ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿਓ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ! ਮੇਰੀ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਪ੍ਰਭੂ।" ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਆਗਿਆਨੁਸਾਰ, ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਦਯਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਉਸ ਮੰਤਰ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਕੀਤਾ। ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨਕੁਲ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ, ਜਨਮ ਲਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ, ਹਰ ਸਾਲ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਵਿੱਪਤਾ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ। ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ 'ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ' ਆਖਿਆ, ਪਰ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪਾਂਡੂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਵਾਟੀ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਕੱਟਣ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ, ਮਾਦਰੀ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਡਿੱਗ ਪਈ ਅਤੇ ਕਰੜਾ ਰੋਈ। ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਈ; ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਲਚਲ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ; ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਕੀਤੀ। ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੀ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੋਈ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਲੈ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਏ; ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸ ਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ?" ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਿਆਂ, ਕੁੰਤੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ, ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹਨ।" ਯਕੀਨ ਲਈ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਏ ਅਤੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਇਹ ਸਚਮੁਚ ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।" ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਾਗਪੁਰ ਲੈ ਗਏ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਰਥ ਪਾਂਡਵ ਭੀਸ਼ਮ, ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਜਨਮ ਲਏ ਅਤੇ ਪਾਲੇ ਗਏ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੁਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਪੰਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਸੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ। ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਸ਼ਨੁ (ਅਰਜੁਨ) ਵਲੋਂ ਲੈ ਲਈ ਗਈ ਸੀ, ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਅਭਿਮਨ्यु ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਹੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਅਭਿਮਨ्यु ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ, ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਬੱਚਾ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਭਤੀਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਚਰਜਮਈ ਸ਼ਕਤਿ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਵੰਸ਼ ਲਗਭਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਐਸਾ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ, ਭੀਮ ਦੇ ਕਰੜੇ ਬਚਨਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ। ਗਾਂਧਾਰੀ ਵੀ ਉਥੇ ਰਹੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਪੀੜਤ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ। ਵਿਦੁਰ, ਬਹੁਤ ਧਰਮਵਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦਾ। ਧਰਮ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦੇਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਸੁਣਦਾ, ਐਸੇ ਹੀ ਭੀਮ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਐਸੇ ਬਚਨ ਮਾਰੇ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਨੁਕਤੇਦਾਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਨੇ ਸੁਣੇ। "ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਦੁਰਾਚਾਰੀ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਰਸਦਾਰ ਲੱਗਾ।" "ਇਹ ਅੰਨ੍ਹਾ ਬੰਦਾ ਬੇਸ਼ਰਮ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਦਿੱਤੀ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ, ਗਿੱਧ ਜਾਂ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ; ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਅਰਥ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਮ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰੜੇ ਬਚਨ ਸੁਣਾਉਂਦਾ; ਪਰ ਧਰਮਵਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦਾ, "ਇਹ ਮੂਰਖ ਹੈ।" ਅਠਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਧਰਮ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮੰਗੀ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਗਿਆ ਮੰਗੀ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮਤ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" "ਭੀਮ ਨੇ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਲਈ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰ-ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇਂ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾ ਕੇ ਐਸੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਸਵਰਗ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਨਿੱਜੀ ਵਿਚ, ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ 'ਤੇ, ਧਰਮ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਾਗਯਵਾਨੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਪਾਰ ਸੀ, ਹਨੁਮਾਨ, ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੋਲਿਆ। "ਧਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਯਵਾਨ, ਦੁਯੋਧਨ ਦੇ ਲਾਭ ਲਈ—ਹੋਰ ਕੀ? ਅੰਨ੍ਹਾ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾ ਜਾਂਦਾ; ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੂਰਖਤਾ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?" "ਤੇਰੇ ਮੰਦ ਸਲਾਹ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਲੇਸ਼ ਸਹਾਰੇ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਯਵਾਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਟ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਖ-ਸੁੱਖ, ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਸੰਕਟ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।