ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਸੁਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਤ ਮੰਨ ਲਈ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਸੁਭਾਗੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਗੰਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿਰਗ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸ਼ਚੀ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਵਾਂਗ, ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ। ਗੰਗਾ ਨੇ ਵਸੁਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਤੀਜੇ, ਚੌਥੇ, ਪੰਜਵੇਂ ਅਤੇ ਛੇਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਆਈ: "ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੇਗੀ?" ਉਹ ਸੋਚਦਾ, "ਜੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਜੇ ਮੈਂ ਨਾ ਰੋਕਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇਗੀ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਜਦੋਂ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਮਾੜੀ ਹੈ—ਉਹ ਰੱਖ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਹਰ ਤਰੀਕਾ ਅਜ਼ਮਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗਾਂ ਨੰਦਿਨੀ ਨੂੰ ਸਤ੍ਰਿਜਿਤ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ। ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਤੇਰੇ ਪੱਟ ਹਨ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਅੱਜ ਕੁਝ ਹੋਰ ਮੰਗ ਲੈ; ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਬਿਨਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ 'ਤੇ ਵੀ, ਜਦ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁਕਾਰਿਆ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਪਾਪੀਏ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਨਰਕਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ?" ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਾ ਜਾਂ ਰਹਿ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਇਥੇ ਰਹੇ।" ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਹ ਜਣਿਆ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾਲਾਂਗਾ।" ਗੰਗਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਚਾਈ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਗੰਗਾ ਜਾਣ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਈ ਹਾਂ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਨੁੱਖੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮੀ। ਤੇਰੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ, ਵਸਵ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ। ਇਹ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਣ ਤੱਕ ਪਾਲਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਸਹੀ। ਸਮਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ; ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆਇਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਾ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਤੀਰ-ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਦੇਖੀ। ਅਚੰਭਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ?