ਪਾਂਡੂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਠਾ ਦਿੱਤਾ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਅੰਨ੍ਹੇਪਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਸਲਾਹਕਾਰ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ: ਪਹਿਲੀ ਗਾਂਧਾਰੀ, ਜੋ ਸੁਬਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ; ਦੂਜੀ ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਿਆ ਔਰਤ ਸੀ, ਜੋ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਯੁਕਤ ਸੀ। ਪਾਂਡੂ ਦੀਆਂ ਵੀ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵੈਦਿਕ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਰਸੇਨਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ, ਜੋ ਮਦਰਾ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਸੀ। ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਸੌ ਸੁਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤੇ; ਵੈਸ਼ਿਆ ਪਤਨੀ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਯੁਯੁਤ्सੁ, ਜਨਮਿਆ। ਕੁੰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਆਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਰੀਆ ਦੇਵ ਤੋਂ ਕਰਣਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸੀ; ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪਾਂਡੂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੁਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: “ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਗੱਲ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ! ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਫਿਰ ਪਾਂਡੂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?” ਸੁਤਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਰਸੇਨਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੁਆਰਾ ਕੁਆਰੀ ਮੰਗੀ ਗਈ। ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਪਾਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਈ। ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਵਰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਆਏ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ ਸੱਦਾ ਜਾਵੇ?” ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ। ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਕੇ, ਉਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: “ਅੱਜ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਰਤ ਜਾਓ।” ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਕੁੰਤੀ, ਤੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਸੱਦਿਆ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀ?” “ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਾਂ।” ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: “ਮੈਂ ਕੁਆਰੀ ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।” ਸੂਰਜ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਜੇ ਮੈਂ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਪਰਤ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇਗੀ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਚਰਚਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।” “ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅੱਜ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।” “ਤੇਰਾ ਕੁਆਰੀਪਣ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇਗਾ; ਲੋਕ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਣਗੇ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਸਮਾਨ, ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਲਜਜਤ ਅਤੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰਤਾਨਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਗੁਪਤ ਕਮਰੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ; ਕੇਵਲ ਦਾਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ, ਨਾ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ। ਪੁੱਤਰ ਘਰ ਵਿਚ ਗੁਪਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਨਮਿਆ, ਬਹੁਤ ਆਕਰਸ਼ਕ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਵਚ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਾਈ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ। ਦਾਈ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ।” ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੇਟੀ (ਡੱਬੇ) ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: “ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ? ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਅਣਭਾਗੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।” “ਮੈਂ ਆਸ਼ਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਗੁਣਵਤੀ ਅਤੇ ਨਿਰਗੁਣਾ, ਸਰਵਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅੰਬਿਕਾ, ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ; ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਦੇਵੇ। ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਤੇਰਾ ਸੁੰਦਰ, ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਮਮਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ? ਤੈਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਅਔਰਤ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।” “ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦਾ ਪੂਜਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਨੰਦ-ਦਾਇਕ, ਸ਼ੁਭਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਣਭਾਗੀ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਕਰਾਂਗੀ, ਆਪਣੇ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੇਟੀ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਦਾਈ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਡਰ ਨਾਲ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹੀ; ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਪੇਟੀ ਭੇਜੀ ਸੀ, ਉਹ ਅਧਿਰਥਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈ। ਅਧਿਰਥਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਰਾਧਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਣਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਵੀਰ, ਰਥੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ। ਕੁੰਤੀ, ਕੁਆਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਾਂਡੂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਵਿਆਹੀ ਗਈ; ਮਾਦਰੀ, ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੁਭਾਗੀ ਧੀ ਸੀ। ਇਕ ਦਿਨ, ਪਾਂਡੂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ, ਹਿਰਣ ਸਮਝ ਕੇ, ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: “ਜੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਏਗੀ।” ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ, ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ। ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ, ਦੋਨੋ ਪਤਨੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਉੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਥ ਵਿਚ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਾਂਡੂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਰਿਹਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣਦਾ ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦਾ।