ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੋਮਸ਼ਾ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਧਨਿਆ ਹੈਂ, ਰਾਜਨ! ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਭਗਤੀ ਜਾਗ ਉਠੀ ਹੈ।” ਲੋਮਸ਼ਾ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਜੋ ਮਾਤਾ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸਰਵੋਚ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜੇਕਰ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਭਗਤੀ ਆਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।” ਇਸ ਲਈ, ਲੋਮਸ਼ਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਰਾਜਨ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਵੀ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਇੱਕ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਲੋਮਸ਼ਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪੰਜ ਵਾਰੀ, ਢੰਗ ਨਾਲ, ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੀ। ਜਦੋਂ ਕਥਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ, ਧਰਮਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਲੋਮਸ਼ਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਵਾਰਣ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਕੁਆਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਆਹੀਆਂ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਾਣੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਆਈ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ, ਰੇਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਉਪਨਯਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਾਏ। ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਰੈਵਤ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਧਰਮਕ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਹਰ, ਧਰਮ ਦੀ ਬਾਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਰੈਵਤ ਨੂੰ ਮਨੁ ਦੀ ਪਦਵੀ ਦਿੱਤੀ; ਰੈਵਤ ਨੇ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ। ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੌਣ ਵਰਨਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀ womb-born ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸੁਣੀ, ਅਤੇ ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਭੋਗ ਕੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਸੁਤ ਜੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਸੂਤ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਉੱਚੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣ ਲਈ; ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸਾਧੂਓ, ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰੋ; ਪਵਿੱਤਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਕਥਾ ਚਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।” ਹਸਤ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮੂਲਾ, ਪੁਸ਼ਯਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮੈਤ੍ਰਾ, ਇੰਦੂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ, ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਅਤੇ ਸਮੇਂ, ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਨ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੁਰੂ, ਭਦਰਾ, ਵੇਦ, ਅਬਜ, ਸ਼ਾਰੰਗਾ, ਅਭਿਧਿਗੁਣ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਤਣਾਤਣ, ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਡਰ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਨ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਆਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੌਕ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਕਲਪਕ ਤੌਰ ਤੇ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸੁਣ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਚਾਰ ਨਵਰਾਤਰੀਆਂ ਦੌਰਾਨ, ਤਰੀਕ, ਦਿਨ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਆਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਰੋਹਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਸਾਥੀ, ਜੋ ਠੱਗੀ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚਤੁਰ, ਦਾਨੀ, ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋਣ, ਉਹ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਕਹੋ; ਹਰ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਆਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਥਾ ਹੋਣੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਗਣਪਤੀ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਕਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤ—ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਰੂਪ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦਾ ਮਨ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਕਥਾ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਉਣ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ, ਔਰਤਾਂ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੜਾਅ, ਚਾਹੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਇੱਛਾ-ਰਹਿਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਯਜਨ ਲਈ ਆਉਣ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਹਿਣ-ਕਿਰਿਆ ਸਿਰਫ਼ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਲੋਕਾਂ ਸੰਬੰਧੀ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਥਾਂ ਤੇ ਵਸਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਥਾ ਦਾ ਸਥਾਨ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਫ਼ ਕਰਕੇ, ਗੋ-ਮੂਤ ਨਾਲ ਲੀਪ ਕੇ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਥਾਂ ‘ਤੇ। ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਮੰਡਪ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਖੰਭਾਂ ਨਾਲ, ਉਪਰੋਂ ਛਤ, ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾ ਕੇ। ਕਥਾ ਵਾਚਕ ਲਈ, ਪੂਰੇ ਆਰਾਮ ਵਾਲੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਨ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ। ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਉਚਿਤ ਅਸਨ ਲਾਏ ਜਾਣ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਚਕ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਵਾਕ-ਚਤੁਰ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ, ਸ਼ਾਸਤਰ-ਗਿਆਨੀ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤ, ਦਯਾਲੂ, ਅਸੰਗ, ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋਵੇ। ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਨ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ, ਦੇਵ-ਪੂਜਕ, ਕਥਾ ਦੇ ਮੂਲ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ, ਲਾਲਚ-ਰਹਿਤ, ਨਿਮਰ, ਅਹਿੰਸਕ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਨਾਸਤਿਕ, ਲਾਲਚੀ, ਕਾਮੀ, ਪਖੰਡ, ਕਠੋਰ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਵਾਚਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਇੱਕ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਸਦਾਚਾਰੀ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਏ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੇ, ਅਤੇ ਵਾਚਕ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰੇ। ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ, ਵਾਚਕ, ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਮੁੰਡਨ ਆਦਿ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅਚਾਰ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ। ਸੂਰਜ ਉਗਣ ‘ਤੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ-ਬਹੁਤ ਨਿਤ੍ਯ ਸੰਧਿਆ-ਵੰਦਨ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਨ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ।