ਇਹ ਕਥਾ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਤੁੱਲਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ—ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ—ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹਾਂ, ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਅਜਨਮੀ ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਕ ਹੈਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਤੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥਾਮਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਪਾਲਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਥਾਮ ਰਹੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੀ ਦਾਤਰੀ, ਤੂੰ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਅਪਕ ਹੈ।" ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਸਤੀਤਵ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਸਦੀਵੀ ਨਹੀਂ। ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਦੀਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਅਜਨਮੀ ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਾਤਾ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਆਦਿ ਪੁਰੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਾਂ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ, ਜੋ ਅਜਨਮੀ ਤੇ ਨਿਰਕਰਮ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਂਗ।" "ਤੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਯਸ਼, ਸੋਭਾ, ਸੰਪੱਤਾ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਦਾਤਰੀ ਹੈਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਅਸਲੀ ਸੂਰਤ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਗਾਯਤਰੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਵਾਹਾ, ਸਵਧਾ, ਅਤੇ ਉੱਚਤ ਗੁਣ ਵਾਲੀ ਅਰਧ-ਅੱਖਰ ਹੈਂ। ਵੇਦ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਰਚੇ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ ਸਦਾ ਨਵੇਂ ਹੋ ਸਕਣ।" "ਤੂੰ ਹੀ ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਲਈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਅਨਾਦਿ ਤੇ ਅਨੰਤ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਝ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹਨ।" "ਜਦੋਂ ਆਤਮਾ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰਾ ਹੀ ਕਰਤੱਬ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਵੀ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਨਾਟਕਕਾਰ ਦਾ ਨਾਟਕ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਤੂੰ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ।" "ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਭ੍ਰਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਕਾਰਾਂ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣੀ।" "ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੇ ਮਹਾ-ਗਿਆਨ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਜੋਤਿ ਦੇ, ਹੇ ਸਭ ਲਕੜੀਆਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ, ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ, ਸ਼ਰਵਾ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ।" ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜੇ ਹਰੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੀ ਹੀ ਲੀਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਦਮਜ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਿਵਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ?" "ਤੂੰ ਹੀ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦਾ ਗੁਣ ਹੈਂ। ਹੇ ਮਾਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਇਹ ਤੱਤ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਧਨ, ਤੂੰ ਹੀ ਬੁੱਧੀ, ਮਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈਂ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰੀ, ਹਰਾ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਚਲ ਤੇ ਅਚਲ।" "ਸੰਸਾਰ ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਅਕਾਸ਼, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ ਵਜੂਦ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਇਕ ਅੰਸ਼ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਂ?" "ਤੂੰ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈਂ—ਚਲ ਤੇ ਅਚਲ—ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਦੇ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਕਦੇ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ।" "ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ, ਹਰੀ ਅਤੇ ਪਦਮਜ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆ ਨਾਲ ਨਰਮ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅੰਧਕਾਰ ਦਾ ਗੁਣ, ਪਦਮਜ ਨੂੰ ਰਜਸ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਤਵਿਕਤਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਸੀ?" "ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਨਿਰਪੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਇੰਨਾ ਵਿਭਿੰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ—ਮੰਤਰੀ, ਰਾਜੇ, ਨੌਕਰ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਗਰੀਬ—all ਮਿਲ-ਜੁਲ ਕੇ?" "ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਹੀ ਸਦਾ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹਨ; ਹਰੀ, ਹਰਾ ਤੇ ਪਦਮਜ ਨੂੰ ਤੂੰ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਾਰਣ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈਂ।" "ਮੈਂ, ਹਰੀ ਅਤੇ ਪਦਮਜ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ—even ਅਕਾਸ਼ੀ ਵਾਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ—ਖੋਜ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ; ਦੱਸ, ਨਵੇਂ ਲੋਕ ਕੌਣ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ?" "ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰਚਦੀ ਤੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਅਤੇ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਹਾਰ ਵੀ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਮਾਰਗ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਹੇ ਸ਼ਿਵਾ।" "ਮਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਨੌਜਵਾਨ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਰਹੀਏ, ਤਾਂ ਸਾਫ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿੱਥੋਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?" "ਹੇ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।" "ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ, ਤੈਥੋਂ ਨੇੜੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਥੋੜੀ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ?" "ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਮੇਰਾ ਯਸ਼ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਮਲ ਰਹੇ; ਨੌਜਵਾਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਕੌਣ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਿੱਖੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇਗਾ? ਉਹ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਜਲਦੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਕੋਲ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੰਬੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।" "ਓਹ ਸ਼ੁੱਧ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ ਪਰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਂ, ਉਹ ਨਸੀਬ ਵਲੋਂ ਠੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੱਜ਼ਤ ਵੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਿੱਚ ਬਦਨਾਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਭਵਸਾਗਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਤਪ, ਸੈਯਮ, ਧਿਆਨ ਜਾਂ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਅਦਭੁਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤਰ ਦੱਸ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਚਾਰਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਉਹ ਉੱਚਤ, ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨੌ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।" "ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਨੌ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ। ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਉਹ ਮੰਤਰ ਦੱਸ, ਹੇ ਮਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਭਵਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਸਕਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰਜ਼ੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇ ਨੌ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਸਾਫ਼ ਉਚਾਰਿਆ। ਉਹ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਨੌ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਉਚਾਰ ਹੈ, ਜਪਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਿਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਮਹਾਂਮਾਇਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਕੋਲ ਖੜੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਵੇਦ ਵੀ ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਤੇਰਾ ਸਿੱਧਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਤੂੰ ਹੀ ਹਰੇਕ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਬਜਾਣੀ ਮਾਂ ਬਣ ਗਈ।" "ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸਮਰਥ ਹੈ? ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਭਵਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।" "ਪਰ, ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਿਲਾ, ਭਵਸਾਗਰ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਦਾਤਰੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਮਾਇਆ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤਿਆਗ ਦੇ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਬਣਾ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਸ਼ਿਵਾ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ, ਜੋ ਭਵਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਆਦਿ ਚਰਿਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਵਰਗ ਲਈ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਸਭ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ, ਉਸ ਦੀ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ, ਦਇਆ ਤੇ ਮੂਲਤਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ।