ਹਰ ਰੋਜ਼, ਭਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਵਚਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਵਚਨਕਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਨੈਵੈਦਯ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕੁੜੀਆਂ, ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਾਠ ਸਮਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਾਯਤਰੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਜਾਪ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਤਪ, ਯਜ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਈ ਕਮੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਠ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੱਤ ਸੌ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਦੇਵੀ ਮਹਾਤਮਯ ਦੇ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਨੌ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਚਾਵਲ ਦੀ ਖੀਰ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭਾਗਵਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਯਤਰੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਵਚਨਕਾਰੀ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਧਨ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਵਚਨਕਾਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਰਾਜੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜੀ ਹੋਣ ਤੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਫਲਤਾ ਵਾਸਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਵੀ ਦਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ, ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਈਆਂ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਲਿਪੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖ ਕੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ ਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੋ। ਅੱਠਵੀਂ ਜਾਂ ਨੌਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਵਚਨਕਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿਓ; ਇੱਥੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਲੱਖਣ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ, ਨਿਰਬਲ, ਨੌਜਵਾਨ, ਜਵਾਨ ਜਾਂ ਬੁੱਢਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਜਾਂ ਵੈਦ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਪਰ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਵਿਆਸ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਠ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਣ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਾਣਿਕ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਨਹੀ ਪਾਂਦਾ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਦਰিদ੍ਰਤਾ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਪਾਨ-ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਅਰਪਣ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਕਥਾ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ, ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਗਵਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਉੱਚੀ ਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਕੇ ਕਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਨੀਵੀਂ ਜਾਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਕਥਾ ਦੌਰਾਨ ਰੁੱਖੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਗਧੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚੀਲ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕੁੱਤੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਵਚਨਕਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੈਜ ਭੰਗ ਕਰਨ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਦਰੱਖਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਲੇਟ ਕੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜਗਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣਿਕ ਕਥਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਭੋਗ ਕੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਸੂਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਕਥਾ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਬੁਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਨਰਕ ਭੋਗ ਕੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਸੂਰ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਨੂੰ ਆਸਨ, ਪਾਤ੍ਰ, ਧਨ, ਫਲ, ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਕੰਬਲ ਆਦਿ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਮੰਗਲ ਸੁਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਭੋਗੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਪੁਰਾਣਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਪੁੰਨ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ, ਕਾਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮਾਇਣ ਅਤੇ ਚਾਨਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ, ਯਸ਼ ਧਨ ਲਿਆਉਂਦੀ, ਧਰਤੀ ਧੀਰਜਵਾਨਾਂ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਡੂੰਘਾ ਹੈ; ਉਵੇਂ ਹੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਲਈ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਅਗਾਂਹ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਠਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੇ ਕੋਈ ਨੌ ਵਾਰੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਵਰਣਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਉਹ ਜੀਵਤ ਜੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਾਸਤੇ ਵੀ, ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਅੱਧਾ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਚੌਥਾਈ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਰਮ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਚੇਲੇ ਤੋਂ ਚੇਲੇ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ। ਗਾਯਤਰੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਧਰਮ, ਤਪ, ਦੇਵੀ ਜਾਂ ਨੀਤੀ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਗਾਯਤਰੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਵਿਚ ਹੀ ਗੁਪਤ ਦੇਵੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਪੁਰਾਣ ਵੀ ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਸੋਲਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਧਨ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਮ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਗਾਯਤਰੀ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਣਿਦਵੀਪ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ; ਇਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਹਿਮਾਵਤ ਨੂੰ ਗਾਇਆ ਸੀ।