ਰਾਜਾ ਧ੍ਰੁਵਸੰਧਿ ਆਪਣੇ ਦੋਵਾਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਮਨੋਰਮਾ ਅਤੇ ਲੀਲਾਵਤੀ, ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਹਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਰਸ ਭਰੀਆਂ ਟਿਕਾਣਿਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਹਾਰ-ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸ਼ੁਭ ਮੌਕੇ ਤੇ ਮਨੋਰਮਾ ਨੇ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਲਕੜੀਆਂ ਅਤੇ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਲੀਲਾਵਤੀ ਨੇ ਵੀ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਉਤਸਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿਆਪਕ ਰੀਤਿ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਕਰਵਾਏ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਚੂੜਾਕਰਮ ਸੰਸਕਾਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੁੰਡਨ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਖੇਡ-ਕੂਦ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਸੀ, ਤੇ ਲੀਲਾਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਭਾਵਕੁਲ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਕਰਕੇ ਰਾਜੇ, ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਪਾਤਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਮੰਦਭਾਗਾ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਹਨਾ ਦੀ ਕismet ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਘੱਟ ਪਿਆਰ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਧ੍ਰੁਵਸੰਧਿ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ੌਕ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਹ ਹਿਰਣ, ਨੀਲਗਾਂ, ਸੂਰ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ, ਖ਼ਰਗੋਸ਼, ਭੈਂਸ, ਸ਼ਰਭ ਤੇ ਗੈਂਡੇ ਆਦਿਕ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸ਼ੇਰ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ੇਰ ਹੋਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਗੱਜਣ ਲੱਗਾ। ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਉਚੀ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਜਟਾ ਫੈਲਾਈ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗੂ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰਕੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ, ਢਾਲ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਡੱਟ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੇਰ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਝਪਟਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨੁਕੀਲੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਰਾਜਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਫੌਜੀਆਂ ਨੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਡਾਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਥੇ ਦੋਵੇਂ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ, ਮਾਰੇ ਗਏ। ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਸੈਨਿਕ ਉਥੇ ਆਏ ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਸੁਣਕੇ, ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਦਿਵਸ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ, ਲੋਕ, ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਕਿ ਹੁਣ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਰਾਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਂਤ, ਗੁਣਵਾਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਹੈ; ਇਹੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ," ਇਹ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਰਾਜਗੱਦੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉੱਜਯਨੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਲੀਲਾਵਤੀ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪੋਤਰੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਲਦੀ ਆ ਗਿਆ। ਵਿਰਸੇਨ ਵੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਤੇ ਮਨੋਰਮਾ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੀ ਆ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਲੈ ਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ, ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਰਾਜਗੱਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਛੋਟੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।" ਵਿਰਸੇਨ ਨੇ ਉਥੇ ਆਖਿਆ, "ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।" ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ ਰਾਜਸੀ ਲਕੜੀਆਂ ਹਨ; ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਕੋਲ ਉਹ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਲਾਲਚੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤਕਰਾਰ ਹੋ ਗਈ; ਇੰਨੀ ਔਖੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਕੌਣ ਦੂਰ ਕਰੇ? ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਥ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜ ਦੀ ਦੌਲਤ ਖਾ ਸਕੋ।" "ਤੁਾਡੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨੋਰਥ ਸਮਝ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਸੈਨਾ ਹੈ, ਰਾਜਗੱਦੀ ਲਈ ਯੋਗ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।" "ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਜਿਊਂਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਛੋਟੇ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਕੌਣ ਬਣਾਏਗਾ?" "ਮੈਂ ਯਕੀਨਨ ਇੱਥੇ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ; ਧਰਤੀ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੋ ਭਾਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ—ਤੁਾਡੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰਸੇਨ ਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਦੋਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਕੀ ਫ਼ਰਕ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਝਗੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ।