ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਉੱਤੇ ਪਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਸੋਹਣਾਪਣ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਆਈ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਹੈ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਕੁੜੀ? ਕੀ ਇਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਧੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ? ਇਹ ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਨਾਰੀ ਕਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਆਈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਾਜਾ ਕਿਸੇ ਨਤੀਜੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੀ ਯਾਦ ਆਈ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਰਿਆ ਕੰਢੇ ਖੜੀ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੀਏ? ਕਿਹੜੇ ਘਰ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ, ਇਸ ਸੁੰਨ-ਸਮਾਧਾਨ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਤੂੰ ਇੱਕਲੀ ਕਿਵੇਂ ਆਈ? ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਕੀ ਤੂੰ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜਾਂ ਅਣਵਿਆਹੀ?" ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਦੇਖ ਕੇ ਆਰਜ਼ੂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਪਿਆਰੀਏ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵਾਸਨਾ ਜਾਗ ਉਠੀ ਹੈ। ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ—ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ।" ਰਾਜਾ ਦੇ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ, ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਕੁੜੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬੋਲੀ, "ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਮਛੂਏ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਇੱਥੇ ਨਾਵ ਚਲਾ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਅੱਜ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ। ਪਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਲੜਕੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਮਾਣ, ਮੈਂ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ—ਤੇਰੀ ਇਹ ਜਵਾਨੀ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ।" "ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾ, ਮ੍ਰਿਗ-ਨੇਤ੍ਰੀਏ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਦਾ ਸੇਵਕ ਰਹਾਂਗਾ; ਹੇ ਪਿਆਰੀ, ਕਾਮਦੇਵ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀਏ। ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਹਰ ਅੰਗ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲਿਆ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਦੇ ਇਹ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਛੂਏ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਸਾਫ ਦਿਲ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਠੀਕ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ; ਪਰ ਇਹ ਅਸਲੀਅਤ ਜਾਣ ਲੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਖੁਦਮੁਖਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ—ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਦਾਤਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਲੈ ਆ।" "ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਮਛੂਏ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹਾਂ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਿਤਾ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲੈ—ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮਦੇਵ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਤੇ ਕੁਲ ਦੀ ਮਰਿਆਦਾ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਛੂਏ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਰਖ ਸਕੇ। ਜਦ ਮਛੂਆ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਤੇਰਾ ਆਉਣਾ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਹੁਕਮ ਦੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ?" ਰਾਜਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾ ਲਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਮਛੂਆ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਪਰ ਇਹ ਆਮ ਸ਼ਰਤਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਇਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਮਗਰੋਂ ਰਾਜਾ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਤੇਰਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਹੋਵੇ—ਤੇਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਮਛੂਏ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਗਾਂਗੇਯਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ। ਆਸਕਤ ਅਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋਇਆ ਰਾਜਾ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ; ਘਰ ਆ ਕੇ ਨਾ ਉਸ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਖਾਧਾ, ਨਾ ਸੌਂਿਆ। ਜਦ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਚਿੰਤਤ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪਿਤਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਬੇਚੈਨੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?" "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਅਜਿਹਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਜਿੱਤਾਂ? ਤੁਹਾਡੀ ਚਿੰਤਾ ਕੀ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ? ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਨ।" "ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਪਿਤਾ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਉਹ ਤਾਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਚੁਕਾਉਣ ਆਇਆ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਜਾਨਕੀ ਸਮੇਤ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਜਾ ਵਸਿਆ ਸੀ।" "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰੋਹਿਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ, ਗੁਲਾਮ ਵਜੋਂ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।" "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੀਗਰਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਨਹਸ਼ੇਪਾ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ, ਯਜਨ ਕਾਂਡੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਗਾਧੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਖਰ ਰਿਹਾਈ ਦਿੱਤੀ।" "ਜਾਮਦਗਨਯ ਨੇ ਵੀ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਗਲਤ ਸੀ, ਪਰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਧੀਕ ਭਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਇਸ ਦੇ ਕਾਬਲ ਨਹੀਂ। ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਵੀ ਸੰਭਵ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਦੱਸੋ, ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਚਿੰਤਾ ਕੀ ਹੈ? ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਹ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ।" "ਉਸ ਪੁੱਤਰ 'ਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਨਾ ਕਰੇ, ਕਿਸ ਕੰਮ ਦਾ?" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਲਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਇਹ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ, ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਇਕੱਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਬਹਾਦਰ, ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਕੱਲੇ ਪੁੱਤਰ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ; ਜੇ ਤੂੰ ਕਦੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਹਾਰਾ ਵਿਹੁਣਿਆ ਕੀ ਕਰਾਂਗਾ?" "ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਦੁਖੀ ਹਾਂ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ, ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਾਂਗੇਯਾ ਨੇ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਰਾਜਾ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਲਜਜਾ ਕਰ ਕੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ।" "ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਪੁੱਛੋ, ਤੇ ਸੱਚ ਸੱਚ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਝਿਜਕ ਦੇ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਕਾਰਨ ਪਤਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਗਾਂਗੇਯਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਗਾਂਗੇਯਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਮਛੂਏ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਹਨਵੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ। ਗਾਂਗੇਯਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਆਪਣੀ ਧੀ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਮੈਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।