ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਮਾਤਾ, ਪਹਿਲੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਹ ਨੌ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਉਹ ਮੰਤਰ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਸਕਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਮੈਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਉਧਾਰਕ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਤਾ—ਜੋ ਅਤਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਰੂਪਵਾਨ ਸੀ—ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਨੌ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੌ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ—ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਉਚਾਰਣ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ—ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਮੈਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ—ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਪਕਾਰਕ ਹਨ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਕੋਲ ਖੜੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਬਚਨ ਆਖਿਆ, “ਵੇਦ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੇ ਸਰਵ-ਭਾਰਤਾ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਯਜਨ ਵਿਚ ਹੋ, ਹਰ ਕ੍ਰਿਆ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਰਵਜਨਨੀ ਮਾਤਾ ਬਣ ਗਈ ਹੋ।” ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, “ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਅਸਚਰਜਮਈ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦਾ ਹਾਂ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਜਾਂ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਇੱਥੇ ਧਨਵੰਤ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਪਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਰਕ ਹੋ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ।” ਪਰ ਅੱਜ, ਮਾਤਾ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਭਵ-ਭੀਤਿ ਨਾਸਕ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਮੋਹ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਵੱਡੀ ਜੰਜੀਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿਓ। ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, “ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਾਂ, ਮੈ lotus ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਸ਼ਿਵਾ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਬਚਾਓ।” ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ੁੱਧ, ਆਦਿ ਆਚਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਪੁਜਾਰੀ ਸੁਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਨਹੀਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਤਾਂ ਕਿ ਆਦਿ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਹੋਰ ਕੌਣ ਤੁਹਾਡੀ ਪਰਮ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ। ਜੋ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਯੋਗ ਦੇ ਅਠ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਿਤ ਨਾਮ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਤੱਤ-ਗਣਨਾ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੀ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ? ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਉਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ? ਜਦੋਂ ਕਿ ਅੱਧੀ ਪਲਕ ਲਈ ਵੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਸ਼ੁੱਧ ਆਚਰਨ—ਸ਼ਿਵਾ, ਅੰਬਿਕਾ, ਸ਼ਕਤੀ, ਈਸ਼ਾ—ਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਦਿ ਰਚਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਕੀ ਹਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ? ਕੀ ਹਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋਇਆ? ਉਹ ਮੇਰੇ ਭ੍ਰੂ-ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ? ਤੁਹਾਡਾ ਜਨਮ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਦੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ; ਤੁਹਾਡਾ ਆਦਿ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ, ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਅਜ਼ਾਦ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਗਿਆਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਰਚਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਹਰੀ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੀ, ਤੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਦੀ। ਅੱਜ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਸਾਰੇ ਅਸਮਰਥ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ, ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਚਰਜਮਈ ਲੀਲਾ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਘੱਟ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕੌਣ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ? ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਕਰਮ ਰਹਿਤ, ਗੁਣ-ਰੂਪ, ਨਿਸਕ੍ਰਿਆ, ਸਦਾ ਨਿਰਗੁਣ, ਤੇ ਅਪਰਿਵਰਤਨਸ਼ੀਲ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਲੀਲਾ ਵੰਡ ਕੇ, ਅਚੀਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋ—ਇਹ ਉਹ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਨਿਯਮ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੇਖੇ ਤੇ ਅਦੇਖੇ ਦੇ ਅੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਤੀਜਾ, ਜਦੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਕਦੇ ਝੂਠ ਜਾਂ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣੇ ਚਾਹੀਦੇ; ਇਹ ਵਿਰੋਧ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਵੇਦ ਜੋ ਇੱਕ, ਅਦਵੈਤ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਹੋ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ? ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਸੰਦੇਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨਿਸਚਲ ਨਹੀਂ; ਦਵੈਤ ਤੇ ਅਦਵੈਤ ਦੀ ਜਾਂਚ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਮਨ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ; ਮੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਸੁਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਸ਼ ਹੋ ਜਾਂ ਇਸਤ੍ਰੀ? ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ—ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਆਦਿ ਭਗਵਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਮ੍ਰਦੁ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਤੇ ਇਸ (ਬ੍ਰਹਮ) ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਏਕਤਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਮੈਂ ਹਾਂ—ਜੋ ਵੱਖਰਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਮਨ ਦੇ ਭਟਕਣ ਨਾਲ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਚਲੇ ਸੁਖਮ ਅੰਤਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਹਮ ਸਦਾ ਇੱਕ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ-ਕਾਲ ਤੇ ਆਦਿ; ਪਰ ਜਦੋ ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦਵੈਤ ਫਿਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਨੂੰ ਉਪਾਧੀ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਦੋ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਪਰਛਾਂਵ ਜਾਂ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਪਰਾਵਰਤਨ, ਸਾਡਾ ਅੰਤਰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ। ਵੱਖਰਾ ਰਚਨਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਅਜਨਮਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੇਖਾ ਤੇ ਅਦੇਖਾ ਦਾ ਵੰਡ ਸਦਾ ਦਵੈਤ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਰਚਨਾ ਦੇ ਵਿਘਟਨ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਨ ਇਸਤ੍ਰੀ, ਨ ਪੁਰਸ਼, ਨ ਨਪੁੰਸਕ ਹਾਂ; ਜਦੋਂ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਮਨ ਦੁਆਰਾ ਵੱਖਰਾ ਫਿਰ ਕਲਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਬੁਧਿ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਧੈਰਜ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਯਾਦ, ਸ਼ਰਧਾ, ਪ੍ਰਜਾ, ਦਯਾ, ਲਾਜ, ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ, ਤੇ ਖ਼ਿਮਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਪਿਆਸ, ਨੀਂਦ, ਸੁਸਤਤਾ, ਵਧਾਪਣ ਤੇ ਜਵਾਨੀ; ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਲਾਲਸਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਚਰਬੀ, ਮਜਾ, ਤੇ ਚਮੜੀ; ਮੈਂ ਨਜ਼ਰ, ਬੋਲ, ਸਚ ਤੇ ਝੂਠ; ਮੈਂ ਪਰਮ, ਮੱਧਮ ਤੇ ਉਚਾਰਣ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਡੀਆਂ ਵੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਨਹੀਂ? ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੀ ਹੈ? ਨਿਸਚਿਤ ਜਾਣੋ, ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮਾ, ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹੀ ਹਾਂ। ਦੱਸੋ, ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਰੂਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਮੈਂ ਇਸ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ। ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਉਹ ਅਧਾਰ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ; ਮੈਂ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣ ਕੇ ਵੱਡੇ ਕਰਮ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਗੌਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਰੌਦਰੀ, ਵਾਰਾਹੀ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ, ਸ਼ਿਵਾ; ਵਾਰੁਨੀ, ਕੌਬੇਰੀ, ਨਰਸਿੰਹੀ, ਤੇ ਵਾਸਵੀ ਵੀ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਰਮ ਸਤਿ, ਏਕਤਾ, ਤੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕਤਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਵਿਣੁ—ਸਭ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸੰਭਾਲ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।