ਰੁਰੂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਚਨ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਸੱਪ ਵੇਖੇਗਾ, ਉਥੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਿਆ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸੱਪ ਮਿਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਬੁੱਢਾ ਡੁੰਡੁਭ ਸੱਪ ਵੇਖਿਆ। ਰੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਾਠੀ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਰੁਰੂ ਨੇ ਉਸ ਸੱਪ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਅਚਾਨਕ ਉਹ ਡੁੰਡੁਭ ਬੋਲ ਪਿਆ, "ਮੁਝੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ! ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਰੁਰੂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸੱਪ ਨੇ ਡੰਸ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹ ਮਰ ਗਈ। ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇਹ ਵਚਨ ਲਿਆ ਕਿ ਹਰ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।" ਡੁੰਡੁਭ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਡੰਸਦਾ, ਹੋਰ ਸੱਪ ਹਨ ਜੋ ਡੰਸਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ।" ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ ਰੁਰੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਡੁੰਡੁਭ ਬਣਿਆ?" ਸੱਪ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਖਾਗਮਾਂ ਸੀ—ਸੱਚਾ, ਧਰਮੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ। ਮੈਨੂੰ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਸੱਪ ਬਣਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿਚ ਡਰ ਗਿਆ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੂੰ ਵੀ ਸੱਪ ਬਣ ਜਾ, ਮੂਰਖ!' ਫਿਰ ਮੈਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘਟਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਰੁਰੂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੇਗਾ।' ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਪ੍ਰਮਾਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ।' ਮੈਂ ਰੁਰੂ ਹਾਂ, ਸੱਪ! ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਦਇਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਤੇ ਵੀ ਹਿੰਸਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਰੂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੱਪ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਰੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਪ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਹਿੰਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੁੜ ਜੀ ਉਠੀ ਸੀ। ਰੁਰੂ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਤੇ ਵੈਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਵੈਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਰੁਰੂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੋਈ, ਉਹ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੀਵਦੇ ਜੀ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦੁਖਦਾਈ ਹਾਲਤ ਰਹੇਗੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਂਗਾ। ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀ ਅੰਬਾ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ! ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਸੱਪ-ਯਜਨਾ ਕਰ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮੈਂ ਵਿਅਰਥ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਮੌਤ ਦਿੱਤੀ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਪਾਪ ਧੋਵਾਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਤਰੀ ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਮੱਗਰੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਚੁਣ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯਜਨਾ ਸਥਲ ਬਣਾਓ।" "ਇੱਕ ਸੋ ਸਤੰਭਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁੰਦਰ ਮੰਡਪ ਬਣਾਓ। ਅੱਜ ਹੀ ਮੇਰੇ ਮੰਤਰੀ ਯਜਨਾ ਦਾ ਵੇਦਿਕ ਤਿਆਰ ਕਰਨ। ਇਸ ਲਈ ਇਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੱਪ-ਯਜਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ ਤਕਸ਼ਕ ਯਜਨਾ ਦਾ ਪਸ਼ੂ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਉਤਤੰਕ ਮੁਖਿਆਚਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਤੁਰੰਤ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਯਜਨਾ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵੇਦਿਕ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਯਜਨਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ!" ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ, "ਡਰ ਨਾ, ਸੱਪ।" ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਤਕਸ਼ਕ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੀ ਗਰੰਟੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਯਾਯਾਵਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੀ ਆਸਤੀਕ—ਧਰਮਵਾਨ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ।" ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਇਹ ਮਹਾਨ ਸੱਪ-ਯਜਨਾ ਰੋਕ ਦਿਓ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਯਜਨਾ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਵੈਸ਼ੰਪਾਇਨ ਨੇ ਭਾਰਤ ਕਥਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ। ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਕੋਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇ? ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।" "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਖੱਤਰੀਆਂ ਲਈ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮੌਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਬੇਬਸੀ ਨਾਲ ਮਰ ਗਏ। ਹੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਕੀ ਉਪਾਏ ਹੈ?" "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੋਏ, ਜਲਦੀ ਸੁਗਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪਾਵਣ?" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੇ।