ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, “ਸਤਯਵਤ ਨਾਮ ਦੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਮਰਾਟ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਅਤੇ ਸੌ ਵਾਜਪੇਯ ਯੱਗ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਕ ਵਾਰ ਮਹਾਭੀਸ਼ਕ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਜੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਨੇ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੋਗੇ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਤੋਂ ਤੁਰ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਤੀਪ, ਜੋ ਪੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਾਮ ਦਯੂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਨੰਦਿਨੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਦਯੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਸੁਣੋ ਸੋਹਣੀਏ, ਇਹ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਦੀ ਗਾਂ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਉਮਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੋਂ ਘੱਟ ਰਹੇਗੀ, ਪਰ ਇਹ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹੇਗੀ।” ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਉਸ਼ੀਨਰ ਦੀ ਧੀ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਦਯੂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਨੰਦਿਨੀ, ਜੋ ਮਨੋਵਾਂਛਿਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਲਿਆਓ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹੀ ਇਕੋ ਗਾਂ ਹੋਵੇਗੀ ਜੋ ਬੁਢਾਪੇ ਅਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੇ ਧੀਰਜਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਅਪਮਾਨਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਉਹ ਤੇਜਸਵੀ ਵ੍ਯਕਤੀ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਵਾਸੂਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗਾਂ ਲੈ ਲਈ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਸੂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਵਾਸੂ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਓਗੇ। ਪਰ ਦਯੂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹੇਗੀ।” ਸਾਰੇ ਵਾਸੂ, ਜੋ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਖੁਦ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਡਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੇ, ਇਕ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਧਿਆਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ। ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ। ਇਕ ਦਿਨ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ, ਬਿਨਾ ਪੁੱਛੇ, ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, “ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ!” ਉਹ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਅਤਿ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, “ਕਿਹੜਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ?” ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੋਹਣੇਪ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੋਲੇ, “ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਸੱਜੀ ਜੰਘ ਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਹੋ। ਹੇ ਮੰਗਲਮਈਏ! ਜਦੋਂ ਘਣੀ ਇੱਛਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ, ਤਦ ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਬਣੋ।