ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਉਥੇ ਖੜੇ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨ ਪਾਟੇ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ—ਕੋਈ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਭਾਗਾ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਸੁਭਾਗਾ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਵਜਾਉਂਦੀਆਂ ਸੀ—ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਧ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਚੀਜ਼ ਦੱਸਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਉਥੇ ਵੇਖੀ: ਦੇਵੀ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸਤਹ ਵਿਚ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵੇਖਿਆ—ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਾਯੂ, ਅਗਨੀ, ਯਮ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਵਰੁਣ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਤਵਸਟ੍ਰ, ਕੁਬੇਰ, ਇੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਭ। ਉਸ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਚਿਤ੍ਰਕੇਤੁ, ਸ਼ਵੇਤ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ, ਨਾਰਦ, ਤੁੰਬੁਰੂ, ਤੇ ਹਾਹਾ-ਹੂਹੂ ਵੀ ਸਨ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਵਸੁ, ਸਾਧਿਆ, ਸਿੱਧ, ਪਿਤਰ, ਸਾਰੇ ਨਾਗ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਸ਼, ਕਿਨਨਰ, ਉਰਗ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ ਸਨ। ਵੈਕੁੰਠ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ, ਕੈਲਾਸ—ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨ ਦੀ ਨਖ ਵਿਚ ਸਿਮਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਮੈਂ, ਚਾਰ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ; ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਦੇ ਨਖ ਵਿਚ ਇਹ ਸਭ ਸਥਾਪਿਤ ਵੇਖਿਆ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ—'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਵਿਸ਼ਣੁ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵੀ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ; ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਸੁਖਦਾਈ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਟਾਪੂ ਤੇ ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਨੰਦ ਲੈਦੇ ਹੋਏ, ਵੇਖਦੇ-ਵੇਖਦੇ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਬਿਤਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਥੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੇਵੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਅਸੀਂ ਵੀ, ਉਸ ਪਰਮ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਜਾਦੂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਚਿੱਤ ਤੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਉਹ ਮੋਹਕ ਰੂਪ ਨਿਹਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸਤ੍ਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਸਤੂਤੀ ਕੀਤੀ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ੍ਰਿਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ—ਬਾਰੰਬਾਰ ਨਮਸਕਾਰ! ਸੁਭਾਗਾ ਨੂੰ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨਹਾਰ ਨੂੰ, ਵਾਧ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ—ਮੈਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਤ, ਚਿੱਤ, ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ-ਵਨ ਵਿਚ! ਪੰਜ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਜਣਹਾਰ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਲਕਾ—ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਆਧਾਰਤਾ ਵਿਚ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਜਨਾ ਤੇ ਲੈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮਾਤਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਹਰ ਕਰਮ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਹੁਣ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਚਲ-ਅਚਲ ਸਭ ਕੁਝ; ਤੇ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਸੁਚੱਜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਸੋਲਾਂ ਤੇ ਸੱਤ ਤੱਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੁਸੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਇਆ ਦਾ ਜਾਦੂ, ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ।" "ਤੁਾਡੇ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ, ਸਦਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਿਨਾ, ਪੁਰੁਸ਼ ਵੀ ਕੁਝ ਕਰਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਮਾਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਨੰਦਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਦੇਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੈ ਸਮੇਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਰੰਤ ਲੀਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਦੇਵੀ?" "ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ, ਤੇ ਜਗਤ ਦੀ ਵਿਅਾਪਕਤਾ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਹੀ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾਕੇ, ਭਵਾਨੀ, ਅਸੀਂ ਆਨੰਦ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਤੇ ਪਰਮ ਸੁਖ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।" "ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਭਵ, ਨਾ ਵੀਰਿੰਚੀ, ਮਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਅਥਾਹ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕੇ; ਹੋਰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕਿੰਨੇ ਜਗਤ ਹਨ, ਭਵਾਨੀ, ਇਸ ਰਚਨਾ ਵਿਚ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਬਣਾਏ ਹਨ?" "ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕੇਵਲ ਹਰੀ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਕਮਲਜਾ ਨੂੰ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ; ਪਰ ਹੋਰ ਜਗਤਾਂ ਵਿਚ, ਦੇਵੀ, ਕੀ ਹੋਰ ਨਹੀਂ? ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਕੀ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ?" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਾਂ, ਇਕ ਹੀ ਇੱਛਾ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ: ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਿਆ ਰਹੇ; ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਸਦਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਰਹਾਂ।" "ਇਹ ਦਾਸ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ; ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਦਾ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਰਹੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਾਲਕਾ ਹੋ। ਮਾਂ, ਇਹ ਅਟੁੱਟ ਸੰਬੰਧ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਾਂ-ਪੁੱਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਦਾ ਵਧਦਾ ਰਹੇ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਵਿਅਾਪਕਤਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਸਰਵਜਨਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹੈ। ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮਾਣਵ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਆਖ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਭਵਾਨੀ, ਉਹੀ ਕਰੋ।" "ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਪਾਲਦਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ—ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕ੍ਰਮ ਹੈ। ਪਰ ਕੀ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ? ਦੇਵੀ, ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਨਮਹੀਨ ਮਾਂ।" "ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਧਰਤੀ ਜਗਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਥਾਮਦੀ; ਤੇਰਾ ਧਾਰਣ-ਬਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ। ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੋ, ਤੇ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋ।" "ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮੈਂ ਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਨਮੇ ਹਾਂ, ਅਨਾਦਿ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਵੀ, ਅਨਾਦਿ ਨਹੀਂ; ਕੇਵਲ ਤੁਸੀਂ, ਮਾਂ, ਹੀ ਸਦੀਵੀ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੋ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਭਵਾਨੀ, ਉਸ ਅਨਾਦਿ ਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਹਾਂ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ, ਜੋ ਅਨਾਦਿ ਤੇ ਨਿਸਕ੍ਰਿਯ ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸਦਾ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ, ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਂਗ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਗਿਆਨ ਹੋ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ, ਜੋ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀਆਂ ਲਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਯਸ਼, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਮੂਲ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਗਾਇਤਰੀ ਹੋ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਹਿੱਸਾ; ਤੁਸੀਂ ਸਵਾਹਾ, ਸਵਧਾ, ਸੁਭਾਗਾ, ਤੇ ਗੁਣ ਵਾਲੀ ਸੁਕਸ਼ਮ ਅਰਧ-ਅੱਖਰ ਹੋ। ਵੇਦ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਭਵਾਨੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਵੀਂ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਰਹੇ।" "ਤੁਸੀਂ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਕੇਵਲ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੀ ਰਚਦੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਹਸਤੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਆਤਮਾ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਅਨਾਦਿ, ਤੇ ਅੰਤਹੀਨ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਪੂਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਜਦੋਂ ਆਤਮਾ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਨਾਟਕਕਾਰ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਨਾਟਕ, ਜਦੋਂ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਤੁਸੀਂ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਗਟ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਕੰਮ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰੀ ਭ੍ਰਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋ, ਅੰਬਿਕਾ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਆਦਿ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੇਵਲ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਣਾ।" "ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਦੇਵੀ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿਓ, ਸਭ ਲਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਦਾਤਰੀ, ਮੰਗਲਮਈ!