ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਪੂਛਿਆ, "ਮਾਂ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਦੁੱਖ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਮੈਂ ਕੁਝ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਸੰਤਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ—ਕਦਰੂ—ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਮੈਂ ਕੀ ਦੱਸਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਤਮਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਹਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਚਲ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ।" ਗਰੁੜ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, "ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਕਦਰੂ ਚਾਹੇ, ਉਥੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਮਾਣ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਮਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਦਰੂ ਦੇ ਪਾਸ ਲੈ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਦਾਸੀਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਕਦਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਵਿਨਤਾ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦਾਸੀਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?" ਕਦਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਆ ਅਤੇ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਜਲਦੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ, ਮਹਾਂਬਲਸ਼ਾਲੀ ਗਰੁੜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਗਰੁੜ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਘੜਾ ਹਥਿਆ ਲਿਆ। ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਆ ਕੇ, ਵੈਨਤੇਯ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਵਿਨਤਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦਾਸੀਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਿਆ ਜਦੋਂ ਸੱਪ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਵਿਨਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਾਸੀਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਥਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਪਸਾਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਚਾਟਿਆ। ਉਹ ਸੱਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੋ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੇ ਛੋਟੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਐਸਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਵਿੱਚ, ਸੱਪ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਭੈ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦੋ।" "ਉਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਤੀ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ; ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਆਸਤੀਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਹ ਸੁਭ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸੁਕੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜੇਕਰ ਕਦੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਕਰੇਗੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ; ਵਾਸੁਕੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਉੱਪਰ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਖਾਣ-ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਭੈਣ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। "ਪਿਆਰੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਜਗਾਓ," ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਸੁੱਤ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਂਝ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਊਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ।" ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਜਗਾਊਂ, ਤਾਂ ਸਾਂਝ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਧਰਮ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੈ; ਮੌਤ ਤਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਮ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸਾਂਝ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਠੋ, ਉਠੋ, ਧਰਮਵਾਨ!" ਰਿਸ਼ੀ ਉਠ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਨੀਂਦ ਖਲਲ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਜਾ।" ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਅਦਭੁਤ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਿਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ?" ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਦੱਸੇ, "ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਹੋ ਜਾਵੇ,' ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਰਿਸ਼ੀ ਸੱਚਾ ਹੈ," ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਕੁਰੁਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਕੁੜੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਆਸਤੀਕ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਕੰਮ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਤੂੰ ਇਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਯਾਤਰੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਭੈਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ; ਤੂੰ ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਵੀ ਕੀਤਾ। ਪਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਧਰਮਕਰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੁਗਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਈ, ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਾ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਭਗਵਤੀ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮੰਦਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬਣਾਵੋ, ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ, ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਫਲਤਾਵਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੀ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵਾ ਦੀ ਉੱਤਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਭਗਵਤੀ-ਯਜਨਾ ਕਰ ਲਈ, ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਨਾਮਕ ਉੱਤਮ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਦਿਵਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੁਣਨਯੋਗ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਨਾ ਹੀ ਭਗਵਤੀ ਦੇ ਕਮਲ-ਪਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੂਜਾ ਹੈ। ਮੰਗਲਮਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਅਤੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਉਹ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਭਗਵਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ, ਹੇ ਭਾਰਤਾ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਾ ਮਾਇਆ, ਸਦਾ ਦਇਆਲੂ ਮਾਂ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।