ਜਦੋਂ ਵਿ্ণੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ (ਵਿ্ণੂ) ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਜੈਯ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਉਤਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਵਿ্ণੂ ਜੀ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਘਟਿਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਅਸੁਰ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉੱਥੇ ਰੁਦ੍ਰ (ਸ਼ਿਵ) ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ—ਮੈਂ, ਵਿ্ণੂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ—ਹਾਜ਼ਰ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਦੇਵੀ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਏ। ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਤਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਸਾਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕੋ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕਰੋ। ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚੋ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ ਅਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਬਣਾਓ, ਉਥੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸੋ। ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵ ਰਚੋ।" ਦੇਵੀ ਦੇ ਇਹ ਮਿੱਠੇ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਤਾ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਜੀਵ ਕਿਵੇਂ ਰਚੀਏ? ਧਰਤੀ ਤਾਂ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਪਾਣੀ ਹੀ ਪਾਣੀ ਹੈ। ਨਾ ਜੀਵ ਹਨ, ਨਾ ਗੁਣ, ਨਾ ਤੱਤ, ਨਾ ਇੰਦ੍ਰੀਅਾਂ।" ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਮੁਸਕੁਰਾਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਚਾਨਕ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਥ ਉਤਰੀਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਓ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿ্ণੂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹਨ ਦਿਖਾਵਾਂਗੀ।" ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ 'ਔਮ' ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਉਹ ਰਥ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਛੋਟੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਦੇਵ-ਮੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਦੇਵੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਅਾਂ ਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਹੀ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਰਥ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੇ—ਮੈਂ, ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ—ਉਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਅਸਚਰਜਮਈ ਰੂਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲ ਲੱਦੇ ਹੋਏ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਸੀ, ਜੋ ਬੜੇ ਆਨੰਦਦਾਇਕ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸੀ। ਔਰਤਾਂ, ਮਰਦ, ਪਸ਼ੂ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ, ਸਰੋਵਰ, ਖੂਹਾਂ, ਬੜੇ-ਬੜੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਟੋਏ, ਜ਼ਹੀਲਾਂ ਅਤੇ ਝਰਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿੱਸਦੇ ਸੀ। ਅੱਗੇ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਕਿਲਿਆਂ, ਯਗ੍ਯ-ਸ਼ਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤ-ਵਿਅਕਤ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨਗਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਇਹ ਸਵਰਗ ਹੈ? ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਥਾਂ ਕਿਸ ਨੇ ਬਣਾਈ?" ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਅੰਬਿਕਾ (ਦੇਵੀ) ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਰਥ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਨਮੋਹਣੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਅਸੀਂ ਨੰਦਨ ਬਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਪਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਹੀ ਮੈਨਕਾ ਆਦਿ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਗਾਣਾ ਗਾ ਰਹੀਆਂ, ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਮੰਦਾਰਾ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਾ ਰਹੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਂ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਮਹਾਂਬਲੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਪੌਲੋਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਥੇ ਹੀ ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਕੁਬੇਰ, ਯਮ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਚਕਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨਗਰ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ। ਅਸੀਂ ਰਥ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਆਪਣੇ ਉਪਵੇਦਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਮੁੰਦਰ, ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ, ਸਰਪ ਅਤੇ ਨਾਗ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਚੌਹਾਂ-ਮੁਖਾਂ ਵਾਲੇ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਅਨਾਦਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੌਣ ਹੈ?" ਮੈਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਕੌਣ ਹੈ। ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਇਹ ਉਲਝਣ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ?" ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਚਾਨਕ ਉਹ ਵਿਮਾਨ, ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਰਥ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸ਼ਿਖਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ ਮੰਦਾਰਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ, ਮੋਰਾਂ ਅਤੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਤਾਨਪੂਰੇ ਅਤੇ ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਵਾਤਾਵਰਨ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਰਥ ਉੱਥੇ ਆ ਰੁਕਿਆ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਭੂ (ਸ਼ਿਵ) ਆਪਣੇ ਬਲਦ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਪੰਜ ਮੁੱਖ, ਦੱਸ ਬਾਂਹਾਂ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ। ਉਹ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਓੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਖੜੇ ਸੀ—ਇੱਕ ਹਥੀ-ਮੁਖੀ (ਗਣੇਸ਼), ਦੂਜਾ ਛੇ-ਮੁਖੀ (ਕਾਰਤਿਕੇਯ)। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਣਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਸਾਰੇ 'ਜੈ ਹੋ' ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਇਕ ਹੋਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਰਥ ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਵਿਮਾਨ ਵੈਕੁੰਠ ਧਾਮ, ਰਾਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਵਿਣੂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਅਣਗਿਣਤ ਚਮਕ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।