ਅਭਿਮਨਯੁ ਦਾ ਵਧੀਆ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਕਿ ਵੀਰਾਟ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਉਸ ਮਾਸੂਮ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰਮ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਜੋ ਕਿ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਚਾਚਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਡ੍ਰੋਣ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਚੁੱਕੇ ਉਸ ਨਿਹਾਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਮਤਕਾਰ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਵੰਸ਼ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ ਭੀਮ ਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਚੋਟ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਦੁਖੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਗਾਂਧਾਰੀ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਿਹਾ। ਧਰਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗੁਮ ਹੋਣ ਦਾ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਦੇਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਬੁੱਢੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਸੁਣਦੇ, ਭੀਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਾਣਾਂ ਵਰਗੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਸੁਣਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਲੋਕ ਵੀ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਲੈਣ। ਭੀਮ ਆਖਦਾ, "ਮੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਪਾਪੀ! ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁਆਦ ਲੱਗਾ।" ਫਿਰ ਆਖਦਾ, "ਇਹ ਅੰਨ੍ਹਾ ਬੰਦਾ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਦੜ ਜਾਂ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਵਿਅਰਥ ਜੀਵਨ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਭੀਮ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਾਉਂਦਾ। ਪਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਸੰਤਾਵਨਾ ਦਿੰਦਾ, "ਇਹ ਮੂਰਖ ਹੈ।" ਅਠਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਉਥੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਇਕ ਦਿਨ ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵੇ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਮੈਂ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਯਤ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਭੀਮ ਨੇ ਇੱਥੇ ਸਭ ਲਈ ਅੰਤਯੇਸ਼ਟੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਪੁਰਾਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੇ ਕਾਰਨ।" ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇਂ ਤੇ ਅੰਤਯੇਸ਼ਟੀ ਕਰ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਣਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਧਨਵੰਤੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਰਪਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਧਨ ਦਿਆਂਗਾ।" ਜਦ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲਿਆ। "ਧਨ ਦਿਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਲਾਭ ਲਈ—ਹੋਰ ਕੀ? ਅੰਨ੍ਹਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੂਰਖਤਾ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?" ਭੀਮ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ ਕਿ, "ਤੇਰੀ ਗਲਤ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਕਲੀਫਾਂ ਸਹੀ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਭੀ ਦੁਸ਼ਟ ਨੇ ਚੀਨ ਲਿਆ। ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੀਰਾਟ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਤ्सਯ ਦੇ ਨੌਕਰ ਬਣ ਗਏ। ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਣੀ ਨਾ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਨਾਸ ਕਿਵੇਂ ਟਲ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਮੈਂ ਵੀਰਾਟ ਲਈ ਰਸੋਈਆ ਬਣਿਆ, ਮਗਧ ਦੇ ਵਧ ਕਰਕੇ।" "ਬ੍ਰਿਹਨਨਲਾ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਨੱਚਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਵਜਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਚੂੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ; ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਜਦ ਮੈਂ ਚੋਟੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਜਲ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਕੱਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ—ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛੇ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ; ਪੁਰੋਚਨ, ਜੋ ਬੁਰੇ ਮਨ ਦਾ ਸੀ, ਸੜ ਗਿਆ।" "ਸਾਰੇ ਕੀਚਕ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛੇ ਬਿਨਾਂ; ਪਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਤੇਰੀ ਮੂਰਖਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਦਿਕ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਕੈਦੀ ਬਣੇ।" "ਅੱਜ ਤੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਲਾਭ ਲਈ ਧਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦਿਆਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਲੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਭੀਮ ਤਿੰਨ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਤਯੇਸ਼ਟੀ ਕਰਵਾਈ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਗਾਂਧਾਰੀ, ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਸੰਜਯਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਉਹ ਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸ਼ੂਰਸੇਨਾ ਦੀ ਧੀ (ਕੁੰਤੀ) ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕੌਰਵ ਵੀ ਰੋਏ, ਪਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਆ ਗਏ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਦਿਕ ਜਹਨਵੀ (ਗੰਗਾ) ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਤਯੂਪਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਝੋਪੜੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਛੇ ਸਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਥੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਸਾਧੂ-ਸੰਤ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਵੇਖਿਆ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਓ ਵਿਦੁਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੰਜਯਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲੀਏ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ।" ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਵੀਰਾਟ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਪਾਂਡਵ, ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਤਯੂਪਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਉੱਥੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।