ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਦੇ ਅਤਿ ਤੇਜਸਵੀ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਜਨਮੇਜਯਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਆਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਦ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ 'ਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਨਰਕ ਵਿਚ ਹੈ। ਮੈਂ ਐਸਾ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਉਤਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇ।" ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ! ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹਨ, ਉਹ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਕਿਵੇਂ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਕੌਣ ਸਨ? ਕਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਹੜੇ ਹੁਤਹਾਰੀ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਰਿਪੂ-ਜੈਤ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਜਿਹੜਾ ਯਜਨ ਅੰਬਿਕਾ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ।" ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਯਜਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤਿੰਨ ਉਰਜਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਕਰਮ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਵੱਸ ਗਏ। ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਭਿਆਨਕ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਰਚ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਡੋਲ ਸਮਰਥਾ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਮੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਹੀ ਧਰਤੀ ਬਣੀ ਅਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ। ਧਰਤੀ ਮਧੁ ਅਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਮੱਜਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੈਦਿਨੀ ਹੋਇਆ; ਜਿਹੜੀ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਧਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਫੈਲਾਅ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਧਰਤੀ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਚੌੜੇ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਮਿਲੇ। ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੁੰਡੇ ਗੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪਹਾੜ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਹੀਧਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਕਈ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਅਤਿ ਵਿਲੱਖਣ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਮਰੀਚੀ, ਨਾਰਦ, ਅਤ੍ਰਿ, ਪੁਲਸਤਯ, ਪੁਲਹ, ਕ੍ਰਤੁ, ਦਕ੍ਸ਼ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ—ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਮਰੀਚੀ ਤੋਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਜਨਮੇ; ਅਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀਆਂ ਤੇਰਾਂ ਧੀਆਂ ਤੋਂ ਅਨੇਕ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਜਾਤੀਆਂ ਆਈਆਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅੱਧੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮਨੁ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਵਯੰਭੂਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਨਮਿਆ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਪਾਸੋਂ ਇੱਕ ਨਾਰੀ, ਸ਼ਤਰੂਪਾ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ—ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਉਤਾਨਪਾਦ—ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਬੇਹੱਦ ਸੋਹਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਜਨਮੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੈਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਈ ਵਿਅਕੁੰਠ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਆਨੰਦ ਮਈ ਥਾਂ ਹੈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਰਮ ਨਿਵਾਸ, ਕੈਲਾਸ, ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਵਰਗ, ਜਿਸਨੂੰ ਤ੍ਰਿਵਿਸ਼ਟਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਲੋਕ ਬਣਿਆ। ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਣ ਤੋਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਵ੍ਰਿੱਖ, ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਕਾਮਧੇਨੂ ਗਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਉੱਚੈਹਸ਼੍ਰਵਾ ਘੋੜਾ, ਰੰਭਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਨਿਕਲੀਆਂ; ਇਹ ਸਭ ਇੰਦਰ ਨੇ ਲੈ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਬਣੀਆਂ। ਧਨਵੰਤਰੀ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ; ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਟਕ ਮੰਡਲੀ ਵਿਚ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਈ—ਦੇਵ, ਪਸ਼ੂ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਜਾਤੀਆਂ। ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਚਾਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਨਮੇ: ਅੰਡਜ (ਅੰਡੇ ਤੋਂ), ਸਵੇਦਜ (ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ), ਉਦਭਿਜ (ਅੰਕੁਰ ਤੋਂ), ਅਤੇ ਜਰਾਇਜ (ਗਰਭ ਤੋਂ)। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚਲ ਪਈ, ਤਾਂ ਮਹਾਤਮਾ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿਅਕੁੰਠ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਸਜੀ ਹੋਈ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਟਾਪੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਥੇ, ਮਹਾਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਨਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਰੁਣ, ਸ਼ਕਰ (ਇੰਦਰ), ਕੁਬੇਰ, ਪਾਵਕ (ਅੱਗ), ਯਮ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਕਸ਼੍ਯਪ, ਦਕ੍ਸ਼, ਵਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਯਜਨ ਲਈ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ 'ਤੇ, ਅਤਿ ਧਨ-ਸਮਪੰਨ ਅਤੇ ਸਤੋਗੁਣੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਕਲਾ-ਕਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੰਡਪ ਬਣਵਾਇਆ ਅਤੇ ਚੋਣੀ ਹੋਈ ਉੱਤਮ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਸੱਤੀਸ (27) ਪੁਰੋਹਿਤ ਚੁਣੇ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਦੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਯਜਨ-ਚੌਕ ਬਣਵਾਏ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਬੀਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕੀਤਾ; ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਅੱਗ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਅਕਾਯ (ਬਿਨਾਂ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ) ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ। ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁਰੀਲੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋ, ਹੇ ਹਰੀ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਦਰਯੋਗ, ਪੂਜਨਯੋਗ ਤੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇਂਗਾ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਗੇ। ਹੇ ਪਿਆਰੇ! ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬਲ ਮਿਲੇਗਾ; ਤੂੰ ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।