ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਦਿ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਭਗਵਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਕਰਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਉੱਚੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਅਠ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਯੋਗ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਕੇ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਭੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਤੇ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ? ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਿਵਾ, ਅੰਬਿਕਾ, ਸ਼ਕਤੀ, ਈਸ਼ਾ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅੱਧੀ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।” ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਆਪਣੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਦਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਲਈ ਮਨੋਰੰਜਨ ਵਜੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਹਰੀ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ? ਹਰਾ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ? ਉਹ ਮੇਰੇ ਭ੍ਰੂ-ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ?” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਤੁਾਡਾ ਜਨਮ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਦੇ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ; ਤੁਹਾਡਾ ਆਦਿ ਕਿੱਥੋਂ ਹੈ, ਕੋਈ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੂੰ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ, ਅਤੈ ਤੁਹੀਂ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਹਰੀ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੀ, ਹਰਾ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਦੀ। ਅੱਜ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਸਾਰੇ ਬੇਬਸ ਹਨ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ, ਹਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਹਨ, ਨਾ ਹੋਣਗੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਅਦਭੁਤ ਖੇਲ ਵਿੱਚ, ਜਿਸਦੇ ਕਾਰਨ ਘੱਟ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਵਾਦ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ?” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ, ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ, ਅਕ੍ਰਿਆ, ਸਦਾ ਨਿਰਗੁਣ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਲੀਲਾ ਵੰਡ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਦੇ ਹੋ—ਜਿਵੇਂ ਵਿਧਾਨ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਆਖਦੇ ਹਨ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵਿਚ ਭਿੰਨਤਾ ਵਿੱਚ, ਉੱਚਾ ਪੁਰਸ਼ ਕੇਵਲ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਸਤੂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਝੂਠ ਜਾਂ ਕਲਪਿਤ ਨਾ ਸਮਝੋ; ਇਹ ਵਿਰੋਧ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਵਿਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।” ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਵੇਦ ਜੋ ਏਕ, ਅਦਵੈਤ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਹੋ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ? ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।” “ਮੇਰਾ ਮਨ ਸੰਦੇਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਅਡੋਲ; ਦਵੈਤ-ਅਦਵੈਤ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਮਨ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।” “ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ; ਮੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਸੁਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।” “ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਖ ਹੋ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ? ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਭਗਵਤੀ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਫਿਰ ਆਦਿ ਭਗਵਤੀ ਨੇ ਬੜੀ ਮ੍ਰਿਦੁਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਤੀ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਿਚ ਸਦਾ ਏਕਤਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਵਿਭਾਜਨ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੈ—ਭਿੰਨਤਾ ਸਿਰਫ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਣ ਹੈ।” “ਜੋ ਸਾਡੀ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁਖਮ ਭਿੰਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨੀ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” “ਬ੍ਰਹਮਣ ਸੱਚਮੁੱਚ ਏਕ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਅਤੇ ਆਦਿ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦਵੈਤ ਫਿਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” “ਜਿਵੇਂ ਦੀਵਾ, ਉਪਾਧੀ ਨਾਲ, ਦੋ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ; ਤਿਵੇਂ, ਛਾਂ ਜਾਂ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੀ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿੰਨਤਾ ਹੈ।” “ਭਿੰਨਤਾ ਰਚਨਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਅਜਨਮਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਦੀ ਹੈ; ਦਵੈਤ ਹੋਣ ਤੇ ਸਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੀ ਵੰਡ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।” “ਮੈਂ ਨਾ ਇਸਤਰੀ, ਨਾ ਪੁਰਖ, ਨਾ ਨਪੁੰਸਕ ਹਾਂ ਰਚਨਾ ਦੇ ਵਿਲਯ ਸਮੇਂ; ਜਦੋਂ ਰਚਨਾ ਹੋਵੇ, ਮਨ ਦੁਆਰਾ ਭਿੰਨਤਾ ਕਲਪਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।” “ਮੈਂ ਹੀ ਬੁੱਧੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਧੈਰਜ, ਯਸ਼, ਯਾਦ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਬੁੱਧੀਮਤਾ, ਦਇਆ, ਲਜਾ, ਭੁੱਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਤੇ ਖ਼ਮਾ ਹਾਂ।” “ਮੈਂ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਨੀਂਦ, ਥਕਾਵਟ, ਬੁਢਾਪਾ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ; ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਲਾਲਸਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਅਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਹਾਂ।” “ਮੈਂ ਚਰਬੀ, ਮਗਜ, ਅਤੇ ਚਮੜੀ; ਮੈਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਵਾਣੀ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਝੂਠ; ਮੈਂ ਉੱਚੀ, ਮੱਧਮ, ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਣੀ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਡੀਆਂ ਹਾਂ।” “ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਨਹੀਂ? ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੀ ਹੈ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਜਾਣੋ, ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ।” “ਦੱਸੋ, ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਰੂਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕੀ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਕਰਤਾ, ਮੈਂ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।” “ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਅਧਾਰ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣ ਕੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤਬ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।” “ਮੈਂ ਗੌਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਰੌਦਰੀ, ਵਾਰਾਹੀ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ, ਸ਼ਿਵਾ; ਵਾਰੁਨੀ, ਕੌਬੇਰੀ, ਨਰਸਿੰਹੀ, ਅਤੇ ਵਾਸਵੀ ਵੀ ਹਾਂ।” “ਜਦੋਂ ਸਭ ਪ੍ਰਭਾਵ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਹਰ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਕਾਰਣ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।” “ਜਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਠੰਡਕ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ, ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਠੰਡਕ—ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੀਦਾ, ਮੈਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।” “ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਕਰਤਾ, ਕੁਝ ਵੀ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਸ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ।” “ਸ਼ੰਕਰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਇਕ ਪੁਰਖ ਬਿਨਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਰਬਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਸਭ ਨਿਰਬਲ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।” “ਜੋ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਲੜਖੜਾਇਆ, ਡਰਪੋਕ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਰਬਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ 'ਅ-ਰੁਦ੍ਰ' ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ।” “ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀ ਹੀ ਕਾਰਣ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਰਚਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੋ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਤਾ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।” “ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੀ, ਸ਼ੰਭੂ, ਇੰਦ੍ਰ, ਅੱਗ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਯਮ, ਤਵਸ਼ਟਾ, ਵਾਰੁਣ, ਅਤੇ ਵਾਯੂ—” “ਧਰਤੀ ਵੀ ਕੇਵਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਠੀਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਉਹ ਇਕ ਪਰਮਾਣੂ ਨੂੰ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੀ।” “ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੇਸ਼, ਕੂਰਮ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਤੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕਤਾ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।