ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਰਾਜ ਸਦਾ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਛੋਟੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ!” ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਵੱਡਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਦੇ ਲੱਛਣ ਵੀ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ Sudarśana ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਲਾਲਚੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਤਿੱਖੀ ਤਕਰਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਏਸ ਜਟਿਲ ਹਾਲਾਤ ਵਿਚ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਕੌਣ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਥੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ Sudarśana ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜਧਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਸਕੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨੋਰਥ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਫੌਜ ਹੈ, ਰਾਜਗੱਦੀ ਲਈ ਯੋਗ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਜਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਛੋਟੇ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਕੌਣ ਬਣਾਏਗਾ, ਜਦਕਿ ਵੱਡਾ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਫੌਜ ਦੀ ਸਮਰਥਨ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੈਂ ਇਥੇ ਯੁੱਧ ਕਰਾਂਗਾ; ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੋ ਭਾਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ—ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਛੱਡੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਨੌਜਵਾਨ ਹਨ ਤੇ ਸਮਝ ਵਿਚ ਸਮਾਨ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਫਿਰ ਕੀ ਫ਼ਰਕ ਹੈ, ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ?” ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਤਕਰਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਵਧ ਗਈ। ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਹਰ ਕੋਈ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਚੌਕਸ ਸੀ। ਸ਼੍ਰਿੰਗਵੇਰਪੁਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਦ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਰਾਜਧਨ ਹੜਪਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਜਦ ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬੱਚੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇਲਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਚੋਰ ਵੀ ਆ ਜੁੜੇ। ਇੱਥੇ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਤੇ ਵੀਰਸੇਨ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਏ। ਇਸ ਸਾਰੇ ਹੰਗਾਮੇ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਯਾਤਰਾ ਭਾਰਦਵਾਜ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਹੋਈ। ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਯੁਧਾਜਿਤ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਵੀਰਸੇਨ ਵੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇੰਦ੍ਰ ਵਰਗ ਉੱਜਵਲਤਾ ਨਾਲ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਰਤੱਬ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਜੰਗ ਲਈ ਤਤਪਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ੌਰਯ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਵੀਰਸੇਨ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਧ ਆਦਿ, ਮਾਸ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ ਆ ਗਏ। ਉਥੇ ਖੂਨ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਦਰਿਆ ਵਹਿ ਚੱਲੀ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਿਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕੱਟੇ ਸਿਰ, ਵਾਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਟੁੱਟੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇੰਝ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਖੇਡਣ ਵਾਸਤੇ ਲੌਕੀਆਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹੋਣ। ਇਕ ਸ਼ਹੀਦ, ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਗਿਧ ਮਾਸ ਖਾਣ ਆ ਗਿਆ; ਉਸਦੀ ਆਤਮਾ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬੇਬਸੀ ਵਿਚ ਵੀ, ਦੁਬਾਰਾ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਤੀਬਰ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠੀ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਦੇਖੋ, ਮੇਰੀ ਦੇਹ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਣ-ਭਿਣ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਈ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ!” ਕੋਈ ਦੂਜਾ, ਵੈਰੀ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਕੈਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਅਪਸਰਾ ਨਾਲ ਰਥ ਵਿਚ ਮਿਲ ਗਿਆ; ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਅੱਗਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਪਿਆਰੀ ਆਪਣੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਗਈ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੋ ਬਹਾਦੁਰ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ; ਉੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਾਲ ਲੜ ਪਏ, ਤਾਂ ਇਕ ਅਪਸਰਾ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਘਬਰਾਕੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਦਖਲ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ, ਇੱਕ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਯੋਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਦੀ ਧੂੜ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਈ, ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਰਾਤ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਫਿਰ, ਉਹੀ ਧੂੜ ਖੂਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਬਦਲ ਗਈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਅਸਾਧਾਰਣ ਚਮਕ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ। ਕੋਈ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਓਥੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯਾ ਕੁਮਾਰੀ ਮਿਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਭਗਤ ਸੀ। ਪਰ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਭੰਗ ਹੋਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਰਹਿ ਜਾਵੇਗੀ।” ਜਦ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਵੀਰਸੇਨ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਚੱਕਰ ਖਾ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਈ। ਮਨੋਰਮਾ ਨੇ ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਕਾਂਪ ਉਠੀ। ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਯਾਦ ਆ ਗਈ। “ਯੁਧਾਜਿਤ, ਜੋ ਬੁਰੇ ਮਨਸੂਬੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ,” ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਪਿਤਾ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਪਤੀ ਵੀ ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਂ ਹੁਣੇ ਬੱਚਾ ਹੀ ਹੈ। ਲਾਲਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੈ—ਕੌਣ ਇਸ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ? ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਾ, ਮਾਂ, ਭਰਾ, ਅਧਿਆਪਕ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ। ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਰ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ; ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂਗੀ? ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਰਖਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਹਿ ਸਕਾਂ। ਲੀਲਾਵਤੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਵੈਰੀ ਰਹੀ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਗੱਦੀ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਮਨੋਰਮਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁਖ ਵਧਦੇ ਗਏ, ਜਦਕਿ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿਚ ਲਾਲਚ ਤੇ ਵੈਰ ਦੀ ਅੱਗ ਹੋਰ ਭੜਕਣ ਲੱਗੀ।