ਧਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਦੀ ਧੀ, ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਕਾਇਆ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਅਤੇ ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਉੱਠ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਇਹ ਤਦ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੇ ਰੁਰੂ ਆਪਣੀ ਆਧੀ ਆਯੁ ਦੇਵੇ।” ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਰੁਰੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਰੂ ਦੀ ਆਯੁ ਦੇ ਅਰਧ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਦੈਵੀ ਦੂਤ ਨੇ ਜਲਦੀ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਮਾਦਵਰਾ ਨੂੰ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਤੇ ਸਭ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਰੁਰੂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਦਵਰਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਸਦਾ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮਣਕਿਆਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਔਖਧੀਆਂ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪਹਰੇਦਾਰ ਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੱਤ ਮੰਜ਼ਿਲਾ ਮਹਲ ਬਣਵਾਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ ਵਧੀਆ ਮਣਕੇ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪਹਰੇ ਲਈ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਰਥੀ ਗੌਰਮੁਖ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਨੌਕਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਫੀ ਮੰਗੀ। ਉੱਥੇ ਮੰਤ੍ਰ-ਸਿੱਖੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਭੇਜੇ ਗਏ। ਮੰਤਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉੱਥੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਿਆਸਤੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਮਹਲ ਇੰਨਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ ਸੀ—ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉੱਥੇ ਹਵਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪਾਨੀ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੀਆਂ ਪੂਜਾ-ਪਾਠ ਅਤੇ ਰਸਮਾਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਕਾਜ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦਿਨ ਵੀ ਗਿਣਦਾ ਸੀ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਕਸ਼੍ਯਪ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ “ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਜਾਵਾਂ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਕਸ਼੍ਯਪ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ-ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸੇ ਦਿਨ, ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਮਕ ਸੱਪ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਤਕਸ਼ਕ, ਇੱਕ ਬੁੱਢੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਸ਼੍ਯਪ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਸੱਪ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ ਅਤੇ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?” ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤਕਸ਼ਕ ਰਾਜੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਇਸ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ ਜੋ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਜੀਊਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।” ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਉਹੀ ਸੱਪ ਹਾਂ ਜੋ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਡੰਸੇਗਾ; ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਡੰਸੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।” ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਸੱਪ! ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਡੰਸ ਲਵੇਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।” ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਡੰਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਬਲ ਮੈਨੂੰ ਵਿਖਾ।” ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਇਸ ਵਟ-ਵ੍ਰਿੱਛ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿਆਂਗਾ।” ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਡੰਸ ਲੈ ਜਾਂ ਸਾੜ ਦੇ, ਹੇ ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਫਿਰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਫਿਰ ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਉਸ ਵਟ-ਵ੍ਰਿੱਛ ਨੂੰ ਡੰਸਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਸੁੱਟ-ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਇਸਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ!” ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ, ਉਸ ਰਾਖ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਤਕਸ਼ਕ! ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਸ ਵਟ-ਵ੍ਰਿੱਛ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਜਲ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਰਾਖ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ। ਉਸ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ ਵਟ-ਵ੍ਰਿੱਛ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਕਸ਼ਕ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਤਨ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।” ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਧਨ ਮੰਨਿਆ। ਜਦ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗਿਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।” ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਰਾਜੇ ਕੋਲੋਂ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਧਨ ਲੈ ਲੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਹੁਣ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਸ਼੍ਯਪ, ਜੋ ਉੱਚਤੱਤਵ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ “ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਜੇ ਮੈਂ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਲਾਲਚ ਹੋਵੇਗੀ। ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਯਸ਼ ਅਟੱਲ ਰਹੇਗਾ, ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਮਿਲੇਗਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣ-ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਪੁੰਨ ਵੀ ਮਿਲੇਗਾ। ਯਸ਼ ਸਦਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਯਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਧਨ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਰਘੁ ਨੇ ਵੀ ਯਸ਼ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਹਰੀਸ਼ਚੰਦਰ ਅਤੇ ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਯਸ਼ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਸ਼-ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਿਨਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਲੋਕ-ਨਾਸ਼ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਾਰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਯੁ ਪੁਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।