ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਧਰਮ ਅਤੇ ਆਦਰ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਕਥਾ ਦੇ ਪਾਠ ਜਾਂ ਸੰਸਮਰਨ ਦੌਰਾਨ ਰੁੱਖੀ ਜਾਂ ਤਿੱਖੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿਚ ਗਧੇ ਬਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚੀਲ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਕੁੱਤੇ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਕਥਾਵਾਚਕ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਅਧਰਮ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਣ ਦੇ ਕਥਾ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਦਰਖ਼ਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਲੇਟ ਕੇ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜਗਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣਕਥਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਉਹ ਭਾਰੀ ਨਰਕ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਸੂਰ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਕਥਾ ਨੂੰ ਮਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਨਰਕ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਆਖ਼ਰ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਸੂਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਆਸਨ, ਭਾਂਡਾ, ਧਨ, ਫਲ, ਕੱਪੜਾ ਜਾਂ ਕੰਬਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਵੀ ਨਵਾਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜਾ ਜਾਂ ਮੰਗਲਮਈ ਧਾਗਾ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਭੋਗੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਸੋ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ੰਕਰ, ਕਾਵਿ ਵਿਚ ਰਾਮਾਯਣ ਅਤੇ ਚਾਨਣਿਆਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ... ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਮਾਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਯਸ਼ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਧੀਰਜਵਾਨਾਂ ਲਈ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਡੂੰਘਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ... ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿਚ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਨੌ ਵਾਰੀ ਸੁਣ ਲਵੇ, ਉਸਦਾ ਫਲ ਅਣਵਰਨਣਯੋਗ ਹੈ; ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜ ਪਾਉਣ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਹੋਏ ਦੋਜਾਤੀਓ, ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵੇਂ ਅੱਧੀ ਜਾਂ ਚੌਥਾਈ ਪੰਕਤੀ ਵੀ ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਅੱਧੀ ਪੰਕਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਚੇਲਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਫੈਲਿਆ। ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਤਪ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਵਿਚ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੇਵੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਪੁਰਾਣ ਵੀ ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਸੋਲਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਭਾਗਵਤ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਦੌਲਤ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਮ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਦਰਸਾਇਆ, ਅਤੇ ਮਣਿਦਵੀਪ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ; ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਹਿਮਾਵਤ ਨੂੰ ਗਾਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਇਸ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੋਏ ਦੋਜਾਤੀਓ, ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਹਰੀ, ਨਾ ਸ਼ਿਵ, ਨਾ ਅਨੰਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਜਾਂ ਉਪ-ਹਿੱਸੇ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੀ? ਉਸ ਸੰਸਾਰ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਉਸ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਸੰਸਾਰ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮਣਿਦਵੀਪ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੂਏਂ ਹਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਹਨ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਅਦਭੁਤ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਮਾਂ, ਪਰਮ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਹੈ; ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼, ਅਚੁਤ, ਸ਼ਕਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਮਣਿਦਵੀਪ ਦੀ ਆਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਦਾ ਭਲਾਈ ਕਰੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉੱਚੀ ਆਤਮਿਕਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—"ਓਮ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਆਦਿ ਗਿਆਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੇ।" ਫਿਰ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਅਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਕਹੇ ਗਏ, ਤੁਸੀਂ ਪੜ੍ਹੇ ਤੇ ਸੁਣੇ ਹਨ। ਹੇ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਪੰਜ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਗੁਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣ ਤੁਸੀਂ ਸਤਿਆਵਤੀ ਪੁੱਤਰ ਵਿਅਾਸ ਤੋਂ ਸਿੱਖੇ ਹਨ।" "ਸਾਡੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਇਸ ਉੱਤਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਦਿਵ੍ਯ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ, ਅਤੇ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਥਾਨ ਵਿਚ ਆਏ ਹੋ। ਇੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੂਤ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ।" "ਤੁਸੀਂ ਲੰਬਾ ਜੀਵੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣੋ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੋ। ਅੱਜ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਾਓ, ਜੋ ਵੇਦ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਕੰਨ ਤੇ ਹੋਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਪੁਰਾਣ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਭਾਗ ਦੇ ਧੋਖੇ ਵਿਚ ਪਏ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਚੱਖਣ ਦੀ ਇੰਦਰੀ ਨੂੰ ਛੇ ਸਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀ ਇੰਦਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚੰਗੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।" "ਸੱਪਾਂ ਕੋਲ ਕੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਧੁਨੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜਿਆਂ ਕੋਲ ਕੰਨ ਹਨ ਪਰ ਪੁਰਾਣ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਕੰਨ-ਰਹਿਤ ਹੀ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੋਜਾਤੀ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ।" "ਸਮਾਂ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲੰਘਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਮੂਰਖਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ। ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਵਿਵਾਦਾਂ ਤੇ ਤਰਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ; ਪੁਰਾਣ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਵੀ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ—ਵਿਵਾਦ, ਚਤੁਰਾਈ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਤ, ਤਰਕ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਾਲੇ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਵੇਦਾਂਤ ਨੂੰ ਸਾਤਵਿਕ, ਮੀਮਾਂਸਾ ਨੂੰ ਰਾਜਸਿਕ, ਤੇ ਨਿਆਯ, ਜੋ ਤਰਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤਾਮਸਿਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣ ਵੀ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਹਨ; ਤੇ, ਹੇ ਸੁਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਪੰਜ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁਰਾਣ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਆਦਰ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸਦਾ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।