ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਵਲ 'ਤੇ, ਚਾਰ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੋ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੇ ਕੰਵਲ ਪੈਰ ਦੀ ਨਖ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਸਧਾਰਣ ਹੈ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਵਿਸ਼ਣੂ ਵੀ ਇਸ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਖੜੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ। ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਮਾਤਾ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਖਮਈ ਟਾਪੂ 'ਤੇ, ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਨੰਦ ਲੈਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੁੰਦਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਨੂੰ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਸਮਝਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਅਸੀਂ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਮਨ-ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦੇਵੀ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਮੰਗਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਵਾਧਾ ਅਤੇ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਦਾਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ!" "ਤੁਸੀਂ ਸਤ, ਚਿਤ, ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ। ਪੰਜ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ—ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ!" "ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਰੂਪ, ਅਟੱਲ; ਅਰਧ-ਅੱਖਰ ਦੀ ਸਾਰ, ਹ੍ਰੀਲੇਖਾ—ਨਮਸਕਾਰ!" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਲੀਨਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮਾਤਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਹਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਾ ਚਲ-ਅਚਲ ਵਿਸ਼ਵ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਸਭ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਸੋਲੇ ਅਤੇ ਸੱਤ ਤੱਤਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਦੂ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਸਾਡੇ ਆਨੰਦ ਲਈ।" "ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾਂ, ਕੁਝ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ, ਸਦਾ ਟਿਕੀ ਹੋਈ। ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਿਨਾਂ, ਪੁਰੁਸ਼ ਵੀ ਅਕਰਮ ਹੈ—ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਮਾਤਾ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਲੀਨਤਾ ਸਮੇਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਲੀਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ—ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਮਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਤੂੰ ਹੀ ਫੈਲਾਇਆ। ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਆਨੰਦ ਮਿਲਿਆ, ਭਵਾਨੀ!" "ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਭਵਾ (ਸ਼ਿਵ), ਨਾ ਵਿਰਿੰਚੀ (ਬ੍ਰਹਮਾ), ਮਾਤਾ, ਤੇਰੇ ਅਗੋਚਰ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦੇ; ਹੋਰ ਕੌਣ ਜਾਣੇ? ਤੇਰੀ ਬਣਾਈ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਹਨ, ਭਵਾਨੀ?" "ਇਸ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਕੇਵਲ ਹਰੀ, ਸ਼ਿਵ, ਅਤੇ ਕਮਲਜਾ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ; ਪਰ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹਨ? ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਕੀ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ?" "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੰਵਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮਾਤਾ; ਇਕ ਹੀ ਇੱਛਾ ਹੈ—ਤੇਰਾ ਇਹ ਰੂਪ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਸਿਆ ਰਹੇ; ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਕੰਵਲ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਾਂ।" "ਇਹ ਦਾਸ ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ; ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, 'ਤੁਸੀਂ ਮਾਲਕ ਹੋ।' ਦੇਵੀ, ਮਾਤਾ-ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਸਾਡਾ ਅਟੁੱਟ ਸੰਬੰਧ ਸਦਾ ਵਧੇ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਤਾਰ; ਤੇਰੀ ਸਰਵਜਨਤਾ ਉੱਚਤਮ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਜਿਹਾ ਨਾਚੀਜ਼ ਕੀ ਦੱਸ ਸਕਦਾ? ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਸੋ ਕਰ, ਭਵਾਨੀ!" "ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ (ਉਮਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ) ਸੰਹਾਰ ਕਰਦਾ—ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਦੇਵੀ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਅਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਨਮ ਰਹਿਤਾ!" "ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦੀ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੀ ਪਾਲਣ ਸ਼ਕਤੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਉਭਾਰਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਵਰ ਦਾਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ, ਬਿਨਾ ਦਾਗ, ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ।" "ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮੈਂ, ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕੇਵਲ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਲੈਦੇ ਹਾਂ, ਸਦਾ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਸਦਾ ਨਹੀਂ; ਕੇਵਲ ਤੁਸੀਂ, ਮਾਤਾ, ਸਦੀਵੀ, ਆਦਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੋ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਭਵਾਨੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਪੁਰੁਸ਼ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ, ਸੁਆਮੀ, ਆਦਿ ਅਤੇ ਅਕਰਮ, ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਬਣ ਕੇ, ਸਦਾ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ, ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਂਗ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਗਿਆਨ ਹੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਲਈ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ, ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਲਈ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਯਸ਼, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਧਨ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਵੈਰਾਗ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਗਾਇਤਰੀ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਅੰਗ; ਤੁਸੀਂ ਸਵਾਹਾ, ਸਵਧਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਸੁਕਸ਼ਮ ਅਰਧ-ਅੱਖਰ ਹੋ। ਵੇਦ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਭਵਾਨੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਨਵੀਨਤਾ ਲਈ।" "ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਅਸਤਿਤਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਜੀਵਾਤਮਾ ਤੇਰੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹਨ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਆਦਿ ਅਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ।" "ਜਦ ਜੀਵਾਤਮਾ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੀ ਹੀ ਕਰਤੂਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਅਭਿਨੇਤਾ ਦੀ ਨਾਟਕ, ਜਦ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ—ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ, ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰੀ ਮੋਹ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋ, ਅੰਬਿਕਾ; ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ, ਵਾਸਨਾ ਆਦਿ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਿਰਫ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।" "ਨਮਸਕਾਰ, ਦੇਵੀ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਿਓ, ਸਭ ਲਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਦਾਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ!" ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਦ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ, ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ, ਸ਼ਰਵਾ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ, ਬੋਲਿਆ।" ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜੇ ਹਰੀ, ਦੇਵੀ, ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਦਮਾ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਵੀ ਤੋੜੇ ਤੋਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਕਿਉਂ ਨਾ ਲੈ ਸਕਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਿਵਾ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਸ਼ਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਹੋ?" "ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਅਕਾਸ਼, ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਗੁਣ ਵੀ ਹੋ। ਮਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਉਹ ਤੱਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਕਰਨ ਵੀ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਬੁੱਧੀ, ਮਨ, ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਹੋ।" "ਜੋ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰੀ, ਹਰਾ, ਆਦਿ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਕੇਵਲ ਤੇਰੀ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਵ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਚਲ ਅਤੇ ਅਚਲ।" "ਵਿਸ਼ਵ ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਅਕਾਸ਼, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਬਿਨਾਂ ਕਿਵੇਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਮਾਤਾ?" "ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਚਲ-ਅਚਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਹੋ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇ ਦਿਖਾਵੇ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਰੋਕ ਜਾਂ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਮਾਤਾ।" "ਜਦੋਂ ਮੈਂ, ਹਰੀ, ਅਤੇ ਕੰਵਲ-ਜਨਮ (ਬ੍ਰਹਮਾ), ਸਭ ਵਿਸ਼ਵ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅੰਬਿਕਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਕੰਵਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਦਇਆ ਨਾਲ ਨਰਮ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅੰਬਿਕਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅੰਧਕਾਰ ਦਾ ਗੁਣ, ਕੰਵਲ-ਜਨਮ ਵਾਸਨਾ ਦਾ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਸਤ ਦਾ ਗੁਣ ਕਿਵੇਂ ਪਾ ਸਕਦੇ?" "ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਨਿਰਪੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅੰਬਿਕਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵ ਕਿਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਣਿਆ—ਮੰਤਰੀ, ਰਾਜਾ, ਸੇਵਕ, ਅਮੀਰ, ਗਰੀਬ, ਸਭ ਮਿਲੇ ਹੋਏ?" "ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਹੀ ਸਦਾ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣ, ਅਤੇ ਸੰਹਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਹਰੀ, ਹਰਾ, ਅਤੇ ਕੰਵਲ-ਜਨਮ ਤਿੰਨ ਵਿਸ਼ਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਣ ਬਣਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਅਗੋਚਰ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਮਾਤਾ ਵਜੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਰਵਜਨਤਾ ਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਸ਼ਰਧਾ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ।