ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਭੇਸ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਰਖਵੇਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਲ ਲਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਅੱਜ ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਖਾ ਲੈਣ; ਮੈਂ ਆਪ ਇਹ ਵੱਡਾ ਫਲ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਖਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਫਲ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਫਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪ ਉਸਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਲ ਚੀਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਕੀੜਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲੀਮਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪ ਦੇਖਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੈਰਾਨ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਕੀੜਾ ਮੈਨੂੰ ਡੰਕੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਕੀੜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੀੜਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਗਲ ਨੂੰ ਚੰਬ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ, ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਤक्षक ਬਣ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਉਸਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਡੰਕਿਆ ਗਿਆ; ਮੰਤਰੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋ ਪਏ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਡਰੋ-ਡਰੋ ਭੱਜ ਪਏ; ਰਖਵੇਂ ਚੀਕ ਪਾਊਂਦੇ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਈ। ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਲਪੀਟਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਗਵਾ ਚੁੱਕਾ ਰਾਜਾ ਨ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ, ਨ ਹਿਲਿਆ। ਤक्षक ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨਿਕਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ। ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਤक्षक ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਐਵੇਂ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ ਮ੍ਰਿਤਕ ਵਾਂਗ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਦਰੱਖਤ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰੋ ਪਏ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਰਾਜਨ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਤਕ ਵੇਖ ਕੇ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਲਾਸ਼ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਿੱਕੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਚਿਤ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਸਾਰੇ ਵਿਧਾਨ ਕੀਤੇ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਚਿਤਾ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੜੀ ਹੋਈ ਲਾਸ਼ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਉਹ ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮੌਤ ਮਰਿਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਊਆਂ, ਸੋਨਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਾਨ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਸੁਭ ਘੜੀ ਤੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਨਿੱਕੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ, ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਰਾਜਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਨਮੇਜਯਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਦਾਈ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਜ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਿਖਾਏ; ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਉਹ ਵੱਧਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼-ਬੁੱਧੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਕੁਲ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਚਿਤ ਵਿਦਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਜਨਮੇਜਯਾ ਨੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਅਜੈਯ ਹੋ ਗਿਆ; ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚਤੱਤਵ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸੱਚਾ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ, ਉਹ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਜਿਵੇਂ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਵਰਨਵਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਧੀ, ਪਰੀਖਸ਼ਿਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਜਨਮੇਜਯਾ ਨੇ, ਕਾਸ਼ੀ-ਨਰੇਸ਼ ਦੀ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਚਿੱਤਰਵੀਰਯ ਨੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਨਾਲ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਰਗੀ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਸ਼ਚੀ ਵਾਂਗ, ਜਨਮੇਜਯਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ; ਪ੍ਰਜਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੀ ਸੀ। ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਤਤੰਕ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਆਇਆ। ਉਹ ਤक्षक ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ ਅਤੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਆਇਆ, ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਕੌਣ ਉਸਦੀ ਵੈਰੀਤਾ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਪਰੀਖਸ਼ਿਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਤੇ ਕੀ ਨਾ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।" "ਤੂੰ ਅੱਜ ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਉਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਿਨਤ ਕਰਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਨ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੈਂ, ਨ ਉੱਦਮੀ?" ਜਨਮੇਜਯਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਨ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੈਰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕੁਝ ਕੀਤਾ; ਦੱਸੋ, ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਕੀ ਵੈਰ ਜਾਂ ਕਾਰਨ ਹੈ?" ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੱਕਸ਼ਕ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" "ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛ।" ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਸੱਪ ਦੇ ਡੰਕ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।" ਜਨਮੇਜਯਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਲਈ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੱਕਸ਼ਕ ਦੀ ਕੀ ਗਲਤੀ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।" ਉਤਤੰਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੱਕਸ਼ਕ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ਵਤ ਦੇ ਕੇ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਲਈ, ਤੱਕਸ਼ਕ ਹੀ ਤੇਰਾ ਅਸਲ ਵੈਰੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹਤਿਆਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।" "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੱਪ ਨੇ ਡੰਕ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਮਰ ਗਈ; ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਆਹਿਆ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਿਅ ਜੀਵਤ ਹੋ ਗਈ।" "ਉਥੇ ਰੁਰੂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਵਚਨ ਲਿਆ: 'ਜੋ ਵੀ ਸੱਪ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ।