ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਸੱਪ ਹਾਂ ਜੋ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਡੱਸੇਗਾ। ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਮੇਰੇ ਡੱਸਣ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤਿ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਸੱਪ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਤੂੰ ਡੱਸ ਲਵੇਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਜਰੂਰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਡੱਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦੇਣਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੀ ਮੰਤ੍ਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਮੈਨੂੰ ਵਿਖਾ।" ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਇਸ ਵੱਡੇ ਬੋਹੜ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਜੇ ਇਹ ਰੁੱਖ ਡੱਸ ਲੈਂ ਜਾਂ ਸਾੜ ਦੇਂ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਫਿਰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਉਸ ਬੋਹੜ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਡੱਸਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਵਿਖਾ।" ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਆਹ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਸੁਆਹ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਇਸ ਬੋਹੜ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ-ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਪਾਣੀ ਉਸ ਸੁਆਹ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੋਹੜ ਦਾ ਰੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਹਰਾ-ਭਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਕਸ਼ਕ ਇਹ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਉੱਦਮ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।" ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ, ਜਦ ਸੱਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ।" ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਜੇ ਕੋਲੋਂ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਲੈ ਲੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਹੁਣ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਪਰਮ ਸਤਿ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜੇ ਮੈਂ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲੋਭ ਕਾਰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਅਟੱਲ ਰਹੇਗੀ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਮਿਲੇਗਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਪੁੰਨ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਨਾਮ ਬਿਨਾਂ ਧਨ ਨਾਸ਼ਵੰਤ ਹੈ। ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਘੁ ਨੇ ਵੀ ਨਾਮ ਵਾਸਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਹਰਿਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਤੇ ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਸਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਿਤਾ। ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" "ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਗੇ; ਰਾਜੇ ਬਿਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਧਨ-ਲੋਭ ਕਾਰਨ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਨਾਮੀ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਕਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਆਖਰੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਤਕਸ਼ਕ ਤੋਂ ਧਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਕੇ, ਤਕਸ਼ਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ ਕਿ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਰਾਜਾ ਇਕ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮਣਕਾਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਔਖਧੀਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕੋਈ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਤਕਸ਼ਕ, ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਮੈਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂ?" "ਮੈਂ ਇਸ ਪਾਪੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਾਸ਼ ਹੋਇਆ, ਕਿਵੇਂ ਠੱਗਾਂ? ਜਿਸਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਐਸਾ ਕੰਮ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।" "ਕਾਲ ਦਾ ਪਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਚੌਕਸੀ ਵਧਾ ਲਈ।" "ਅੱਜ ਰਾਜਾ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਚਕਮਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਾੜਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ?" "ਉਹ ਮੂਰਖ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮੌਤ ਅਟੱਲ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਅੱਜ ਉਹ ਰਖਵਾਲੇ ਲਾ ਕੇ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਲਿਖੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲੱਖ ਜਤਨ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਟਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।" ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਸੀ, ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਦਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨੇਕੀ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰੇ; ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਮਰ ਚਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਮੌਤ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਵਰਗ ਲੈ ਜਾਂਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਰਕ। ਜੋ ਪਾਪ ਦੋਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੋ ਭਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇਵੇ; ਜੋ ਮੌਤ ਕਰਤਾਰ ਨੇ ਲਿਖ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਟਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇੜਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਲੈਣ। ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਆਪ ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਲਏ, ਤੇ ਆਪ ਇੱਕ ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ ਫਲ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੱਪ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਉਹ ਫਲ-ਮੂਲ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਮਹਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਧੂ ਰੂਪੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?" ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਜੰਗਲ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ ਹਾਂ।" "ਅਸੀਂ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਉਸਦੇ ਉਜਲੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਅਤੇ ਅਥਰਵਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ ਆਏ ਹਾਂ।