ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਧਨ ਸਮਝਿਆ ਤੇ ਸਾਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਆਇਆ।" ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੋ ਧਨ ਲੈ ਲੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਪਰਮ ਸਤਿਆ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜੇ ਮੈਂ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਲੋਭ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰੀ ਖੁੰਨਦੀ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਪਰ "ਜੇ ਮੈਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਖੁੰਨਦੀ ਅਟੱਲ ਰਹੇਗੀ, ਬਹੁਤ ਧਨ ਮਿਲੇਗਾ, ਤੇ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਵੀ ਮਿਲੇਗਾ।" ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਖੁੰਨਦੀ ਨੂੰ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਖੁੰਨਦੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਧਨ ਸ਼ਾਪਤ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਰਘੂ ਨੇ ਵੀ ਖੁੰਨਦੀ ਲਈ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਤੇ ਕਰਣ ਨੇ ਵੀ ਖੁੰਨਦੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ ਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" "ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਰਾਜਾ ਦੇ ਬਿਨਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਜੇ ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਲੋਭ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਬਦਨਾਮੀ ਆਵੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਕਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜਾਨ ਅੰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਰਾਜਾ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਤਕਸ਼ਕ ਤੋਂ ਧਨ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਕੇ, ਸਾਪ ਤਕਸ਼ਕ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਜਵੇਹਰਾਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਦੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਤਕਸ਼ਕ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਡਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਦਾਖਲ ਹੋਵਾਂ?" "ਮੈਂ ਇਸ ਪਾਪੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਤਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਠੱਗ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" "ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਾਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ گردਨ 'ਤੇ ਰਖ ਦਿੱਤਾ।" "ਕਾਲ ਦੇ ਚਲਣ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਗਾਰਡ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਅੱਜ ਰਾਜਾ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਠੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਿਵੇਂ ਸਾੜਾਂ?" "ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮੌਤ ਅਟੱਲ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਉਹ ਰੱਖੇ ਗਾਰਡਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਮੌਤ ਕਿਸੇ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਲਈ ਭਾਗ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਆਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਲੱਖਾਂ ਯਤਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।" "ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਵਾਰਸ, ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੌਤ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ, ਜੀਵਨ 'ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ।" "ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੋਗ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਲੰਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਮੌਤ ਦਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਆਦਿ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਰਕ।" "ਦੋਹਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦਾ ਪਾਪ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸਕੇ; ਸਰਜਣਹਾਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਮੌਤ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਾਪਾਂ ਨੂੰ ਆਸਤੀਕਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਤਕਸ਼ਕ, ਸਾਪ, ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਆਪ ਇੱਕ ਫਲ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣ ਕੇ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਪ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਚਲੇ, ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜ ਮਹਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਮਹਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਗਾਰਡਾਂ ਨੇ ਆਸਤੀਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਮਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਜੰਗਲ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ ਹਾਂ।" "ਅਸੀਂ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਤੇ ਅਥਰਵਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ।" "ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਂ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਦਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ।" "ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਗਾਰਡ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ ਗਏ, ਨਾ ਹੀ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਆਸਤੀਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਅਸੀਂ ਉੱਥੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵਾਂਗੇ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਤੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਵਿਦਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਆਸਤੀਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਾਰਡਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। "ਅੱਜ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ—ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ; ਕੱਲ੍ਹ ਸਾਰੇ ਆਸਤੀਕ ਰਾਜ ਮਹਲ 'ਤੇ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ।" "ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ; ਇਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਦੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਓ।" ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਗਾਰਡਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜਿਹੜੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਏ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਆਸਤੀਕ ਆਏ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਕੁਝ ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾ ਆਦਿ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।" "ਆਸਤੀਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਵੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਸਤਕਾਰ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਮੈਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।" ਫਿਰ, ਜਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸੀ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਗਾਰਡਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।