ਉਹ ਪਰਮ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ, ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਨਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, "ਇਹੀ ਹੋਵੇ," ਕਹਿ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਉਸ ਮੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੇ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰੇਗਾ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਖੀ ਰਹੇਂਗਾ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜਸੀ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਦਿਲੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦੇਹ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੀ ਲਾਟੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ ਸੁਤਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ੌਕ ਸੀ। ਉਹ ਬਾਘਾਂ ਤੇ ਹਰਣਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ — ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਵਲ-ਸਮਾਨ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਜਲ ਪੀਤਾ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਉਹ ਨਾਰੀ ਵੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਹਾਭੀਸ਼ਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੈਨੀ, ਕੋਨੇ-ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਦੇਵੀ ਹੋ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ, ਜੋ ਵੀ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾ।" ਸੁਤਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਗੰਗਾ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜਾ ਮਹਾਭੀਸ਼ਾ ਹੀ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਸੰਬੰਧ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਕਿਹੜੀ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਚੰਗੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?" ਫਿਰ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਂਗੀ, ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਕਰਾਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗੀ।" ਗੰਗਾ ਨੇ ਵਸੁਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ "ਇਹੀ ਹੋਵੇ" ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਨਾਰੀ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਉਹ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝਦੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸ਼ਚੀ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ। ਗੰਗਾ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਵਸੁ-ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਫਿਰ, ਤੀਜੇ, ਚੌਥੇ, ਪੰਜਵੇਂ ਅਤੇ ਛੇਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਆਈ, "ਮੈਂ ਅੱਜ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲੇਗਾ? ਜੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਜਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇਗੀ।" ਰਾਜਾ ਸੋਚਦਾ, "ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲੈ ਲਵੇ ਤਾਂ ਵੀ, ਉਹ ਕਠੋਰ ਹੈ—ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰੇ। ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਮੈਂ ਹਰ ਉਪਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਤਿਆਵਾਨ ਦੀ ਗਾਂ ਨੰਦਿਨੀ ਨੂੰ ਸਤ੍ਰਿਜਿਤ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਜੰਘਾ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਮੰਗ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।" ਆਖਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਾ ਮਾਰਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।