ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਆਉਣ ਤੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਧਰਮ ਦਾ ਮੂਰਤ ਵਾਮਨ ਨੇ ਵੀ ਬਲੀ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਭੇਖ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਲਈ ਠੱਗੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਅਜਿਹਾ ਵਿਹਾਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਇਸ ਲਈ, ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੁਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਲਾਲਚ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਲਾਲਚੀ ਮਨੁੱਖ ਸੋਚ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਰਾਹੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੜਪਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਦੌਲਤ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਿੱਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਪਾਰ, ਦਾਨ, ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਦਿਲੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਪਾਰੀ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਅਨਾਜ, ਕਪੜਾ ਆਦਿ ਵੇਚਣ ਲਈ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਲਾਭ ਮਿਲੇ। ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਵੇਚਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਕੀਮਤ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਫਿਰਾਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਭਰੋਸਾ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੀਰਥ, ਦਾਨ ਤੇ ਪਾਠ—all ਵਿਅਰਥ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦੇ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਨਕੀ ਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾ; ਮਨੋਰਮਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।" ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣਾ ਹਠ ਛੱਡ ਤੇ ਮਨੋਰਮਾ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦੇ; ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਅੱਜ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੋਂ ਗਾਂ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਰਿਧ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ। "ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਦੱਸ ਕਿ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਮੈਂ ਮਨੋਰਮਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਕਮਜ਼ੋਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਹਲਕਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜਦ ਉਹ ਵਧ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜ-ਰੋਗ ਵਾਂਗ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਫੌਜ ਜਾਂ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੇ; ਮੈਂ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਅੱਜ ਜਬਰ ਨਾਲ Sudarshana ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਲਦਬਾਜੀ ਨਾ ਕਰ; ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" ਫਿਰ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ। ਨੰਦਿਨੀ ਗਾਂ ਨੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੁਆਦਿਸ਼ ਪਦਾਰਥ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਨੰਦਿਨੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਮੈਨੂੰ ਨੰਦਿਨੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦੇ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਯਜਨ ਗਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿਣ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇਗੀ।" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੰਗੇਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨੰਦਿਨੀ ਦੇ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾ ਅੱਜ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਨੰਦਿਨੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਨੰਦਿਨੀ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਫੜ ਲਵੋ।" ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਨੰਦਿਨੀ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਲੈ ਕੇ, ਗਾਂ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ, "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ?" ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ। ਰਾਜਾ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਆਉਭਗਤ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਮੈਂ ਦਿਲੋਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਗਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਰੰਭੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਕਤਰਬੰਦ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲੇ, ਜੋ ਚੀਕਦੇ ਸਨ, "ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!" ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਨੰਦਿਨੀ ਛੁਟ ਗਈ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਇੱਕਲਾ, ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਸੋਚਣ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿਵੇਂ ਅਪਾਰ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਖ਼ਸ਼ਤਰੀਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਵੱਡੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਨਾ ਕਰ; ਕਿਉਂਕਿ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।