ਇਹ ਕਥਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ: ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਹਾਨ ਧਰਮਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ, ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਰਾਸ਼ ਅਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ: "ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਰਹੋ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੋ। ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰੋ; ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ। ਇੱਥੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੁਖ ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਪੀੜ੍ਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਵੇਗੀ।" ਜਦੋਂ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ। ਮਹਾਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਝੋਨੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਗਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਥੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਦੱਲਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਨੋਰਮਾ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਯੁਧਾਜਿਤ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਆਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਮਨੋਰਮਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਭੇਜਦਾ, ਪੁੱਛਦਾ ਕਿ ਮਨੋਰਮਾ ਕਿੱਥੇ ਗਈ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੰਤਰੀਆਂ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਅਥਰਵਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾਈ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਡੋਲ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਵਾਜਾ-ਗੀਤ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਪੁਜਾਰੀ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਟਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਕਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਆਯੋਧਿਆ 'ਵਿਜੈ' ਦੇ ਨਾਅਰਿਆਂ ਅਤੇ ਮੰਗਲਪੂਰਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਨਵੇਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਨਵੀਂ ਉਮੰਗ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਪਰ, ਕੁਝ ਧਰਮਕ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਦੇ, "ਅੱਜ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਹੋਇਆ?" "ਮਨੋਰਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ? ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਯੁਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਰਮਕ, ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਦੇ ਅਧੀਨ। ਯੁਧਾਜਿਤ, ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਰਾਜ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਮਹਾਰਾਜ ਸਤੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਿਤਰਕੂਟ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ। ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁਰਦਰਸ਼ਾ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਿੰਗਵੇਰਪੁਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਮਨੋਰਮਾ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਫੌਜ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਅੰਜੀਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਹੁਣ ਯੁਧਾਜਿਤ ਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ?" "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ।" "ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪਾਂਡਵ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਮਹਾਰਾਜ ਸਤੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ਸੀ।" "ਉਹ ਪੰਜ ਭਰਾ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਸਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।" "ਉਥੇ ਧੌਮਯ, ਅਤ੍ਰੀ, ਗਾਲਵ, ਪੈਲਾ, ਜਾਵਾਲੀ, ਗੌਤਮ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਚਯਵਨ, ਅਤ੍ਰੀ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਕਣਵ, ਜਤੁ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਤੁ ਸਨ।" "ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ, ਸੁਮੰਤੁ, ਯਜ੍ਯਦੱਤਾ, ਵਤਸਲਾ, ਰਾਸ਼ਾਸਨ, ਕਹੁੜਾ, ਯਵਕ੍ਰੀ, ਯਜ੍ਯਕ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਕ੍ਰਤੁ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।" "ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਮੰਗਲਮਈ ਮਹਾਰਾਜ ਸਤੀ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।" "ਉਥੇ, ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਰਾਜ ਸਤੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।" "ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਪਾਂਡਵ, ਪੰਜ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਭਰਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗਲ-ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ।" "ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਠ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।" "ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਪਾਠ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸਤੀਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।" "ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਦੋ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਸਭ ਆਪਣੇ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਮਗਨ।" "ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਜਯਦ੍ਰਥ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।" "ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?'" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੁੰਦਰ ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ ਵੀ ਆਈ; ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗੀ।" "ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧੌਮਯ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਇਹ ਸੁੰਦਰ, ਕਾਲੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਔਰਤ?'" "ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਾਨੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਚੀ ਵਰਗੀ ਹੈ।" "ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਲਵੰਗ ਲਤਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜੀ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੰਭਾ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।" "ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ? ਇਹ ਜਵਾਨ ਔਰਤ ਰਾਜ-ਪਤਨੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਸਤੀਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦਵਿਜ।" "ਧੌਮਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਹੈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਪਾਂਚਾਲੀ ਇੱਥੇ, ਇਸ ਆਦਰਸ਼ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।" "ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਪੰਜ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਾਂਡਵ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ?" "ਧੌਮਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਏ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ; ਉਹ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਣਗੇ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਧਰਮ, ਆਸ਼੍ਰਮ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੁਖੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਆਸ਼ਾ, ਤੇ ਨੈਤਿਕਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।