ਜਦੋਂ ਵਿੱਸ਼ਨੁ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ, ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਹਰਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਸ਼ਰਵਾ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬੜੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਜੇ ਹਰੀ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੇਰਾ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਪਦਮਜ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਵੀ ਤੋਡ਼ੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਨਾਹ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਾਂ? ਹੇ ਸ਼ਿਵਾ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਅਕਾਸ਼, ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਗੁਣ ਹੈਂ। ਹੇ ਮਾਂ, ਤੂੰ ਇਹ ਤੱਤ ਵੀ ਹੈਂ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਧਨ ਵੀ। ਤੂੰ ਬੁੱਧੀ, ਮਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਹੈਂ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰੀ, ਹਰਾ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਇਹ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਹੈ ਜੋ ਸਦਾ ਚਲ-ਅਚਲ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਅਕਾਸ਼, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਆਦਿਕ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਐਸਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਮਾਂ? ਤੂੰ ਹੀ ਇਹ ਚਲ-ਅਚਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈਂ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ, ਜਦ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਜਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ, ਹਰੀ ਅਤੇ ਪਦਮਜ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਦਯਾ ਨਾਲ ਨਰਮ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅੰਧਕਾਰ ਗੁਣ ਵਾਲਾ, ਪਦਮਜ ਰਜੋਗੁਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਹਰੀ ਸਤੋਗੁਣ ਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਸਕਦੇ ਸੀ? ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਨਿਰਪੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇੰਨਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਮੰਤਰੀ, ਰਾਜੇ, ਨੌਕਰ, ਅਮੀਰ ਤੇ ਗਰੀਬ—all ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ? ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਹੀ ਸਦਾ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲਏ ਵਿਚ ਸਮਰਥ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਹੀ ਕਾਰਨ, ਹਰੀ, ਹਰਾ ਤੇ ਪਦਮਜ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ, ਹਰੀ ਤੇ ਪਦਮਜ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚ, ਇਲਾਹੀ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਫਿਰ ਕੇ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਦੱਸ, ਨਵੇਂ ਲੋਕ ਕੌਣ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਹੀ, ਹੇ ਜਗਤ ਜਨਨੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਮਾਰਗ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਹੇ ਸ਼ਿਵਾ। ਮਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਨੌਜਵਾਨ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਾਂ; ਜੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਪਰ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਨਾ ਮਿਲਣ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿੱਥੋਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਮਾਂ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ। ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਲ ਵੇਖ ਕੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਰਤਾ ਭਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਖ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਉਣ? ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਮੇਰੀ ਕੀਰਤੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇ; ਨੌਜਵਾਨੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਂਟਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਕਿਉਂ ਚਾਹੇ? ਉਹ ਵਡਿਆਈ ਜਲਦੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬਿਨਾ ਉਹ ਲੰਬੀ ਨਹੀਂ ਚਲਦੀ। ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਂ, ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਠੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੱਜ਼ਤ ਵੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਤਪ, ਸਯਮ, ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਯਗ ਆਦਿ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਮਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮਿਹਰ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸ। ਜਦ ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਉਹ ਨੌ-ਅੱਖਰੀ ਉੱਚਤ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਜਨਮ ਵਿਚ ਪਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਨੌ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸ, ਹੇ ਮਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਵਾਂ—ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਰੱਖਣਹਾਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਤਾ, ਜੋ ਅਚੰਭੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇ ਨੌ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਉਚਾਰਿਆ। ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਅਤਿ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਆ ਗਏ; ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਨੌ-ਅੱਖਰੀ ਮਨੋਰਥ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਬੀਜ ਤੇ ਮੰਗਲ ਉਚਾਰ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਕਰ ਉਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਉਪਕਾਰਕ ਹੈ, ਇੰਝ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਮਹਾ-ਮਾਇਆ ਦੇ ਕੋਲ, ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ। ਵੇਦ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਨਹੀਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ। ਤੂੰ ਹੀ ਹਵਨ ਦੀ ਤਤ੍ਵਤਾ ਹੈਂ, ਹਰ ਯਗ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਰਬਜਣਨੀ ਮਾਂ ਬਣ ਗਈ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਰਾ ਅਚੰਭਾ ਭਰਿਆ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਲ-ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸਮਰਥ ਹੈ? ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਜਗਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਮੋਹ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੰਕਾਰ ਵਿਚ। ਅੱਜ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ, ਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿਚ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਂ, ਜੋ ਭੈ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਮੋਹ ਤੇ ਦੁਖ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬੰਧਨ ਛੱਡ ਦੇ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲਾ। ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ? ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਵਿਚ। ਹੇ ਸ਼ਿਵਾ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਬਚਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਆਦਿ ਰੂਪ ਨੂੰ। ਜਿਹੜੇ ਪੁਜਾਰੀ ਸਵਰਗ ਲਈ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਰਜਨਹਾਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਦਿ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਬਣਾਵਾਂ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਮਹਾ-ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਗਲਤੀ ਮਾਫ਼ ਕਰ। ਜੋ ਮੂਰਖ, ਅੱਠ ਭਾਂਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਯੋਗ ਵਿਚ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗੇ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਨਾ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਨਾਮ ਮੁਕਤੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੇ ਖੋਜ ਵਿਚ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਹੀ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ-ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸੱਚ ਦਾ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਉਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ? ਅੱਖ ਦੀ ਅੱਧੀ ਝਪਕ ਵਿਚ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਿੱਤਰ—ਸ਼ਿਵਾ, ਅੰਬਿਕਾ, ਸ਼ਕਤੀ, ਈਸ਼ਾ—ਸਦਾ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਤੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਕੇ ਰਚਣ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ? ਆਪਣੇ ਵਿਹਾਰ ਲਈ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਦਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਲਈ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਕੀ ਹਰੀ ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਹ ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ? ਕੀ ਹਰਾ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਨਾਸ ਹੋਇਆ? ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਾਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ? ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਾ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ; ਤੇਰਾ ਆਗਮਨ ਕਿੱਥੋਂ ਹੈ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤੂੰ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਰਪੇਖ; ਇੰਝ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਜੋਗ ਬਣਿਆ, ਹਰੀ ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਜੋਗ, ਹੇ ਮਾਂ; ਹਰਾ ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਲਏ ਕਰਨ ਜੋਗ ਬਣਿਆ। ਅੱਜ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਸਭ ਅਸਮਰਥ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ, ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੇਰੀ ਇਸ ਅਤਿ ਅਚੰਭੇ ਭਰਪੂਰ ਖੇਡ ਵਿਚ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਭੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਘੱਟ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਆਦਿ ਦੇਵੀ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ, ਪਰਮ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ, ਸਦਾ ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਅਟੱਲ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਇਹ ਖੇਡ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ—ਇਹ ਉਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਨਿਯਮ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।