ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬੜੀ ਹੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰेशਮੀ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਸਜਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਠਵੀਂ ਜਾਂ ਨੌਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਵਾਚਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਹੜਾ ਸੁਖ ਇੱਥੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਰਲ ਮੁਕਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਜੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਚਿਕਿਤਸਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਦਾ ਇਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਪਰ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਧਿਆਪਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਵਿਆਸ ਦੀ ਅਸਥਾਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਾਪਤੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਕਥਾ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਗਰੀਬੀ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਨ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਗਰੀਬੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਕਥਾ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਖ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਗਵਾ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਗ਼ਰੂਰ ਵਾਲੇ ਜਿਹੜੇ ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ ਭੋਗ ਕੇ ਕਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਨੀਵੇਂ ਜਾਂ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਅਸਥਾਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਥਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਿਹੜੇ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਗਧੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਗਿੱਧ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕੁੱਤੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਇੱਕੋ ਅਸਥਾਨ 'ਤੇ ਵਾਚਕ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਜ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਿਤਨਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਨਮਨ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼-ਵਿਰਖ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਲੇਟ ਕੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜਗਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣਕ ਕਥਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਭੋਗ ਕੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸੂਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਕਥਾ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਨਰਕ ਭੋਗ ਕੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸੂਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਸਥਾਨ, ਬਰਤਨ, ਧਨ, ਫਲ, ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਕੰਬਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਪੁਰਾਣ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਧਾਗਾ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਖ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ, ਕਾਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮਾਯਣ, ਤੇ ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ—ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੋਭਾ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਧੀਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਡੂੰਘਾ ਹੈ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਹਰੀ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਅਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਨੌ ਵਾਰੀ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਰਾਜ ਪਾਉਣ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਅੱਧਾ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਅਵਸਥਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਵਿਸ਼ਤਾਰ ਹੋਈ। ਗਾਯਤਰੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਤਪ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਨੀਤੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਗਾਯਤਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਗਾਯਤਰੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਭਾਗਵਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਗੁੱਝ ਦੇਵੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਪੁਰਾਣ ਵੀ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਸੋਲੇਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਧਨ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਨਾਰਾਇਣ pure ਧਰਮ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗਾਯਤਰੀ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ, ਮਣਿਦਵੀਪ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਹੈ; ਦੇਵੀ ਨੇ ਹਿਮਾਵਤ ਨੂੰ ਆਪ ਗਾਇਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾਂ ਹਰੀ, ਨਾਂ ਸ਼ਿਵ, ਨਾਂ ਅਨੰਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਜਾਂ ਉਪ-ਹਿੱਸੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ? ਉਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਪਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਰੋਜ਼ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮਣਿਦਵੀਪ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੂਏ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਹਨ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ, ਮਾਤਾ, ਪਰਮ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਮਣਿਦਵੀਪ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇਵੇ। ਓਮ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਆਦਿ ਗਿਆਨ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਬੁਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੂਤ ਜੀ, ਸੂਤ ਜੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਵਾਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ, ਤੁਸੀਂ ਧਨਵੰਤ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ। ਅਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਰਿਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਹੇ; ਤੁਸੀਂ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਵਾਚਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਦਿਵ੍ਯ। ਮਾਣ-ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਪੰਜ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਗੁੱਝ ਰਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪੁਰਾਣ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਆਸ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਸਿੱਖੇ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪਵਿੱਤਰ, ਦਿਵ੍ਯ, ਭਰੋਸੇਯੋਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਕਲਿਉਗ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ।