ਸੂਤਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਸਾਧੂ, ਜੋ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਦੇ ਹਨ: "ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸਾਧੂ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣਗੇ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਦੇ ਕੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ।" ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਵੀ ਦਰਬਾਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। "ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਕੋਲ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣਗੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੇ," ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਖਵੇਦਾਰਾਂ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: "ਅੱਜ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ—ਇਹ ਸਾਡਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ। ਕੱਲ੍ਹ ਸਾਰੇ ਸਾਧੂ ਇੱਥੇ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ।" "ਪ੍ਰਾਸਾਦ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ, ਇਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਫਲ, ਜੜ੍ਹੀਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਓ," ਤੇ ਰਖਵੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਰਖਵੇਦਾਰ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਏ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਾਧੂ ਆਏ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਕੁਝ ਫਲ, ਜੜ੍ਹੀਆਂ ਆਦਿ ਹਨ, ਲਿਆਓ।" "ਸਾਧੂਆਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਉਹ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹਨ, ਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਵੀ ਪੁੱਛੋ। ਮੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਭੇਜੋ, ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਰਖਵੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਫਲ, ਜੜ੍ਹੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਸੀ, ਇਕੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਕੇ ਆਏ ਤੇ ਰਖਵੇਦਾਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਲ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਖਾ ਲੈਣ, ਮੈਂ ਆਪ ਇਹ ਇਕ ਵੱਡਾ ਫਲ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਖਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਫਲ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਪੱਕਾ ਫਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਲ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕੀੜਾ ਸੀ, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪ ਦੇਖਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੈਰਾਨ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।" "ਮੈਂ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਕੀੜਾ ਮੈਨੂੰ ਡੰਕ ਮਾਰੇ," ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਕੀੜਾ ਆਪਣੇ ਗਲੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਕੀੜਾ ਰਾਜਾ ਦੇ ਗਲੇ 'ਤੇ ਫੜ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਤਕਸ਼ਕਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ। ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੇ ਪਿੰਡੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਤੇ ਡੰਕ ਖਾ ਗਿਆ; ਮੰਤਰੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਡਰਾਉਣੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ; ਸਾਰੇ ਰਖਵੇਦਾਰ ਚੀਖ ਪਏ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ। ਤਕਸ਼ਕਾ ਦੇ ਪਿੰਡੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਹਿਲਿਆ। ਤਕਸ਼ਕਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨਿਕਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੈ ਲਈ। ਤਕਸ਼ਕਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਲਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਇਕ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ; ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰੋ ਪਏ, ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ। ਸੂਤਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਚਿਤਾ, ਅਗਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਸਮ ਉੱਤੇ ਰਖੀ। ਜੇੜਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮੌਤ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਲਈ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੇ ਵਿਦੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ—ਗਾਂ, ਸੋਨਾ, ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ। ਸ਼ੁਭ ਵੇਲੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਜਨਮੇਜਯਾ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਦਾਈ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਵਧਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਸਾਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਪੰਡਿਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤੇ ਉੱਤਮ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਤੇ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਅਜੈ ਬਣ ਗਿਆ; ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਉੱਚਤੱਤਵ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਧਰਮ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸੱਚਾ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ, ਉਹ ਰਾਜ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਵਰਨਵਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਧੀ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਜਨਮੇਜਯਾ ਨੇ, ਕਾਸੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਵਿਚ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਰਾਜਾ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਚੀ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ ਤੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਪਾਲੀ ਗਈ। ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਹਰ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਤਤੰਕ ਨਾਂਕਾ ਇੱਕ ਸਾਧੂ ਆਇਆ। ਤਕਸ਼ਕਾ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਆਇਆ, ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਵੈਰ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਕਰੇਗਾ।