ਮੱਛੀਰਾ ਨੇ ਗੰਗੇਯ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾ ਲੈ। ਪਰ ਇਕ ਸ਼ਰਤ ਹੈ—ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਬਣੇਗਾ।" ਗੰਗੇਯ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਮੱਛੀਰੇ ਦੀ ਧੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ।" ਮੱਛੀਰਾ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਸੱਚੇ ਹਨ। ਪਰ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਰਾਜ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।" ਗੰਗੇਯ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਕਦੇ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਸੱਚ ਹਨ, ਪਿਤਾ ਜੀ। ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਵੱਡਾ ਵ੍ਰਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੱਛੀਰੇ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦਾ ਸੰਤਾਨੁ ਨਾਲ ਵਿਵਾਹ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਸੰਤਾਨੁ ਨੂੰ ਵਿਆਸ ਦੇ ਹੋਰ ਜਨਮ ਦੀ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਥਾ ਚੱਲੀ, ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦਾ ਸੰਤਾਨੁ ਨਾਲ ਸੰਯੋਗ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਮਰ ਗਏ।" ਵਿਆਸ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅੰਨ੍ਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਵਿਆਸ ਆਇਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਵਿਆਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਫੈਦ ਰੂਪ 'ਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਪਾਂਡੂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਵਿਆਸ, ਜੋ ਉਸ ਦਾਸੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ ਜੋ ਕਾਮਕਲਾ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਦੁਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਵਿਦੁਰ ਧਰਮ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਾਂਡੂ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਦਿੱਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ—ਇੱਕ ਗਾਂਧਾਰੀ, ਜੋ ਸੁਬਲ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਵੈਸ਼ਯਾ ਜਾਤ ਦੀ, ਜੋ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਪਾਂਡੂ ਦੀਆਂ ਵੀ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ—ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਤੇ ਮਾਦਰੀ, ਜੋ ਮਦਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਸੋ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ। ਵੈਸ਼ਯਾ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਯੁਤ्सੂ ਜੰਮਿਆ। ਕੁੰਤੀ, ਜਦ ਉਹ ਅਜੇ ਕੁਆਰੀ ਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਣ ਨੂੰ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਪਾਂਡੂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੁਤ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਪਾਂਡੂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ? ਕਰਣ ਦਾ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?" ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਨੇ ਮੰਗ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਪਾਲਿਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਵਰਤ ਦੌਰਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਆਏ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਇਕ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਦ ਉਹ ਕਿਸੇ ਭੀ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇਗੀ, ਉਹ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੰਤਰ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰੀਏ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਵਾਂ?' ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਉੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।" "ਸੂਰਜ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਬੜੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।'" "ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕੁੰਤੀ, ਤੂੰ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ।' ਸੂਰਜ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ।' ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਕੁਲਵੰਤੀ ਕੁੜੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ।'" "ਸੂਰਜ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰਾ ਹਾਸਾ ਕਰਨਗੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ।' ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੇਰੀ ਕੁਆਰੀਅਤ ਬਣੀ ਰਹੇਗੀ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਚਲੇਗਾ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇਗਾ।'" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਜੋ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ। ਕੇਵਲ ਦਾਈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।" "ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਰੋਸ਼ਨ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਜੰਮਿਆ। ਉਹ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਾਈ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਲਾਡਲੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ।'" "ਉਸ ਨੇ ਦੁਆ ਕਰੀ, 'ਮਾਂ ਅੰਬਿਕਾ, ਜੋ ਸਰਵ ਗੁਣਵਤੀ ਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਵੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ। ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਦੇਵੇ। ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਤੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਮੁਖੜਾ ਵੇਖਾਂਗੀ? ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਾ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਪਾਪਣ ਬਣ ਗਈ ਹਾਂ।'" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਪਿਆਰ, ਤਿਆਗ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਬਣ ਗਈ।