ਜਦੋਂ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਜਯਾ ਆਪਣੀ ਗਿਆਰਵੀਂ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਘਰ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਥੋਚਿਤ ਵਿਦਿਆ ਦਿਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸਿੱਖਿਆ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਪਾਚਾਰਯ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੀ ਪੂਰੀ ਅਤੇ ਵਿਧੀਵਤ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨਾਂ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਜਨਮੇਜਯਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਅਜੇਯ ਹੋ ਗਏ। ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਤੱਤ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਬਣ ਗਏ। ਉਹ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸੱਚੇ, ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਨਿਆਂਪੂਰਨ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਵਰਨਵਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਧੀ ਜਨਮੇਜਯਾ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ। ਜਨਮੇਜਯਾ ਨੇ ਉਸ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਮਨਪਸੰਦ ਰਾਣੀ ਮਿਲਣ ‘ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਚਿੱਤਰਵੀਰਯ ਨੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮੇਜਯਾ ਵੀ ਰਾਣੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ। ਉਹ ਲੋਟਸ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ਚੀ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਤਤੰਕ ਨਾਂਕ ਇੱਕ ਮਹਾਿਸ਼ੀ ਉਥੇ ਆਏ। ਉਹ ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਹੋਏ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੇ ਕਿ ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਜਨਮੇਜਯਾ ਕੋਲ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਾਂ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਨ ਕ੍ਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਨ ਉਪਰਾਲਾ?" ਜਨਮੇਜਯਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ ਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਜਾਂ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?" ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਨਾਮਕ ਦੁਸਟ ਸਾਪ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੋ।" ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਉਹ ਸਾਪ ਦੇ ਡੱਸਣ ਨਾਲ ਮਰੇ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ।" ਜਨਮੇਜਯਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਤਾਂ ਕਾਰਣ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਦੀ ਕੀ ਗਲਤੀ?" ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ਵਤ ਦੇ ਕੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਘਾਤੀ ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਹੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਰੁਰੂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਕਈ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਾਪ ਨੇ ਡੱਸ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਮਰ ਗਈ। ਰੁਰੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜੀਵਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੁਰੂ ਨੇ ਘੋਖ ਲਿਆ, "ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਸਾਪ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸਾਪ ਵੇਖਦਾ, ਮਾਰਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਡਰਾਉਣਾ, ਬੁੱਢਾ ਡੂੰਡੁਭਾ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਲਾਠੀ ਚੁੱਕੀ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਡੂੰਡੁਭਾ ਬੋਲ ਪਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਕੀ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ?" ਰੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਸਾਪ ਨੇ ਡੱਸ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇਹ ਘੋਖ ਲਿਆ।" ਡੂੰਡੁਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਡੱਸਦਾ; ਹੋਰ ਸਾਪ ਡੱਸਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ।" ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰੁਰੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਡੂੰਡੁਭਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ?" ਡੂੰਡੁਭਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਖਗਾਮਾ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਪ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਉਹਦੇ ਅੱਗ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਡਰ ਕੇ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਪ ਬਣ ਜਾ।' ਫਿਰ ਮੈਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰੁਰੂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇਗਾ।'" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਹਿੰਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਦਇਆ ਹਰ ਥਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਦੇ ਵੀ ਹਿੰਸਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਣ ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੜ ਰੁਰੂ ਬਣ ਗਿਆ। ਰੁਰੂ ਨੇ ਹਿੰਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੀ ਹੋਈ ਮਿਲੀ। ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਜਨਮੇਜਯਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਰੁਰੂ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਪਾਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਆਖਰਕਾਰ ਵੈਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਵੈਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੱਪਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਪਰ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਰਸਮਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਅਸਮੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਆਪਣੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਤੂੰ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਧਾਰ ਕਰ। ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦੁਸ਼ਟ ਕismet ਨਹੀਂ ਮੁਕੇਗੀ। ਤੂੰ ਅੰਬਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਸਰਪ-ਸੱਤ੍ਰ ਕਰ। ਉਤਤੰਕ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ ਤੇ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਿਆ, "ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਮੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਮਝ ਨਾ ਰੱਖੀ, ਵਿਅਰਥ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠਾ।