ਉਥੇ, ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੋਵੇਂ ਮਰੇ ਗਏ। ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਆ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਰਲੋਕ ਸਿਧਾਰ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਉਸ ਥਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਵੀ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸੁਖ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਮਿਲ ਕੇ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ ਕਿ ਹੁਣ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਸਭ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕਨੂੰਨੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਨੇਕ ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਹੈ।” ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ ਤੇ ਰਾਜਗੱਦੀ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।” ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉੱਜਯਿਨੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਉੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਲੀਲਾਵਤੀ ਦਾ ਪਿਉ, ਆਪਣੇ ਦਾਮਾਦ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨੌਤੇ ਦੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਵਿਰਸੇਨ ਵੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਨੋਰਮਾ ਦਾ ਪਿਉ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਦੀ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਰਾਜ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਛੋਟਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ।” ਵਿਰਸੇਨ ਨੇ ਉੱਥੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਨੂੰਨੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਰਾਜ ਦੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।” ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਫਿਰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਸੀ ਲਕੜੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।” ਇੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਲਾਲਚੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਤਿੱਖਾ ਝਗੜਾ ਛਿੜ ਗਿਆ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਫੈਸਲਾ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਥੀ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਸਕੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਨੀਅਤ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਫੌਜ ਹੈ, ਰਾਜਗੱਦੀ ਲਈ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਜਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਬਣਨ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਫੌਜ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਯੁੱਧ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਾਂਗਾ; ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਜਾਵੇਗੀ—ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਛੱਡੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰਸੇਨ ਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਦੋਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਨ, ਬੁੱਧੀ ਵਿਚ ਇਕਸਾਰ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਕਿਹੜਾ ਫ਼ਰਕ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ?” ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਰਾਜੇ ਝਗੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਪੈ ਗਈ। ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਰਾਜਿਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਹਰੇਕ ਲੜਾਈ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਹੋਸ਼ਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ। ਸ਼੍ਰਿੰਗਵੇਰਪੁਰ ਦੇ ਨੀਸ਼ਾਦ ਵੀ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆ ਗਏ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬੱਚੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਚੋਰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਥੇ ਵੱਡਾ ਹੰਗਾਮਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਲੜਾਈ ਛਿੜ ਗਈ, ਅਤੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਤੇ ਵਿਰਸੇਨ ਦੋਵੇਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਏ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਯਾਤਰਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਯੁਧਾਜਿਤ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਟ ਗਿਆ। ਵਿਰਸੇਨ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਦੁਹਿਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੇ ਭਲੇ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਯੁਧਾਜਿਤ ਉੱਤੇ ਤੀਬਰ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਵਿਰਸੇਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁਧਾਜਿਤ ਦੇ ਛੱਡੇ ਤੀਰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਅਚਾਨਕ ਮਾਸ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਗਿਧ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਆ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਖੂਨ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਦੀ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੀਰ ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਜੋ ਬੁਰੇ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ, ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਟੁੱਟੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਪਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਖੇਡਣ ਲਈ ਘੀਆਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹੋਣ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀਰ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਉੱਤੇ ਗਿਧ ਉਸ ਦੇ ਮਾਸ ਲਈ ਚੱਕਰ ਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਾਚਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਮੁੜ ਜਾਣ ਦੀ ਤੀਬਰ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੁੰਦਰ ਦੇਵ ਰਥ ਵਿਚ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਦੇਖ ਮੇਰੀ ਦੇਹ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੀ!” ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇਕੱਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ ਗਈ। ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਦੋ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਅਪਸਰਾ, ਉਸ ਝਗੜੇ ਤੋਂ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਵਿਚ ਆ ਗਈ। ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸਧਾਰਣ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਪਾ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋਗ ਵਿਚ ਏਕਾਗ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਾਤ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਉਹੀ ਧੂੜ ਖੂਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਬਦਲ ਗਈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਅਸਧਾਰਣ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਭਰ ਆਇਆ। ਕੋਈ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਮਿਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮਨ ਨਿਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਆਪਣੀਆਂ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ, ਸੋਚਿਆ: “ਇਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਬਚਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਜਾਣਗੇ।” ਜਦੋਂ ਉੱਥੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਡਾਲਿਆ।