ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੇ ਅਮਰ ਬਚਨ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਕਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ! ਹੁਣ ਤੂੰ ਹਰਗੌਰੀ, ਜੋ ਮੋਹਕ ਮਹਾਕਾਲੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥ ਲੈ। ਕੈਲਾਸ ਪਰਵਤ ਤੇ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਨੰਦ ਮਾਣ। ਤੇਰਾ ਮੁੱਖ ਗੁਣ ਤਮੋਗੁਣ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਤੋਗੁਣ ਤੇ ਰਜੋਗੁਣ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਰਹਿਣ। ਤੂੰ ਰਜਸ ਤੇ ਤਮਸ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਭੋਗ ਕਰ, ਪਰ ਸਾਥ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਵੀ ਕਰ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼! ਸਤੋਗੁਣ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਤੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਮੈਂ—ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਨ ਅਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਪਦਾਰਥ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪਦਾਰਥ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਪਰਮਾਤਮਾ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਿਵ! ਮੈਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਵੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਵੀ, ਹਾਲਾਤ ਅਨੁਸਾਰ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਂ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ। ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਕਾਰਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਾਂ; ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹਾਂ।