ਮਨੋਰਮਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਇਹਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਣ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ 'ਚ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜ਼ ਰਾਜਾ ਯੁਧਾਜਿਤ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ; ਮਨੋਰਮਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗੀ।" ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜਿਦ ਛੱਡੋ ਅਤੇ ਮਨੋਰਮਾ ਨੂੰ ਭੇਜੋ; ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਉਸਦੇ, ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਥੋਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਮਨੋਰਮਾ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲੋਂ ਗਾਂ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਦੱਸੋ, ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਮਨੋਰਮਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਰਾਜ-ਰੋਗ ਵਾਂਗ, ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਫੌਜ ਹੈ, ਨਾ ਯੋਧਾ; ਮੈਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਅੱਜ ਜ਼ਬਰ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਰਾਜ ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਨਾ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਉਦਾਹਰਨ ਦੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਹਿਮਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਲਈ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਾਂ ਨੰਦਿਨੀ ਰਾਹੀਂ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੌਜ ਲਈ ਹਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਵਿਆੰਜਨ ਤੇ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ।" "ਜਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਨੰਦਿਨੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, 'ਮੈਨੂੰ ਨੰਦਿਨੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਿਓ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਦੁਧਾਰੂ ਗਾਂ ਦਿਆਂਗਾ।' ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੇਰੀ ਯਜਨ-ਗਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੋਰ ਗਾਂ ਲੈ ਲਵੋ, ਪਰ ਨੰਦਿਨੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇਗੀ।' ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਅੜਿੱਕਾ ਕੀਤੀ, 'ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਂ ਲੱਖ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਫੇਰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।' ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਜ਼ਬਰ ਕਰ ਲੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।'" "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਨੰਦਿਨੀ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਆਓ। ਉਹ ਸੈਨਿਕ ਨੰਦਿਨੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਨੰਦਿਨੀ ਦੇ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਉਂ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?' ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਨੋਂ ਜਾਂ ਦਿਲੋਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਜ਼ਬਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।'" "ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦਿਨੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੋਣੀ ਮਾਰੀ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਨਿਕਲ ਆਏ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਨੰਦਿਨੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਕੇਲਾ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਖਸ਼ਤਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਕਤੀ ਪਾਉਣ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਈ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣ ਗਿਆ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਵੱਡੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਨਾ ਬਣਾਓ। ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜਾਓ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰੋ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੇਚਾਰਾ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਤੋ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ। ਆਪਣਾ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਧੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਦਇਆ ਸਭ ਉੱਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਤਕਦੀਰ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ। ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮੱਛਰ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨੋ ਤੇ ਜਲਦਬਾਜੀ ਨਾ ਕਰੋ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮਨੋਰਮਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਸੁਖੀ ਰਹੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਬਣਦਾ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਬਿੱਲੀ ਆਈ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ 'ਨਪੁੰਸਕ' ਆਖਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼, ਨੱਕੀ ਸੁਰ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਇਆ।