ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ: “ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਤੂੰ ਠੀਕ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਕਿੱਥੇ ਗਏ ਹਨ? ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪੰਡਵ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।” ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਚਿਰਜੀਵੀ ਰਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰੋ, ਪੰਡਵ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣਗੇ।” ਪਰ ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜਿਹੜੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਖ਼ਰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੀ ਉਠਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਲੀ ਦੇ ਉਦਾਹਰਨ ਨਾਲ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਬਲੀ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ, ਸਰਨ-ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਅਨਿਆਇਕ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਯਜਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਸੱਤਵਿਕ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਕਿ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਉਹ ਕਈ ਵਾਰੀ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਮਨ ਦੇ ਛੋਟੇ ਬਨੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਬਲੀ ਤੋਂ ਰਾਜ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਲੈ ਲਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬਲੀ, ਜੋ ਕਿ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਚਲਾਕੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਧਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵੀ ਵਾਮਨ ਵਾਂਗ, ਬਲੀ ਤੋਂ ਯਜਨ ਦੀ ਦੱਖਣਾ ਲੈਣ ਲਈ ਚਲਾਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ? ਇਸ ਲਈ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਲੋਕ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੜਪਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ, ਧਨ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਸਿੱਧਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ। ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਪਾਰ, ਦਾਨ, ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਅਨਾਜ, ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਵੇਚਣ ਲਈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਮਿਲੇ।” ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੇਚਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈਣ ਦੀ ਚੇਸ਼ਟਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਭਰੋਸਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਹੜੇ ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ, ਦਾਨ, ਪਾਠ—all ਵਿਅਰਥ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਯਵਾਨ, ਉਸਨੂੰ (ਰਾਜੇ ਨੂੰ) ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿਓ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਨਕੀ ਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਭਾਰਦਵਾਜ ਰਾਜਾ ਯੁਧਾਜਿਤ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ। ਇਹ ਮਨੋਰਮਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗੀ।” ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਿਸ਼ਿ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੱਦ ਛੱਡੋ ਅਤੇ ਮਨੋਰਮਾ ਨੂੰ ਭੇਜੋ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਅੱਜ ਜਬਰ ਕਰਾਂਗਾ।” ਰਿਸ਼ਿ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇ today ਜਬਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਲੈ ਜਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਦੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ਿ ਕੋਲੋਂ ਗਾਂ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ।” ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ਿ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਦੱਸੋ, ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਮਨੋਰਮਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੈਰੀ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜੀ ਰੋਗ ਵਾਂਗ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਫੌਜ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਯੋਧਾ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੌਤਰੇ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਜਬਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਰਾਜ ਵਿਚੋਂ ਸਾਰੇ ਕੰਟਕ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਸਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਲਦਬਾਜੀ ਨਾ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ਿ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।” ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ ਗਾਧੀਪੁਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੈਠਣ ਲਈ ਸੀਟ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਲਈ ਸੱਦਿਆ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਨੰਦਿਨੀ ਗਾਂ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਵਿਅੰਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸਦੀ ਸੈਨਾ ਨੇ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨੰਦਿਨੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨੰਦਿਨੀ ਗਾਂ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਿਸ਼ਿ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਦੁਧਾਰੂ ਗਾਵਾਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਨੰਦਿਨੀ ਦੇ ਦਿਓ।” ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਮੇਰੀ ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹਿ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇਗੀ।” ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ, ਜਿੰਨੀ ਚਾਹੋ, ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਨੰਦਿਨੀ ਦੇ ਦਿਓ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਬਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।” ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇ today ਜਬਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਲੈ ਜਾਓ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੰਦਿਨੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ, ਲਾਲਚ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਸੰਕਟ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।