ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਬਣਨ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਾਰੇ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਕਥਾ ਹੋਣੀ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਘੜੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ, ਖੇਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੌਦੇ, ਨਵ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨੌ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਮਾਤਾ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਸਾਰੇ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਰੂਪ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਕੇ, ਨੌ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਸਪਤਸ਼ਤੀ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, “ਹੇ ਕਾਟਯਾਇਨੀ, ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀ, ਭਵਾਨੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਰਵਰਾਜਾ! ਹੇ ਦਇਆਵਾਨ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ,” ਇਉਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। “ਹੇ ਮਾਂ, ਮੇਰੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਵਾਰ ਦੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਐਸਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲਤਾ ਰੱਖ ਕੇ ਕਥਾ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਥਾਵਾਚਕ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਸ ਸਮਾਨ ਮੰਨ ਕੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ, ਕਪੜਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, “ਹੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਰੂਪ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਕਥਾ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰੋਦਯ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ।” ਇਉਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਨੌ ਦਿਨ ਤੱਕ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤਾਵ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਆਪ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਥਾ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥਾਂ (ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ, ਮੋਖ) ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਮਨ-ਘਰ, ਪਤਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੂਰਜ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਤੱਕ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਪਾਠ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਲਈ ਹਲਕਾ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਥਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹਵਿਸ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਕਰੇ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਫਲ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਘਿਉ ਨਾਲ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਐਸਾ ਕਰੇ ਕਿ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਮਹੇਸ਼ ਵਿਚ ਭੇਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਾਤਾ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਨਾਸਤਿਕ, ਹਿੰਸਕ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਹਨ, ਉਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਜਾਇਦਾਦ, ਜਾਂ ਦਿਵਯ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦੇ, ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਪੱਤੇ ਦੀ ਥਾਲੀ ਵਿੱਚ, ਸਯਮ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕਥਾ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੈਗਨ, ਲੌਕੀ, ਤੇਲ, ਚਣੇ ਦੀ ਦਾਲ, ਸ਼ਹਦ, ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਬਾਸੀ ਭੋਜਨ, ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਾਸ, ਉਰਦ ਦੀ ਦਾਲ, ਮਾਹਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦੇ ਵੇਖੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ, ਲਸਣ, ਮੂਲੀ, ਹੀੰਗ, ਪਿਆਜ਼ ਜਾਂ ਧਨੀਆ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਥਾ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਕੱਦੂ, ਸਾਗ ਆਦਿ ਵੀ ਨਾ ਖਾਵੇ; ਉਹ ਇੱਛਾ, ਕ੍ਰੋਧ, ਅਹੰਕਾਰ, ਲਾਲਚ, ਪਖੰਡ ਤੇ ਦੰਭ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ। ਕਥਾ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਦੁਸ਼ਮਣ, ਚੰਡਾਲ, ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਯਵਨ, ਚੰਡਾਲ, ਮਾਹਵਾਰੀ ਵਾਲੀਆਂ, ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਵੇਦ, ਗਾਂ, ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਔਰਤ, ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਦੇਵ-ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਵੀ ਨਾ ਸੁਣੇ। ਕਥਾ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ, ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਦਇਆ, ਮਿਠੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਉੱਚ ਮਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ, ਇੱਕੋ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ, ਦੁਖੀ, ਜਿਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕੰਨ ਹੋਵੇ—ਜੇ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਥਾ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਯੋਗ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਹਿਲਾ ਗਰਭਵਤੀ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਗਰਭ ਗਵਾ ਬੈਠੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਧਰਮ, ਧਨ, ਕਾਮ ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਭਗਵਤੀ ਭਾਗਵਤ ਸੁਣੇ। ਜੋ ਦਿਨ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਲਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ, ਹੋਮ ਜਾਂ ਜਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੌ ਦਿਨ ਤੱਕ ਇਹ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨ, ਵੱਡੀ ਅਸ਼ਟਮੀ ਵਰਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੰਪੂਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਵੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਥਾ ਦੀ ਪੋਥੀ ਤੇ ਵਾਚਕ ਦੀ ਰੋਜ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵਾਚਕ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰੋਜ਼ ਕੁਆਰੀਆਂ, ਵਿਆਹੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਗਾਯਤਰੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਣ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤਪ, ਯਜ, ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸਦਾ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਸੱਤ ਸੌ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਜਾਂ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਨੌ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਚਾਵਲ ਦੇ ਖੀਰ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭਾਗਵਤ ਗਾਯਤਰੀ ਰੂਪ ਹੈ। ਵਾਚਕ ਨੂੰ ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਵਾਚਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ ਤੇ ਮਨ-ਚਾਹਿਆ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਤੇ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ—ਸੋਨਾ, ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਆਦਿ; ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਣੰਤ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।