ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਉਹ ਮਾਤਾ ਸਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਹੋਇਆ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਜੋਗ ਸਮਝਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਤੋਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਜਨਾਰਦਨ ਵੀ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, “ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਨ ਕਰੀਏ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਵਰ ਦਵੇਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰੀਏ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਜੇਕਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸੇਵਕ ਸਾਨੂੰ ਰੋਕਣ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਮਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਰਹੀਏ।” ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਉਸ ਮਾਂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ‘ਓਮ’ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੇਵ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਭੈ ਵੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਾਂ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੌਲੇ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਤਿੰਨੋਂ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਬਣ ਗਏ, ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਫਿਰ ਮਾਂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਮਾਂ ਨੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਔਰਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਦੇਖਿਆ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਧੁਰ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ। ਅਸੀਂ, ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਅਗਰ ਚਰਨ ਪਾਠੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ। ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਪਾਠੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਦੱਸ ਲੱਖ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਖੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ—ਕੁਝ ਲਾਲ, ਕੁਝ ਨੀਲੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਵਿੱਚ। ਸਾਰੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਾਂ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਖੜ੍ਹੀਆਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ, ਕੁਝ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ, ਕੁਝ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਖ਼ੁਸ਼ੀ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗੀਤ ਬਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ। ਮਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤਲ ਵਿੱਚ—ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਜਿਤਨਾ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਹੈ, ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਾਯੂ, ਅਗਨੀ, ਯਮ, ਸੂਰਜ, ਵਰੁਣ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਤਵਸ਼ਟਾ, ਕੁਬੇਰ, ਇੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ—ਸਭ ਕੁਝ, ਇ enna ਤੱਕ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਚਿਤ੍ਰਕੇਤੁ, ਸ਼੍ਵੇਤ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ, ਤੂੰ (ਨਾਰਦ), ਤੁੰਬੁਰੂ, ਹਾਹਾ, ਹੂਹੂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਵਸੁ, ਸਾਧਿਆ, ਸਿੱਧਾ, ਪਿਤਰ, ਸਾਰੇ ਨਾਗ (ਸ਼ੇਸ਼ ਸਮੇਤ), ਕਿਨਨਰ, ਉਰਗ ਤੇ ਰਾਖਸ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਮਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਨਖ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਜਲ-ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਮੈਂ, ਚਤੁਰਮੁਖੀ, ਉਥੇ ਸੀ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਉੱਤੇ ਵਿਹੜੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ, ਮਾਂ ਦੇ ਚਰਨ-ਨਖ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਟਿਕਿਆ ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ—'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵੀ। ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਉਥੇ ਖੜ੍ਹੇ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਜਗਤ-ਜਨਨੀ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ। ਉਥੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਦਵੀਪ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਾਣਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ, ਅਰਸਾਂ ਤੱਕ, ਸੋ ਸਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਮੰਨਦੀਆਂ। ਅਸੀਂ ਵੀ, ਮਾਂ ਦੀ ਅਤੁਟ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੋਹਕ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਭਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਜੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਸਰਜਨਹਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਫਿਰ ਫਿਰ ਨਮਸਕਾਰ! ਮੰਗਲਮਈ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਵਾਧਾ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਤ-ਚਿੱਤ-ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ-ਵਨ ਵਿੱਚ! ਪੰਜ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਰਜਨਹਾਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ—ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ! ਸਾਰੇ ਆਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਰੂਪ, ਅਟੱਲ, ਅਰਧ-ਅੱਖਰ ਦੀ ਮੂਲ, ਹ੍ਰੀਲੇਖਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਸਥਿਤ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਰਜਨਾ ਤੇ ਲਇਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮਾਂ! ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਾ ਚਲ-ਅਚਲ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹੋ ਤੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਸੋਲਾਂ ਤੇ ਸੱਤ ਤੱਤਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਪੁਰੁਸ਼ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ—ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਮਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਸੰਸਾਰ ਲਇਆ ਸਮੇਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਲੀਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ—ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਿਆਪਕਤਾ ਵਿਖਾਈ। ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸੁਖ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਭਵਾਨੀ! ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਭਵਾ (ਸ਼ਿਵ), ਨਾ ਵੀਰਿੰਚੀ (ਬ੍ਰਹਮਾ)—ਮਾਂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਗਮ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਸਕੇ; ਹੋਰ ਕੌਣ ਜਾਣੇਗਾ? ਤੁਹਾਡੇ ਬਣਾਏ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਭਵਾਨੀ? ਇਥੇ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕੇਵਲ ਹਰੀ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ-ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਦੇਵੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਤੁਟ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਕੀ ਜਾਣਾਂ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮਾਂ, ਤੇ ਇਕੋ ਇਕ ਵਾਰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ—ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਰੂਪ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ ਰਹੇ; ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ 'ਚ ਰਹੇ; ਤੇ ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਰਹਾਂ। ਇਹ ਦਾਸ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ; ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਇਹੀ ਚਿੰਤਨ ਰਹੇ ਕਿ 'ਤੁਸੀਂ ਮਾਲਕਾ ਹੋ।' ਮਾਂ, ਇਹ ਸਾਂਝ, ਮਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਦਾ ਵਧਦੀ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੁਹਾਡੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪੂਰਾ। ਜਗਤ-ਜਨਨੀ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਤਿਨਕਾ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਆਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ, ਉਹੀ ਕਰੋ, ਭਵਾਨੀ!