ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਕਰਨ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਜਨਮ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ; ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹਨੂੰ ਵਿਖਾ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ!" ਫਿਰ ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਸਮਰਥ ਹੋ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!" ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਦੁਰਯੋਧਨ ਯੁੱਧ ਲਈ ਗਿਆ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਮੁਨਿ।" ਉਹ ਵੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਓ।" ਉੱਥੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, "ਅਭਿਮਨਯੂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।" ਉਹ ਵੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਉਹਨੂੰ ਵਿਖਾਓ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਮুনি ਵਿਆਸ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਗਤ ਜਨਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਆਨੰਦ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਿਰਗੁਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਤੇ ਮਣੀ-ਦੀਪ ਵਾਲੀ ਟਾਪੂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜਦੋਂ ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਨਾ ਸ਼ਿਵ, ਨਾ ਇੰਦਰ, ਨਾ ਜਲ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਨਾ ਕੁਬੇਰ, ਨਾ ਯਮ, ਨਾ ਅੱਗ ਸੀ—ਉਦੋਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕੇਵਲ ਤੁਸੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਨਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਹਵਾ, ਨਾ ਧਰਤੀ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼, ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਤਾਂ, ਨਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਨਾ ਮਨ, ਨਾ ਬੁੱਧੀ, ਨਾ ਚਮਕਦਾਰ ਚੰਦ ਸੀ—ਉਦੋਂ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੀ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਸੂਖਸ਼ਮ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ ਲੀਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਇਛਾ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਵੇਖਣ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਿਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਗਤ ਮੋਹਣੀ, ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਸਭ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕੁੰਤੀ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਅਤੇ ਵੀਰਾਟ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ। ਫਿਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਜੋ ਅਣਮਾਪੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਸਰੂਪ ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਚੰਭੀ ਮਾਇਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਸਭ ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ; ਰਾਜਾ ਨਾਗਪੁਰਾ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਗਿਆ। ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ। ਸੰਜਯ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਗਿਆ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਛੱਤੀ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ, ਤਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੱਦ ਪੀ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਪਏ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਲੋਕ ਵਾਸੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਦ ਹਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਭਗਵਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਬੜੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਦਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੱਕੜਾਂ ਦੀ ਚਿਤਾ ਬਣਾਈ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਅੱਠ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਰੇਵਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੁਆਰਕਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਆਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਨਗਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ; ਅਰਜੁਨ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉੱਥੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਤੇ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਨੇ ਲੁੱਟ ਲਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਛਿਨ ਗਈ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਜ੍ਰ, ਜੋ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟ ਗਈ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲਵੋਗੇ, ਤਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਅਗਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਵਧੇਗੀ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨਾਗਪੁਰਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ—ਹਰੀ ਦੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ (ਹਿਮਾਲਿਆ) ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤਖ਼ਤ ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਛੱਤੀ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਸਤੀਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਛੱਤੀ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਛੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਬਿਨਾਂ ਥੱਕੇ, ਸੱਠ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਂਕ ਰੱਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕ ਜਖਮੀ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉੱਤਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਪਿਆਸਾ, ਥੱਕਾ ਅਤੇ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਇਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਮੰਗਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ, ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਇਕ ਮਰੀ ਹੋਈ ਸੱਪ ਚੁੱਕਿਆ। ਕਲੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੱਪ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ, ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਗਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਨੇੜੇ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਹੁਣ ਇਕ ਸੱਪ ਹੈ।