ਜੈਦ੍ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਾਹਤਮਿਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਵਿਚ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉੱਥੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੁੰਦਰ ਯਜਨਸੇਨੀ, ਅਰਥਾਤ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਆਈ। ਜੈਦ੍ਰਥ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਵਿਚ ਲਕshmi ਵਾਂਗ ਦਿਖੀ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਕਹਰਿਆਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧੌਮਯਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਇਹ ਗੂੜ੍ਹੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ?" "ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਕੋਮਲਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਮਾਨੋ ਮਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਵਾਂਗ।" "ਇਹ ਬਾਗ ਵਿਚ ਲਵੰਗ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੈ, ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਰੰਭਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।" "ਮੈਂਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਨਾਰੀ ਕਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀਕਾ ਹੈ? ਇਹ ਰਾਜਕੁਲ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਿਖਦੀ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਨਹੀਂ।" ਧੌਮਯਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਹੈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਿਅ ਪਤਨੀ, ਸ਼ੁਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲੀ। ਪਾਂਚਾਲੀ ਇਥੇ ਇਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਵਸਦੀ ਹੈ।" ਜੈਦ੍ਰਥ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਪੰਜ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਾਂਡਵ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਇਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਿਰ-ਚਿੰਤ ਵਸਦੇ ਹਨ?" ਧੌਮਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਗਏ ਹਨ; ਉਹ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਣਗੇ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਲੈ ਕੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੈਦ੍ਰਥ ਉਠਿਆ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਹੋ, ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ? ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ।" ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ; ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਰਾਮ ਕਰੋ, ਪਾਂਡਵ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆਉਣਗੇ।" ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੈਦ੍ਰਥ, ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਦੀ ਉਣਹਿ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੋ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਲੀ ਦੇ ਉਦਾਹਰਣ ਨਾਲ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।" ਬਲੀ, ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ, ਆਸਰੇ, ਤੇ ਸਤਕਾਰੀ ਸੀ। ਕਦੇ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦਾ ਪੋਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਯਜਨ ਕੀਤੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਤਵਿਕ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਅਚਲ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਹਥਿਆ ਲਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬਲੀ, ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰਾ ਲਈ ਧੋਖਾ ਵਰਤਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ। ਜੇ ਧਰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਵਾਮਨ ਵਾਂਗ, ਯਜਨ ਲਈ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਐਸਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ? ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਲਾਲਚ ਮਨ ਵਿਚ ਆਵੇ, ਮਹਾਨ, ਬੁਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਲੋਕ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੋਨੀ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਗਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਚ, ਕਰਮ, ਬੋਲ ਵਿਚ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹਥਿਆਉਣ ਲਈ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ। ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਪਾਰ, ਦਾਨ, ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਪਾਰੀ, ਵੱਡਾ ਅਨਾਜ, ਕਪੜਾ, ਹੋਰ ਵਸਤਾਂ ਵੇਚਣ ਲਈ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲੇ।" ਵਿਰੋਧੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਪਾਰ ਵਿਚ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੀ ਹੈ; ਲੈਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਹਥਿਆਉਣ ਲਈ ਉੱਤਸੁਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਭਰੋਸਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੀਰਥ, ਦਾਨ, ਪਾਠ—all ਵਿਅਰਥ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਜੋ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਨ, ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਭੇਜੋ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗਾ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਾਨਕੀ ਵਾਂਗ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਯੁਧਾਜਿਤ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਓ; ਮਨੋਰਮਾ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੈ।" ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੱਦ ਛੱਡੋ ਤੇ ਮਨੋਰਮਾ ਨੂੰ ਭੇਜੋ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬਗੈਰ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਅੱਜ ਜਬਰ ਕਰਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ।" ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਮਰਥ ਹੋ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਜਬਰ ਕਰਕੇ ਲੈ ਜਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠਾ ਦੀ ਗਾਂ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ।" ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। "ਵਿਦਵਾਨ, ਦੱਸੋ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੈਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਤਵਾਦੀ ਹੈ।" "ਕਦੇ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੋ ਸੁਭਾਗ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਰਾਜਕੁਲ ਦੀ ਵਿਆਧੀ ਵਾਂਗ, ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਫੌਜ ਜਾਂ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੇ; ਮੈਂ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਰਾਜ ਅੱਜ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਕਾਂਟਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਜਦੋਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।