ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਜੇ ਮੈਂ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇਗੀ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੀ ਚਰਚਾ ਕਰਨਗੇ।" ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ, ਕੁੰਤੀ, ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਪਰ ਤੇਰੀ ਕੁਆਰੀਅਤ ਜਿਉਂ ਦੀ ਤਿਉਂ ਰਹੇਗੀ; ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਗੁਪਤ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇਗਾ, ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲਜਜਿਤ ਅਤੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਕੁੰਤੀ ਨਾਲ ਸੰਗ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਿਤ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਇਕ ਗੁਪਤ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਸਿਰਫ਼ ਨੌਕਰਾਣੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ—ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਸਨ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਨੌਜਵਾਨ ਵਰਗਾ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੌਕਰਾਣੀ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ? ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਪੁੱਤਰ! ਮੈ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ।" ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਦੁਆ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਗੁਣ ਅਤੇ ਅਗੁਣ ਵਾਲੀ ਅੰਬਿਕਾ ਮਾਤਾ! ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਹੇ ਜਗਤ ਜਨਨੀ ਕਾਤਿਆਯਨੀ! ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਏ। ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਤੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲ ਜਿਹਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗੀ? ਤੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਅਜਿਹੀ ਪਾਪਣ ਬਣ ਗਈ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਚਰਨ ਧੂਲ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਇਸ ਜਾਨ-ਬੁਝ ਕੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੇਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਨੌਕਰਾਣੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਰਹਿ ਗਈ। ਜੋ ਪੇਟੀਆਂ ਉਸ ਨੇ ਭੇਜੀ ਸੀ, ਉਹ ਅਧਿਰਥਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈ। ਰਾਧਾ, ਜੋ ਰਥਵਾਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਵੀਰ ਸੀ, ਰਥਵਾਨ ਦੇ ਘਰ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਆਪਣੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡੂ ਨਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਦ੍ਰੀ, ਜੋ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡੂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਿਰਣ ਸਮਝ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਸੰਗ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਮਾਦ੍ਰੀ, ਦੋਵਾਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਉੱਚਤ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ, ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਪਾਂਡੂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਧਰਮ ਸੰਬੰਧੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣਦਾ ਤੇ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚਾਰ ਵਿਮਰਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ, "ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦਾ ਸੁਗਤੀ ਲਈ ਕੋਈ ਮਾਰਗ ਨਹੀਂ; ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਪੁੱਤਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ: ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ, ਕੁਆਰੀ ਤੋਂ, ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਪੁਸ਼ਟ, ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਖਰੀਦੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ। ਹਰ ਅਗਲੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਤਪੱਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਜਲਦੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇ। ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ; ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਣੀ ਉੱਤੇ ਸੌਦਾਸਾ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਾਇਆ ਸੀ।" ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਨੂੰ ਦੁਰਵਾਸਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਮੰਤਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸੱਦਾਂਗੀ, ਉਹ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।" ਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਜਨਮਿਆ। ਫਿਰ ਵਾਯੂ ਦੇਵ ਤੋਂ ਭੀਮ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਅਰਜੁਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸਾਲ ਦਰ ਸਾਲ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ, ਦਇਆਵਾਨ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮੰਤਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਲਈ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਦਰਾ ਰਾਜ ਦੀ ਧੀ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੂੰ ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਜਨਮੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡੂਆਂ ਦੇ ਪੰਜੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਤੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਸਾਲ ਦਰ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵਿਪੱਤੀ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਨਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਵੱਡਾ ਲਤਾ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਟੁੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਨੌਜਵਾਨ ਮਾਦ੍ਰੀ ਵੀ ਰੋ ਪਈ। ਕੁੰਤੀ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਆਈ। ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਗੰਗਾ ਕੰਢੇ ਕੀਤਾ। ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੇ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦਿਆਂ, ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ।