ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਅ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫਲਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੁਣਨ ਦੀ ਰੀਤੀ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਚੌਕ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਹਿਆ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਾਤਾ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚਾਰ ਨਵਰਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਰੀਕ, ਦਿਨ ਅਤੇ ਨक्षਤਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸੁਣਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਲਈ, ਵਿਆਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਰੋਹਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਰੂਰੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਕੰਮ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਜੋ ਝੂਠ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚਤੁਰ, ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਭੇਜੇ ਜਾਣ, ਜੋ ਸ਼੍ਰਮ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਤਾ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਹੋਣੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਗਣਪਤੀ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਭਗਤ—ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਰੂਪ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਉਣ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੋਰ ਜਾਤਾਂ, ਔਰਤਾਂ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਇੱਛਾਵਾਨ ਹੋਣ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਸਭ ਮਾਤਾ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਾਨ ਕਰਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਸੁਣਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਯਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਉਣਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਹਿਣ-ਬਹਿਣ ਸਿਰਫ਼ ਪੁਣਯਤਮ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਵਿਹਾਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਥਾ ਲਈ ਜਗ੍ਹਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਨਾਈ ਜਾਵੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਗੋ-ਮੂਤ ਨਾਲ ਲਪਾ ਕੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ। ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੇਲੇ ਦੇ ਥੰਬ, ਉਪਰ ਛਤਰੀਆਂ, ਝੰਡੇ, ਅਤੇ ਚੁੰਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਵਟ ਹੋਵੇ। ਵਚਨਕਾਰ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਸਨ, ਨਰਮ ਬਿਸਤਰੇ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਉਚਿਤ ਅਸਨ ਹੋਣ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਚਨਕਾਰ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਵਚਨਕੁਸ਼ਲ, ਸਵ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ-ਗਿਆਨੀ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਕ, ਦਇਆਲੂ, ਅਸੰਗ, ਨਿਪੁਣ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋਵੇ। ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਣ-ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ, ਦੇਵ-ਉਪਾਸਕ, ਕਥਾ ਦੇ ਮੂਲ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਲਗਾ, ਦਾਨੀ, ਲਾਲਚ ਰਹਿਤ, ਨਿਮਰ, ਅਹਿੰਸਕ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਸਤਿਕ, ਲਾਲਚੀ, ਵਾਸਨਾ-ਪ੍ਰਵਾਨ, ਪਖੰਡੀ, ਰੁਖਾ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਵਚਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ। ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਏ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਵਚਨਕਾਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇ। ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਵਚਨਕਾਰ, ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਮੁੰਡਨ ਆਦਿ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਆਚਰਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਉਗਣ 'ਤੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਧੀ ਕਰਕੇ, ਸੰਧਿਆ-ਵੰਦਨ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਲਈ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਲ-ਕਲਸ਼ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ, ਖੇਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਾਲ-ਦੇਵਤਾ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਲਸੀ, ਗ੍ਰਹ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ-ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨੌ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਾਗਵਤ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਥਾ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੁਣਿਆ ਜਾਵੇ; ਨੌ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸਪਤ-ਸ਼ਤੀ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਖਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਨਾ—‘ਹੇ ਕਾਟਯਾਨੀ, ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀ, ਭਵਾਨੀ, ਵਿਸ਼ਵ-ਇਸ਼ਵਰੀ!’—‘ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈ; ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਮਾਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਤ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।’ ‘ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜਿਸ ਵਰ ਦੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਢਿੱਲ-ਮਨ ਨਾਲ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ। ਵਚਨਕਾਰ ਦਾ ਵੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਸ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਾਲਾ, ਗਹਣੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਵਚਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨੀ। ‘ਹੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵਿਆਸ-ਸਰੂਪ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਕਥਾ ਦੇ ਚਾਂਦ-ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ।’ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨੌ ਦਿਨ ਤੱਕ ਨਿਯਮਤ ਆਚਰਨ ਕਰਨਾ; ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਠਾ ਕੇ, ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਆਪ ਬੈਠਣਾ। ਕਥਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁਣਯ-ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਘਰ, ਬੱਚਿਆਂ, ਪਤਨੀ ਆਦਿ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਤੋਂ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਠ ਕਰਵਾਏ। ਸਰੀਰਕ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਲਈ, ਹਲਕਾ ਭੋਜਨ ਲਓ; ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹਵਿਸ ਭੋਜਨ ਇੱਕ ਵਾਰ ਖਾਏ। ਚਾਹੇ, ਫਲ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਘੀ 'ਤੇ ਰਹੋ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੇ ਕਿ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਚਨ-ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਜ-ਜਾਤੀ; ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ— ਜੋ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਰਹਿਤ, ਨਾਸਤਿਕ, ਹਿੰਸਕ ਜਾਂ ਬੁਰੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਹਨ, ਉਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਸੰਪਤੀ, ਜਾਂ ਦੇਵ-ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੌਂਦਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਥਾਲੀ 'ਚ, ਸਵ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਲਵੇ। ਵ੍ਰਤ ਧਾਰੀ ਵਿਅਕਤੀ ਬੈਂਗਣ, ਲੌਕੀ, ਤੇਲ, ਦਾਲਾਂ, ਸ਼ਹਦ, ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਾਸੀ ਜਾਂ ਮਲਿਨ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਭੋਜਨ ਨਾ ਖਾਏ। ਉਹ ਮਾਸ, ਮਸੂਰ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਜੋ ਮਾਹਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਲਸਣ, ਮੂਲੀ, ਹੀੰਗ, ਪਿਆਜ ਜਾਂ ਧਨੀਆ ਵੀ ਨਾ ਖਾਏ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਮਾਤਾ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤੀ, ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੇ ਪੂਜਾ, ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਾਨ ਕੀਤਾ।