ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਮਨ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਕ ਕਥਾ ਸੁਣਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਚਕਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਥਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਲਈ ਹਲਕਾ ਭੋਜਨ ਕਰੇ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਹਵਿਸ ਭੋਜਨ ਖਾਏ। ਜਾਂ ਫਿਰ ਫਲ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਘਿਉਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਥਾ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਨਿਯਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਨ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਿਚ ਭੇਦ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਨਾਸਤਿਕ, ਹਿੰਸਕ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ—ਉਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੰਪਤੀ, ਜਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੋਵੇ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਥਾ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਪੱਤੇ ਦੀ ਥਾਲੀ ਉੱਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰੇ। ਕਥਾ ਦੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੈੰਗਣ, ਲੌਕੀ, ਤੇਲ, ਦਾਲਾਂ, ਸ਼ਹਦ, ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਾਸੀ ਜਾਂ ਖੋਟੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਾਸ, ਮਸੂਰ, ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦੇ ਵੇਖੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ, ਲਹਸਣ, ਮੂਲੀ, ਹੀੰਗ, ਪਿਆਜ਼ ਜਾਂ ਧਨੀਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ। ਕਥਾ ਦੇ ਵਰਤੀ ਨੂੰ ਕੱਦੂ, ਸਾਗ ਆਦਿਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਅਤੇ ਇੱਛਾ, ਕ੍ਰੋਧ, ਅਹੰਕਾਰ, ਲਾਲਚ, ਪਖੰਡ ਤੇ ਦਮਭ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਚੰਡਾਲ, ਸ਼ਵਾਨ-ਭੋਜੀ, ਯਵਨ, ਚੰਡਾਲ, ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਵੇਦ, ਗਉ, ਅਚਾਰਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਔਰਤਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਸੁਣੇ। ਕਥਾ ਦੇ ਵਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ, ਸਿੱਧਾ-ਸਾਫ਼ਪਣ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਦਇਆ, ਮਿਠਾ ਬੋਲ ਅਤੇ ਉੱਚ ਮਨ ਰਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬਾਂਝ, ਇਕੋ ਬੱਚਾ ਵਾਲੀ, ਦੁਖੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਕੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਕੇ ਗਰਭ ਗਵਾ ਬੈਠੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਬਿਨਾ ਕਠਨਤਾ ਦੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਂ ਦੀ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੁਣੇ। ਜਿਹੜੇ ਦਿਨ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ, ਹਵਨ ਜਾਂ ਜਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੌ ਦਿਨ ਤੱਕ ਇਹ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਅਸ਼ਟਮੀ ਵਰਤ ਦਾ ਸੰਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇਸ ਦਾ ਸੰਪੂਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਨਿਰਲੋਭ ਵੀ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮ ਮਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗ੍ਰੰਥ ਅਤੇ ਪਾਠਕ ਦਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪੂਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਠਕ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਪ੍ਰਸਾਦ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੁਆਰੀਆਂ, ਸੁਹਾਗਣਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ 'ਤੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਦਾ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਯਾਦ ਅਤੇ ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ, ਜੇਕਰ ਕਠੋਰਤਾ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਵਿਧੀਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਘਾਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਸੌ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਦੇਵੀ ਮਹਾਤਮਯ ਦੇ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਨੌ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਕਲਪ ਵਜੋਂ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਖੀਰ ਅਤੇ ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭਾਗਵਤ ਗਾਇਤਰੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਪਾਠਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਓ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ; ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸੁਹਾਗਣਾਂ ਅਤੇ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰੋ। ਹੋਰ ਵੀ—ਸੋਨਾ, ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ—ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਦੇਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਖੂਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਲਿਪੀ 'ਚ ਲਿਖ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਣ 'ਤੇ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟੋ। ਅੱਠਵੀਂ ਜਾਂ ਨੌਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਪਾਠਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਗ ਦਿਓ; ਇੱਥੇ ਭੋਗ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਰਲ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਬੱਚਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਵੈਦ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕਈ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਪਰ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਪਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਥਾ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਣ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਪੁਰਾਣਕ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਪਾਨ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਕਥਾ ਸੁਣ ਰਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਥਾ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਜੇ ਥਾਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸਤਾ ਗਵਾ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਲੋਕ ਉੱਚੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਕਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਨੀਵੇਂ ਜਾਂ ਵੀਰ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਤੇ ਆਚਰਨ, ਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮਿਕ ਲਾਭ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।