਦਿਨੀ ਗਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮুনি, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਨੰਦਿਨੀ ਦੇ ਦਿਓ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਯਜਨ ਗਾਂ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਨੰਦਿਨੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇਗੀ।" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਂ ਲੱਖ ਗਾਂ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ। ਮੈਨੂੰ ਨੰਦਿਨੀ ਦੇ ਦਿਓ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਨੰਦਿਨੀ ਤੇਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਨੰਦਿਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ।" ਉਹ ਸੇਵਕ ਉਸ ਨੂੰ ਬਲਪੂਰਵਕ ਲੈ ਗਏ, ਨੰਦਿਨੀ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਹੇ ਮুনি, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕਿਉਂ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਦ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੀ ਰੁੱਖੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ?" ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਰਾਜਾ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।" ਮੁਨੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦਿਨੀ ਗਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੰਭੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਭਿਆਨਕ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਕਵਚਧਾਰੀ ਦੈਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਜੋ ਚੀਕਣ ਲੱਗੇ, "ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!" ਉਹਨਾਂ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਨੰਦਿਨੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਇਕੱਲਾ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤਪੋ-ਸ਼ਕਤੀ ਅੱਗੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰੇਗਾ। ਕਈ ਸਾਲ ਤਕ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਰਾਜਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਵਧੇਰੇ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤਪਸਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੇ ਕੋਟੀ ਦੇ ਮুনি ਕੋਲ ਜਾਓ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿਓ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੇ। ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੈ, ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਕੀ ਬਿਗਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਨਿਰਬਲ, ਅਸਹਾਇ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣਾ ਨਿਰਥਕ ਹੈ। ਹਰ ਥਾਂ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਦੁਨੀਆ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਰਖਾ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਨਸੀਬ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਚਲਣ ਨਾਲ, ਕਈ ਵਾਰ ਵੱਜਰ ਵੀ ਤਿਨਕੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਤਿਨਕਾ ਵੱਜਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖਰਗੋਸ਼ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੱਛਰ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਛੱਡੋ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਸਲਾਹ ਮੰਨੋ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੂੜ ਨਿਵਾ ਕੇ ਮুনি ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮਨੋਰਮਾ ਵੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਰਹੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ, ਨਿਰਭਉ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਬਿੱਲੀ ਆਈ। ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਮੁਣਡੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਨਪੁੰਸਕ' ਆਖਿਆ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਕ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਸਾਫ਼ ਉਚਾਰਿਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ 'ਕਾਮਰਾਜ' ਨਾਮਕ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕੀਤਾ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਮਰਾਜ ਮੰਤ੍ਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਪੰਜਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਛੰਦ ਸੀ, ਨਾ ਧਿਆਨ, ਨਾ ਹੀ ਮুদ্রਾ। ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਖੇਡਦੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ, ਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਗਿਆਰਵੇਂ ਸਾਲ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਪਨਯਨ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਰਵੇਦ, ਨੀਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਲਾ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਿੱਖ ਲਈਆਂ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਾਂ ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ, ਹਰ ਅੰਗ ਤੇ ਲਾਲ ਗਹਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸੀ। ਉਹ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਜਦ ਮਾਂ ਦਾ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਮੁਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੱਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦਰਿਆ ਕਿਨਾਰੇ ਖੇਡਦਾ। ਉਥੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਤਰਕਸ਼ ਅਤੇ ਕਵਚ ਦਿੱਤਾ।