ਕਾਲ ਦੇ ਵਹਿਣ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਧ੍ਰੁਵਸੰਧੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸੀ, ਇਕ ਵਾਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਹਿਰਨ, ਨਿਲਗਾਂ, ਸੂਅਰ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ, ਖਰਗੋਸ਼, ਭੈਂਸ, ਸ਼ਰਭ ਅਤੇ ਗੈਂਡਾ ਆਦਿ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸਿੰਘ ਝਾੜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਧਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ ਉੱਚੀ ਧੁੰਨ ਨਾਲ ਦਹਾੜੀ। ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਉੱਠਾ ਕੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਜੁੰਝ ਫੈਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸਿੰਘ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਝਪਟਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਤੇ ਡ੍ਹਾਲ ਕੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਡਟ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰ ਸਿੰਘ ਵੱਲ ਚਲਾਏ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸਿੰਘ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਝਪਟਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਝਪਟਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਧਿਆ, ਪਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਰੂੜ ਝਪਟਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਝਪਟਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ; ਫੌਜੀਆਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ; ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਫੌਜੀ ਆ ਕੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਪਰਲੋਕ ਸਿਦਾਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਉਥੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਰਲੋਕ ਲਈ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ ਲੋਕ, ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਕਨਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਂਤ, ਧਰਮਕ, ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।” ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੋਗ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਮਕ ਹੈ ਤੇ ਇਥੇ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ।” ਜਦ ਵਡੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉੱਜਯਿਨੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਲੀਲਾਵਤੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਉਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਵਿਰਾਸੇਨ ਵੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਨੋਰਮਾ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਵੀ ਉਥੇ ਆਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਦੀ ਵਾਰਸਦਾਰੀ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਡਾ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਵਡਾ ਹੀ ਰਾਜ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ ਵੀ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ।” ਵਿਰਾਸੇਨ ਨੇ ਉਥੇ ਕਿਹਾ, “ਕਨਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਰਾਜ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।” ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਫਿਰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਵਡਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਦੇ ਲੱਛਣ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੱਛਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ।” ਉਥੇ, ਉਹ ਦੋ ਲਾਲਚੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾ ਵਿਵਾਦ ਹੋ ਗਿਆ; ਇੰਨੀ ਔਖੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਧਨ ਦਾ ਸੁਖ ਲੈ ਸਕੋ।” “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਨੀਅਤ ਤੁਹਾਡੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਤੋਂ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਫੌਜ ਹੈ, ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਲਈ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” “ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ, ਵਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਛੋਟੇ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਕੌਣ ਬਣਾਏਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਅਤੇ ਫੌਜ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਹੈ?” “ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਯੁੱਧ ਕਰਾਂਗਾ; ਧਰਤੀ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੋ ਭਾਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ—ਤੁਹਾਡਾ ਕੀ ਜਿਕਰ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰਾਸੇਨ ਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਦੋਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਨ, ਬਰਾਬਰ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਕੀ ਫਰਕ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋ ਰਾਜੇ ਜਦ ਤਕ ਵਿਵਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਲੋਕ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ। ਵਾਸਲ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਔਖੇ ਕੰਮ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਹਰ ਕੋਈ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਚੌਕਸ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਨਿਸ਼ਾਦ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਿੰਗਵੇਰਪੁਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਆ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਧਨ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬੱਚੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਵਾਦ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਚੋਰ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਈ, ਜਦ ਵਿਵਾਦ ਵਧਿਆ, ਅਤੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਤੇ ਵਿਰਾਸੇਨ ਦੋਵੇਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਵਿਰੋਧੀ ਬਣ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਯਾਤਰਾ ਹੋਈ। ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਾਜਿਤ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨुष ਫੜੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਰਾਸੇਨ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯੁੱਧ ਦਾ ਨਿਸਚਯ ਕਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਤੇਜ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਯੁਧਾਜਿਤ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਵਿਰਾਸੇਨ ਨੇ ਤੇਜ਼, ਸਿੱਧੇ, ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁਧਾਜਿਤ ਦੇ ਚਲਾਏ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ; ਅਚਾਨਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਜਿਵੇਂ ਗਿੱਧ ਆਦਿ, ਆ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਧ੍ਰੁਵਸੰਧੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜ ਦੀ ਵਾਰਸਦਾਰੀ ਲਈ ਵੱਡਾ ਵਿਵਾਦ, ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਮੰਤਰੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕ ਭਾਗੀਦਾਰ ਹੋਏ।