ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਧੀ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਅੱਤ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਕੇਸ ਖਿੱਚੇ ਗਏ। ਇਹ ਧਰਮ ਦੀ ਨਾਕਾਮੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਖੇਸ਼ਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ "ਜੋ ਨਸੀਬ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ," ਤਾਂ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਆਦੇਸ਼ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਬ ਕੁਝ ਝੂਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਉਪਾਅ ਤੇ ਯਤਨ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਤਰੀਕਾ ਨਿਸ਼ਫਲ ਰਹੇਗਾ, ਜੇ ਨਸੀਬ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਨਿਰਥਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਲਈ ਤਪ ਵੀ ਅਸਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਾਤੀ ਦੇ ਕਰਤਵ ਵੀ ਵਿਆਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਨਸੀਬ ਹੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਅਧਿਕਾਰ ਵੀ ਫਿਜ਼ੂਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ, ਨਸੀਬ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ, ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਗਣਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਦੇ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਰਿਣਾਮ ਉਲਟ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਖਾਮੀ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਰਮ, ਵਿਦਵਾਨ ਯਜਮਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਕਰਤਾ, ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਸਮਗਰੀ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਜਾਰੀ ਚੁਣਿਆ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯਜਨਾ ਉਲਟ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ "ਭਲਾਈ" ਕਿਹਾ, ਪਰ ਆਸੁਰਾਂ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੱਖ, ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆ ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਕਰਦੇ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਇੱਥੇ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਖਾਮੀ ਕਰਤਾ ਦੇ ਅੰਤਰ ਕਾਰਨ ਸੀ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਲਈ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਵੀ ਯਜਨਾ ਦੇ ਵੇਦਿਕ ਵਿਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਬੇਸੰਤਾਨ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ। ਇਸ ਲਈ, ਯਜਨਾ ਜੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਰਿਣਾਮ ਉਲਟ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਖਾਮੀ ਕਾਰਨ, ਨਤੀਜਾ ਉਲਟ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚੇ ਸਨ; ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਗੁਣਵਾਨ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਭਰਾ ਵੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਨ। ਅਸ਼ੁੱਧ ਸਮਗਰੀ, ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਖਾਮੀ, ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਦੋਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਤਵਿਕ ਯਜਨਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਵੈਖਾਨਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਤਵਿਕ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—ਜੰਗਲ ਤੋਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਿਯੂਪ ਕਰਮ ਠੀਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਸ਼ਰਧਾ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਇਹ ਯਜਨਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਾਤਵਿਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਸਿਕ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਮਗਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਯੂਪ ਦੇ ਪੋਸਟ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਵਸਥਿਤ; ਇਹ ਯਜਨਾ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤਾਮਸਿਕ ਯਜਨਾ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਸ਼ੇ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਕਠੋਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੈਰਾਗੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਾਨਸਿਕ ਯਜਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਉਪਾਅ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਘਾਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ—ਸਮਗਰੀ, ਸ਼ਰਧਾ ਜਾਂ ਕਰਮ ਵਿੱਚ—even ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਥਾਨ, ਸਮਾਂ, ਸਮਗਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਉਪਾਅ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਯਜਨਾ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਸਿਰਫ਼ ਮਾਨਸਿਕ ਯਜਨਾ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਹੀ ਉਹ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਵਿਅਪਕ ਯਜਨਾ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਈ ਯੋਜਨਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਖੰਭ, ਯਜਨਾਵਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਚਿੱਟਾ ਵੇਦਿਕ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਨ ਵਿੱਚ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੁਣੋ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅਧਵਰਯੁ, ਹੋਤ੍ਰ, ਪ੍ਰਸਤੋਤ੍ਰ, ਸਭ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੋ। ਉਦਗਾਤ੍ਰ, ਪ੍ਰਤਿਹਰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ, ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰੋ—ਇਹ ਸਭ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਨ ਵਿੱਚ। ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ—ਪ੍ਰਾਣ, ਅਪਾਨ, ਵਿਆਨ, ਸਮਾਨ, ਉਦਾਨ—ਵੇਦਿਕ ਉੱਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਾਣ ਗਾਰਹਪਤਿਆ ਅੱਗ ਹੈ, ਅਪਾਨ ਆਹਵਨੀਆ, ਵਿਆਨ ਦੱਖਿਨਾਗਨੀ, ਸਮਾਨ ਆਵਸਥਿਆ, ਅਤੇ ਉਦਾਨ ਸਭਾ ਦੀ ਅੱਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਆਹੁਤੀ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਨਿਰਾਕਾਰ, ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੋਚੀ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਨ ਹੀ ਹੋਤ੍ਰ ਹੈ, ਯਜਮਾਨ ਵੀ; ਯਜਨਾ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਨਿਰਾਕਾਰ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ। ਫਲ ਦਿੰਦੀ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਸ਼ਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰਾਗਿਆ ਤੇ ਮੰਗਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਸਥਿਰ। ਇਸ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਦਾਰਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣ ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦਿਓ; ਫਿਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਾਣ ਅੱਗਾਂ ਵੀ। ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ, ਮਹਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੈ, ਆਹੁਤੀ ਦਿਓ। ਸਮਾਧੀ ਰਾਹੀਂ, ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ, ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕਰਮ, ਯਜਨਾ, ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਗਾਥਾ, ਪੁਰਾਣਕਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਸਾਨੂੰ ਧਰਮ, ਯਤਨ ਤੇ ਆਤਮਕ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸਿੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।